Τρι01222019

Τελευταία ΕνημέρωσηΤρι, 22 Ιαν 2019 5am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Bloomberg: Ο Τσίπρας απέτυχε στην οικονομία, οι Πρέσπες τελευταία ευκαιρία. Στημένη η κρίση με τον Καμμένο

tsipr mikr asprom

Ως ιστορική ευκαιρία για τον Αλέξη Τσίπρα που θα περισώσει ό,τι μπορεί από το τρωθέν κύρος του, παρουσιάζει τη Συμφωνία των Πρεσπών το Bloomberg.

Σε μια ανάλυση των πεπραγμένων του νεότερου πρωθυπουργού της σύγχρονης Ελλάδας, το πρακτορείο επισημαίνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα ήθελε να τον θυμούνται ως τον πρωθυπουργό που έβγαλε την Ελλάδα από την κρίση.

Ωστόσο, παραθέτοντας τα στοιχεία, το Bloomberg εκτιμά ότι αυτό είναι δύσκολο, αφού απέτυχε. «Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας θα τα διορθώσουν οι καλύτεροι γνώστες της οικονομίας και πιο ικανοί διάδοχοί του του Τσίπρα» λέει.

«Οι Έλληνες δεν θα θυμούνται τη θητεία του Τσίπρα ως περίοδο ανάκαμψης» λέει το Bloomberg και προσθέτει αιχμηρά: «Οι αριστεροί, στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη, θα τον θυμούνται ως τον προδότη της υπόθεσης, ο οποίος, αντί να συνειδητοποιήσει τις υποσχέσεις που είχε δώσει όταν πρωτοεξελέγη, αγκάλιασε τις πολιτικές λιτότητας και υπονόμευσε τις ευκαιρίες εκλογής των αριστερών κομμάτων παντού, κάνοντάς τους να φαίνονται ανεπαρκείς και ανίκανοι να εφαρμόζουν τις απόψεις τους στην πράξη».

Εκτιμά δε πως «αυτή η αντίληψη μειώνει τις πιθανότητες επανεκλογής του, αλλά θα μειώσει και την επιτυχία του ως αποφασιστικού ηγέτη που έβγαλε την Ελλάδα από το κώμα».

Ωστόσο, όπως τονίζει το πρακτορείο «το πολιτικό ταλέντο του πρωθυπουργού, το οποίο ακονίστηκε από σκληρότερες μάχες από αυτές που αντιμετώπισαν οι περισσότεροι σύγχρονοι δυτικοί ηγέτες, μπορεί παρόλα αυτά, να τον μετατρέψει σε ιστορική φιγούρα. Η ψηφοφορία για τη συμφωνία της πΓΔΜ θα δείξει αν αυτό μπορεί να συμβεί».

Αναφέρει το Bloomberg:

«Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, επέζησε της ψήφου εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο και φαίνεται πιθανό να πάρει κοινοβουλευτική έγκριση για την ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη του συμφωνία με τη Μακεδονία.

Τώρα μπορεί να σκεφτεί τη φήμη του, αυτά που θα αφήσει πίσω του, καθώς διανύει τους τελευταίους μήνες της θητείας του.

«Στημένη η κρίση με τον Καμμένο»

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δεν ήταν έκπληξη. Ο Τσίπρας ήταν σίγουρος για τη νίκη του, ακόμη και ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος, του οποίου η παραίτηση είχε προκαλέσει την κυβερνητική κρίση, φαινόταν να είναι βέβαιος ότι ο πρωθυπουργός θα παραμείνει μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Αυτό δείχνει ότι η «κρίση» γύρω από τη συμφωνία για τη Μακεδονία ήταν σχεδιασμένη από τον Τσίπρα και τον Καμμένο.

Ο πρωθυπουργός ήταν σίγουρος ότι θα παραμείνει στη θέση του έως τον Σεπτέμβριο, ως επικεφαλής μιας μειοψηφικής κυβέρνησης ή τουλάχιστον θα έχει αρκετό χρόνο για να περάσει κάποια τελευταία μέτρα ακόμη, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης του κατώτατου μισθού και άλλων μέτρων για την ελάφρυνση των μέτρων λιτότητας που είχε πάρει η Ελλάδα για να μπορέσει να διασωθεί.

Ο Καμμένος, από την πλευρά του, έπρεπε να διατηρήσει την ταυτότητά του και να φανεί αξιόπιστος στους εθνικιστές ψηφοφόρους του , οι οποίοι αντιτίθενται στη συμφωνία για τη Μακεδονία, επειδή πιστεύουν ότι μόνο η βόρεια Ελλάδα έχει δικαίωμα στο όνομα Μακεδονία.

Ο Τσίπρας είναι ικανός για πολιτικά ακροβατικά

Για τη συμφωνία των Πρεσπών, η οποία θα έρθει σύντομα στο κοινοβούλιο, ο Τσίπρας αναμένει τις ίδιες ψήφους. Περιμένει και πάλι τις 151 από τις 300 ψήφους, όπως έκανε με την ψήφο εμπιστοσύνης, αν και δεν αποκλείονται εκπλήξεις.

Ο Τσίπρας είναι ικανός για τέτοια πολιτικά ακροβατικά και αυτό αποτελεί απόδειξη της ικανότητας που έχει αποκτήσει από την ανάληψη των καθηκόντων του πριν από τέσσερα χρόνια ως ο νεότερος πρωθυπουργός της Ελλάδας τα τελευταία 150 χρόνια.

Έχει περάσει από μια ασυγκράτητη οικονομική κρίση, μια εκλογική αναμέτρηση στο ενδιάμεσο, ψήφο εμπιστοσύνης και διαμάχες. Αν και δεν είναι πλέον ο Αριστερός ριζοσπάστης που ήρθε στην εξουσία με την υπόσχεση να τερματίσει τη λιτότητα και να ελευθερώσει την Ελλάδα από τη δικτατορία των πιστωτών, παραμένει ένας παθιασμένος ριψοκίνδυνος πολιτικός. Ακόμα κι αν χάσει τις επόμενες εκλογές, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, έχει σημειώσει αξιοσημείωτη πορεία.

Ο ίδιος ο Τσίπρας δήλωσε ότι η συμφωνία των Πρεσπών, η οποία έκλεισε τον Ιούνιο, «είναι μία από τις σημαντικότερες κληρονομιές» της θητείας του. Μάλιστα, τον έχουν προτείνει για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τον ομόλογό του από τη Μακεδονία, Ζόραν Ζάιεφ.

Η συμφωνία επιλύει μία από τις πιο δύσκολες συγκρούσεις που απομένουν από τους βαλκανικούς πολέμους και καθιστά δυνατή την ενσωμάτωση στην ΕΕ όλων των Δυτικών Βαλκανίων.

Καθώς σημειώνεται πρόοδος προς την κατεύθυνση αυτή, η Ελλάδα, η οποία επιβίωσε της κρίσης χρέους, θα έχει την ευκαιρία να γίνει ένας σημαντικός περιφερειακός κόμβος, πλαισιωμένος από κράτη μέλη με μικρότερες οικονομίες και θεσμούς, στα οποία μπορεί να ασκήσει επιρροή.

Επιπλέον, ως ορθόδοξη χριστιανική χώρα που μοιράζεται τις αξίες της ΕΕ, η Ελλάδα είναι ένα αντίβαρο στη ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια. Η χώρα θα αποκτήσει μεγαλύτερο κύρος εντός της ΕΕ - και ίσως να έρθει πιο κοντά στο στόχο ανάκτησης μεγαλύτερης κυριαρχίας από αυτή που έχασε με τα Μνημόνια που την έσωσαν από τη χρεοκοπία.

Η τοποθέτηση των βάσεων για αυτή την επιτυχία, παρά την ισχυρή αντίδραση των εθνικιστών, θα μπορούσε να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Τσίπρα. Ο Τσίπρας ωστόσο θα ήθελε να τον θυμούνται ως τον ηγέτη που απέτρεψε την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας. Αυτό ωστόσο είναι λίγο πιο προβληματικό.

Η εμπρηστική ρητορική του Τσίπρα στην αρχή της θητείας του, τα αιτήματά του για ελάφρυνση του χρέους και η τοποθέτηση του ασυμβίβαστου Γιάννη Βαρουφάκη στο ΥΠΟΙΚ, ανησύχησε τους άλλους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι κράτησαν μια άκρως σκληρή στάση απέναντι στην Ελλάδα, αρνούμενοι να προσφέρουν ελάφρυνση του χρέους, την ώρα που το ζητούσαν πολλοί εξέχοντες οικονομολόγοι και το ΔΝΤ.

Ο Τσίπρας χειροτέρεψε τα πράγματα κάνοντας ένα άσκοπο δημοψήφισμα για τα αιτήματα των πιστωτών το 2015 και επέμεινε ότι οι Έλληνες θα μπορούσαν να αρνηθούν την ανάγκη για δημοσιονομική βοήθεια», γράφει το Bloomberg αναφερόμενο ακόμη στην απροθυμία του Αλέξη Τσίπρα να συνεργαστεί εποικοδομητικά με τους πιστωτές και τα σφάλματα της διαπραγμάτευσης.

«Οι αριστεροί θα τον θυμούνται ως προδότη»

Και καταλήγει περιγράφοντας την κατάσταση τώρα στην Ελλάδα ως προς το οικονομικό και απαντώντας στο ερώτημα πώς οι Πρέσπες θα μπορούσαν να σώσουν τον Τσίπρα:

«Η Ελλάδα βγήκε τώρα από τα Μνημόνια. Αλλά δεν έχει βγει ακόμη στο ξέφωτο. Η ανεργία εξακολουθεί να είναι κοντά στο 19%, το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ, παρόλο που ο Τσίπρας ξεκίνησε με περίπου 26%. Η οικονομική ανάπτυξη της τάξης του 2% δεν αρκεί για να επιστρέψει άμεσα η οικονομία στα προηγούμενα επίπεδα. Οι Έλληνες είναι οι τρίτοι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι στην ΕΕ, μετά από τους Βούλγαρους και τους Κροάτες, και εκφράζουν τη δυσαρέσκεια τους με διαμαρτυρίες.

Με άλλα λόγια, οι Έλληνες δεν θα θυμούνται τη θητεία του Τσίπρα ως περίοδο ανάκαμψης.

Οι αριστεροί, στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη, θα τον θυμούνται ως τον προδότη της υπόθεσης, ο οποίος, αντί να συνειδητοποιήσει τις υποσχέσεις που είχε δώσει όταν πρωτοεξελέγη, αγκάλιασε τις πολιτικές λιτότητας και υπονόμευσε τις ευκαιρίες εκλογής των αριστερών κομμάτων παντού, κάνοντάς τους να φαίνονται ανεπαρκείς και ανίκανοι να εφαρμόζουν τις απόψεις τους στην πράξη. Αυτή η αντίληψη μειώνει τις πιθανότητες επανεκλογής του, αλλά θα μειώσει και την επιτυχία του ως αποφασιστικού ηγέτη που έβγαλε την Ελλάδα από το κώμα.

Πιο ικανοί οι διάδοχοι Τσίπρα, θα διορθώσουν την οικονομία

Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας θα τα διορθώσουν οι καλύτεροι γνώστες της οικονομίας και πιο ικανοί διάδοχοί του του Τσίπρα, χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους με αυτές των κεντρώων κυβερνήσεων στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία.

Ωστόσο, το πολιτικό ταλέντο του πρωθυπουργού, το οποίο ακονίστηκε από σκληρότερες μάχες από αυτές που αντιμετώπισαν οι περισσότεροι σύγχρονοι δυτικοί ηγέτες, μπορεί παρόλα αυτά, να τον μετατρέψει σε ιστορική φιγούρα. Η ψηφοφορία για τη συμφωνία της πΓΔΜ θα δείξει αν αυτό μπορεί να συμβεί».

 

2019: Έτος ανατροπών και φόβου - Το μέλλον είναι κατά κύριο λόγο δική μας κατασκευή

planitis gri

Οι άνθρωποι αρέσκονται να πιστεύουν ότι η φύση και η ιστορία κινούνται βάσει νόμων, οπότε το μέλλον είναι προβλέψιμο. Και όλα αυτά, παρότι σήμερα γνωρίζουμε ότι ακόμα και οι φυσικοί νόμοι δεν είναι νόμοι με την πλήρη έννοια, αφού δεν ισχύουν καθολικά.

Επιπλέον, έχουμε συνειδητοποιήσει την αρχή της αυτοεκπληρούμενης προφητείας: η πρόβλεψη πτώχευσης μιας τράπεζας επιφέρει τελικά την πτώχευσή της, ως αποτέλεσμα της δημοσιοποίησης αυτής της πρόβλεψης.

Εκείνο όμως που μας ωθεί να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με προβλέψεις είναι η αρχή της αυτοδιαψευδόμενης προφητείας: η πρόβλεψη πτώχευσης μιας τράπεζας οδηγεί τους αρμόδιους στη λήψη αποτελεσματικών μέτρων και η πτώχευση αποτρέπεται.

Συνεπώς, η διατύπωση μιας πρόβλεψης οδηγεί είτε στην εκπλήρωση της, είτε στη διάψευση της. Εμείς, ως άνθρωποι, δεν είμαστε απλοί παρατηρητές του κόσμου, αλλά συμμετέχουμε ουσιαστικά στη διαμόρφωση του. Το μέλλον είναι κατά κύριο λόγο δική μας κατασκευή.

Στο πλαίσιο αυτό επιχειρείται η παράθεση κάποιων σκέψεων για το 2019.

Ευρώπη

Στις ευρωεκλογές φαίνεται πως τα ποσοστά των αντιευρωπαϊκών κομμάτων θα πολλαπλασιαστούν. Και αναμένεται στον αγώνα αντιευρωπαϊσμού να κυριαρχήσει η ακροδεξιά, με όλα τα δεινά που κάτι τέτοιο συνεπάγεται για τον πολιτισμό, τη δημοκρατία και τον ανθρωπισμό.

Από τη στιγμή μάλιστα που το 2019 η παγκόσμια οικονομία εισέρχεται σε νέα κρίση, η παρούσα ηγεσία της Ένωσης –που τόσο επένδυσε στην οικονομία- δεν μπορεί να βρει αντίβαρα στον ευρωσκεπτικισμό.

Ταυτόχρονα, η διαφαινόμενη αύξηση της αποχής από τις ευρωεκλογές θα εντείνει την αμφισβήτηση νομιμοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δημιουργήθηκε, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για να αποτρέψει την ακρότητα και να προστατεύσει τον άνθρωπο· όχι για να γίνει εργαλείο προώθησης της ακρότητας. Τα αρνητικά ενδεχόμενα μοιάζουν αναπότρεπτα, επειδή είναι προφανές το έλλειμμα ηγεσίας στη Γηραιά ήπειρο.

Φάνηκε ολοκάθαρα και στους χειρισμούς γύρω από τοBrexit, οι εξελίξεις γύρω από το οποίο είναι πιθανότατο να προκαλέσουν πρωτόφαντους κλυδωνισμούς την άνοιξη. Είναι, λοιπόν, εμφανές ότι σε επίπεδο πολιτικό, κοινωνικό, πνευματικό και επιστημονικό η Ευρώπη ηττάται. Υπάρχει έλλειμμα δυναμικής, όρεξης, οράματος και αντιστάσεων.

Το κέντρο βάρους του πλανήτη έχει ήδη μετακινηθεί. Η Ευρώπη καλείται μέσα στο 2019 να διαχειριστεί την παρακμή της με όρους ειλικρίνειας, αφήνοντας στην άκρη τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου.

Ελλάδα

Στο εσωτερικό της Ελλάδας φαίνεται να αναπτύσσονται περίεργες δυναμικές εντός του 2019, οι οποίες θα επιδεινωθούν από το νέο γύρο οικονομικής κρίσης που επικρέμαται. Αρχικά, η άνοδος της ακροδεξιάς δεν θα αφήσει ανέγγιχτη και τη χώρα μας. Η ακροδεξιά ατζέντα έχει πια μεγάλη απήχηση και δημόσια αποδοχή.

Η διεύρυνση της ακροδεξιάς θα αποτυπωθεί με τη διαφαινόμενη είσοδο του κόμματος Βελόπουλου στη Βουλή....  Και είναι πραγματικά λυπηρό ότι το μόνο καινούργιο που εμφανίζεται δυναμικά το 2019 είναι το κόμμα Βελόπουλου. Έτσι εξαντλείται η πολιτική παραγωγή της ελληνικής κοινωνίας;

Πέρα από την άνοδο της ακροδεξιάς, στα νεανικά στρώματα ψηφοφόρων διαφαίνεται η ραγδαία απαξίωση της πολιτικής, η οποία προοιωνίζεται αυξημένη αποχή στις εκλογές. Η αποχή θα επιδεινωθεί και από το braindrain.

Το πολιτικό προσωπικό δείχνει να απολαμβάνει –αν όχι να επιδιώκει- την αυξημένη αποχή, επειδή δεν έχει τρόπο να εκφράσει πολιτικά τη νέα γενιά και τις ανησυχίες της. Δεν κατανοεί όμως ότι μεσοπρόθεσμα η μειωμένη συμμετοχή στις εκλογές δημιουργεί συνθήκες απονομιμοποίησης των μελλουσών κυβερνήσεων.

Στην κατεύθυνση απορρύθμισης της πολιτικής τάξης θα προσθέσει μια πιθανή νέα κρίση δανεισμού εντός του 2019. Η διεθνής οικονομική πραγματικότητα και η κατάσταση των ελληνικών τραπεζών αναμένεται να μην επιτρέψουν τον εύκολο δανεισμό από τις αγορές, αναδεύοντας μνήμες 2010 και εντείνοντας την αποδοκιμασία στο πολιτικό σύστημα.

Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται πια για το ποιος κυβερνά, όσο για το πώς. Και δυστυχώς η απόσταση πολιτών και πολιτικών μεγάλωσε, αφού οι δεύτεροι δεν διδάχθηκαν τίποτα από τις οδύνες των τελευταίων ετών. Αναπροσάρμοσαν μόνο την επικοινωνιακή τους τακτική.

Τέλος, είναι προφανές ότι επίκειται αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας, η οποία τρέφεται τόσο από την αδυναμία της Ελλάδας, όσο και από την απροθυμία ουσιαστικής παρέμβασης των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συρία δίνει στην Τουρκία το πράσινο φως να αναβαθμίσει επιθετικά το ρόλο της στην ευρύτερη περιοχή.

Η πληθυσμιακή, διπλωματική και στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας δεν προδιαθέτει για την αποδοχή των όσων επιχειρεί η Ελλάδα στην οικονομική εκμετάλλευση του θαλάσσιου χώρου της και την Κύπρο.

Η ελληνική κοινωνία δείχνει να μην ασχολείται σοβαρά με το μέγεθος της απειλής και δεν είμαι πεπεισμένος τόσο για την ετοιμότητα της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, όσο και για την αποφασιστικότητα των Ελλήνων να διαχειριστούμε μια σοβαρή εθνική κρίση. Δεν είμαι βέβαιος ούτε καν για το βαθμό συνειδητοποίησης της εθνικής μας μοναξιάς, εάν υπάρξει πολεμικό επεισόδιο.

Κίνα

Η Κίνα δίνει πια τον τόνο παγκοσμίως και μέσα στο 2019 θα αυξήσει την παγκόσμια επιρροή της, εκμεταλλευόμενη την εθελούσια υποχώρηση των ΗΠΑ από το ρόλο του παγκόσμιου τοποτηρητή ως συνέπεια των πολιτικών του Τραμπ. Η Κίνα έχει πάψει να είναι μια χώρα παραγωγής και εμπορίας φτηνών προϊόντων. Γίνεται πια μια υπερδύναμη της τεχνολογίας.

Ο πρόεδρος Ομπάμα είχε δηλώσει παλαιότερα, για να καθησυχάσει τους Αμερικανούς, ότι δεν πρέπει να φοβούνται την πληθυσμιακή και οικονομική δύναμη της Κίνας. Οι ΗΠΑ θα εξακολουθούσαν, κατά τον Ομπάμα, να διατηρούν την παγκόσμια κυριαρχία όσο κατείχαν το τεχνολογικό πρωτείο, γιατί στο τελευταίο βασίζεται η στρατιωτική τους υπεροχή.

Λίγα χρόνια αργότερα η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος της Κίνας είναι τέτοια που αναγκάζει τις ΗΠΑ και φιλικές της χώρες να λαμβάνουν μέτρα για να παρεμποδίσουν την εξάπλωση των κινέζικων τεχνολογικών κολοσσών. Μάλιστα, οι ΗΠΑ αναμένεται να χάσουν την πρωτοπορία και στο πεδίο της βιοτεχνολογίας, από τη Μεγάλη Βρετανία, τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Επίσης, η Κίνα επεκτείνει την επιρροή της στην Αφρική, μετατρέποντας την Μαύρη ήπειρο σε δορυφόρο της. Ό,τι σχετίζεται με αυτό που ξέραμε ως «MadeinChina» έχει μεταφερθεί στην Αφρική, ενώ η παραγωγή στην ενδοχώρα της Κίνας στρέφεται σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Σε αντίθεση με την Ευρώπη, η Κίνα εμφανίζει μια πρωτοφανή κοινωνική δυναμική. Οι άνθρωποι εργάζονται σκληρά, είναι πειθαρχημένοι και έχουν προσωπικό και κοινωνικό όραμα. Πρόκειται για μια ανερχόμενη κοινωνία, έναντι μιας κατερχόμενης Δύσης.

Πέραν αυτών, η δύναμη της Κίνας προωθεί ένα είδος προϊούσας κινεζοποίησης του πλανήτη. Οι Κινέζοι επιβάλλουν στους συναλλασσόμενους μαζί τους τις δικές τους αρχές, αξίες και πρακτικές, οι οποίες αρχίζουν προοδευτικά να ισχύουν και εκτός Κίνας, σε ζώνες κινέζικων επενδύσεων. Αυτή η εξέλιξη σηματοδοτεί την οπισθοχώρηση του δυτικού κόσμου σε θέματα δικαιωμάτων και ποιότητας ζωής. Πρόκειται για στρατηγική οριστικής ήττας, αφού η μόνη ελπίδα της Δύσης, για να ανακόψει την ορμή της Κίνας, είναι η εξαγωγή στην Ασία της δικαιωματικής κουλτούρας.

Η ανάπτυξη της Κίνας δημιουργεί συνθήκες αυξανόμενης ασφυξίας στον υπόλοιπο πλανήτη. Ο καταναλωτισμός αναγκάζει την Κίνα να αναζητεί όλο και μεγαλύτερο μερίδιο στην παγκόσμια αγορά τροφίμων, πρώτων υλών και ενέργειας, στερώντας πολύτιμους πόρους όχι μόνο από τις υπανάπτυκτες, αλλά και από τις αναπτυγμένες χώρες.

Περιβάλλον και δημογραφικό

Οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής θα γίνουν αισθητότερες το 2019, εξαιτίας της αδράνειας και της αδυναμίας υιοθέτησης αποτελεσματικών πολιτικών προστασίας του περιβάλλοντος.

Ταυτόχρονα, η πληθυσμιακή αύξηση είναι ανεξέλεγκτη. Κλιματική αλλαγή, αύξηση του πληθυσμού και ένταση του καταναλωτισμού στην Κίνα εντείνουν το επισιτιστικό πρόβλημα, δημιουργώντας δισεκατομμύρια πεινασμένων και υποσιτισμένων.

Αυτοί, με τη σειρά τους, αναμένεται να πυκνώσουν τα προσφυγικά ρεύματα προς την Ευρώπη, επιτείνοντας τα κοινωνικοπολιτικά αδιέξοδα της Γηραιάς ηπείρου. Οι ηγέτιδες χώρες του πλανήτη δεν πρόκειται να λάβουν κανένα επαρκές μέτρο αντιμετώπισης της περιβαλλοντικής καταστροφής και του υπερπληθυσμού, αν δεν συμβεί πρώτα μια τεράστια τραγωδία εξαιτίας τους.

Γιώργος Στείρης Αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας, ΕΚΠΑ

"Χωρίς εθνικό σχέδιο, έρμαιο των εξελίξεων"

ARKASS skitso

Το αινιγματικό σκίτσο του Αρκά

“Η Ελλάδα είναι μια χώρα που απλώς αντιδρά σε γεγονότα αντί να χαράζει τη δική της πορεία”. Αυτό δήλωσε ο Ιρλανδός εκπρόσωπος της Κομισιόν στην τρόικα Ντέκλαν Κοστέλο αναφερόμενος στις μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να έχουν γίνει από την κυβέρνηση.

Η δήλωση αυτή αντικατοπτρίζει πράγματι την εικόνα της χώρας αφού μέχρι σήμερα δεν έχει εκπονηθεί ποτέ ένα συνολικό σχέδιο ελληνικού σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Και δυστυχώς αυτή η δήλωση Κοστέλο ισχύει όχι μόνο για την τρέχουσα κρίση, αλλά και για κάθε χρόνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα, από την Παιδεία, την Υγεία και το Ασφαλιστικό, μέχρι την εξωτερική πολιτική στο Μακεδονικό, το Κυπριακό, τους μετανάστες, αλλά και για τις φυσικές καταστροφές, τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές κλπ.

Ενώ όλα τα προβλήματα, μικρά και μεγάλα, χρονίζουν, οι κυβερνήσεις μας αντιδρούν μόνο σε γεγονότα, δηλαδή όταν συμβεί κάτι και απαιτείται από την εκάστοτε κυβέρνηση να πάρει άμεσα θέση. Και τότε ακόμη, η κυβερνητική αντίδραση είναι “πυροσβεστική”, αντιμετωπίζει ενίοτε το γεγονός, αλλά ποτέ την αιτία του προβλήματος.

Για να αντιμετωπισθούν τα χρόνια προβλήματα της χώρας χρειάζονται βαθειές μεταρρυθμίσεις. Και για να γίνουν μεταρρυθμίσεις χρειάζεται ισχυρή πολιτική βούληση αφενός και όραμα αφετέρου.

Οι σημερινοί πολιτικοί όμως δεν λειτουργούν με αυτή τη λογική. Δέσμιοι της μανίας για εξουσία, περιορίζονται στη διαχείριση της καθημερινότητας, στην μικροπολιτική και στην επικοινωνιακή αντιμετώπιση των προβλημάτων, με στόχο πάντα την αύξηση της δημοφιλίας τους και την παραμονή τους στην εξουσία.

Η παραμονή στην εξουσία είναι αυτοσκοπός του πολιτικού κόσμου και ειδικά αυτής της κυβέρνησης η οποία σε κάθε ευκαιρία δηλώνει πως δεν πρόκειται να προκηρύξει εκλογές αν δεν περάσει και η τελευταία ημέρα που της δίνει το δικαίωμα το Σύνταγμα να διατηρηθεί στην θέση της.

Στο ενδιάμεσο λοιπόν, από τότε που ανέλαβε μέχρι σήμερα, το μόνο που κάνει είναι να “διαπραγματεύεται” με τους Ευρωπαίους εταίρους προκειμένου να αποφύγει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς.

Θυσιάζει το μείζον για να πετύχει το έλασσον, δεν έχει κανένα σχέδιο, όχι μόνο για την οικονομία και την ανάπτυξη αλλά ούτε καν για να ανακουφίσει τα θύματα των καλοκαιρινών πυρκαγιών στην Ανατολική Αττική και ασχολείται μόνο με την εικόνα της και την εξαγορά ψηφοφόρων με ρουσφέτια και “δωράκια”.

Η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζει ακόμη και τα εθνικά ζητήματα είναι κυριολεκτικά τρομακτική. Πάει να λύσει για παράδειγμα το Μακεδονικό και ανοίγει διεκδικήσεις από τη Βουλγαρία. Πάει να αγγίξει το θέμα διαχωρισμού Κράτους - Εκκλησίας και οι ανακοινώσεις της πετιούνται στα σκουπίδια την επομένη των κυβερνητικών ανακοινώσεων.

Αποτέλεσμα της έλλειψης σχεδίου, της προχειρότητας και της έλλειψης οράματος, είναι η υποβάθμιση της ζωής στην Ελλάδα, η απώλεια της ατομικής και εθνικής αξιοπρέπειας και η “άλωση” της χώρας από ξένους τεχνοκράτες και εγχώριους ολιγάρχες.

Βεβαίως, κατά καιρούς ανακοινώνονται μεγαλεπήβολα σχέδια, πρό των εκλογών φυσικά, τα οποία μένουν στα λόγια διότι απλούστατα δεν είναι ολοκληρωμένα και ρεαλιστικά σχέδια, αλλά προεκλογικές υποσχέσεις.

Τα σχέδια των Ελλήνων πολιτικών είναι απλώς υποσχέσεις, για ρουσφέτια, για προσλήψεις, για αυξήσεις μισθών και συντάξεων, για μείωση φόρων.

Η κοροιδία των - πρόθυμων να παρασυρθούν από ψευδείς υποσχέσεις - ψηφοφόρων, είναι η κύρια δουλειά των πολιτικών μας.

Το υπόβαθρο βέβαια για αυτή την κατάσταση είναι ένας λαός διχασμένος, που ζεί ακόμη με τις ψευδαισθήσεις του μεγαλείου της Αρχαιότητας και με τις πικρίες ενός βίαιου Εμφύλιου πολέμου που όμως τελείωσε πριν από εβδομήντα χρόνια. Και ειναι φυσικό, όποιος ζεί στο παρελθόν να μη κάνει σχέδια για το μέλλον και να αντιμετωπίζει το παρόν ώς σύμπτωμα.

Ώς εκ τούτου, η δήλωση Κοστέλο πως η χώρα απλώς αντιδρά σε γεγονότα και δεν χαράζει το μέλλον της είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Καθώς πλησιάζουμε - αργά ή γρήγορα - σε εκλογές, η κυβέρνηση προσπαθεί να αντισταθεί στην κατάρρευση με παροχολογία, προσλήψεις συμβaσιούχων από το παράθυρο, κατοστάρικα στις τσέπες των ψηφοφόρων.

Η Αξιωματική Αντιπολίτευση ετοιμάζεται να κυβερνήσει και εξαγγέλει μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ανακοινώνει κάποιες στρατηγικές της, παρουσιάζει κάποια σχέδια.

Η ελπίδα για αλλαγή, για ανάπτυξη, για βελτίωση της ζωής των πολιτών αναγεννιέται. Και μαζί βέβαια και η αγωνία για το αν οι μεταρρυθμίσεις θα εφαρμοστούν, αν τα σχέδια θα υλοποιηθούν ή αν οι παλαοκομματικοί Νεοδημοκράτες θα ακυρώσουν τις προθέσεις του Μητσοτάκη.

Η ελπίδα μπορεί να πεθαίνει τελευταία, αλλά το “προσδόκιμο ζωής” της θα φανεί από την πρώτη εβδομάδα μετά τις εκλογές. Από τις επιλογές του Μητσοτάκη για το ποιούς θα κάνει υπουργούς.

Θα είναι νέοι με μεταρρυθμιστική διάθεση ή παλιοί ανακυκλωμένοι λαικιστές πολιτικάντηδες; Και η πορεία της χώρας στο μέλλον θα εξαρτηθεί από το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης αν και όταν αλλάξουμε κυβέρνηση.

Όλες οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι έτοιμες έως τις εκλογές και να εφαρμοστούν μέσα στους έξι πρώτους μήνες. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε θα έχει χαθεί ξανά μια μεγάλη ευκαιρία. Αλλά αυτό είναι κάτι που τελικά όλοι το έχουμε δυστυχώς συνηθίσει.

Γρηγόρης Νικολόπουλος, reporter

Τα περιστατικά, οι πληροφορίες και η προειδοποίηση του Eλληνα Αρχηγού ΓΕΕΘΑ

greek turkish millitary tsipras apost erdo

Παρακολουθώντας τις εκατέρωθεν δηλώσεις Αθήνας-Άγκυρας ένας τρίτος που δεν είναι εξοικειωμένος με τα ελληνοτουρκικά, θα πίστευε ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα πολεμικής σύγκρουσης.

Όσοι, ωστόσο, παρακολουθούν πολλά χρόνια τον ιδιότυπο αυτό ψυχρό πόλεμο, διαπιστώνουν πως οι δύο πλευρές έχουν εκπαιδευτεί στο να παίζουν στη γραμμή του “άουτ”, χωρίς παρ’ όλα αυτά, να βγαίνουν έξω από το διπλωματικό γήπεδο και να βυθίζονται στη δίνη στρατιωτικής σύγκρουσης. Η δήλωση του Έλληνα αρχηγού ΓΕΕΘΑ, ωστόσο, είναι κάτι νέο.

Όταν, πάντως, για πολύ χρόνο παίζεις κοντά στη γραμμή του “άουτ” δεν αποκλείεται η δυναμική της αντιπαράθεσης να οδηγήσει εκεί που ούτε η μία ούτε η άλλη πλευρά επιθυμεί, η καθεμία για τους δικούς της λόγους. Η Ελλάδα, επειδή είναι χώρα status quo και επιπλέον επειδή, ειδικά αυτή την περίοδο, είναι αδύναμη για τους γνωστούς λόγους. Η δε Τουρκία επειδή έχει ανοικτά μέτωπα στα ανατολικά της.

Όχι μόνο έχει εμπλακεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία, αλλά και απειλεί να κλιμακώσει την εμπλοκή της, εισβάλλοντας στην περιοχή που ελέγχουν οι Κούρδοι, ανατολικά του Ευφράτη. Επιπρόσθετα, η κρίση στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ υποχρεώνει τον Ερντογάν να είναι προσεκτικός. 

Ο νέος κύκλος αναζωπύρωσης της έντασης άρχισε, όταν ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ έκανε την επίμαχη δήλωση στους στρατιωτικούς συντάκτες. Μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε και από την πλευρά του Γενικού Επιτελείου και από την πλευρά ορισμένων παραγόντων έγινε προσπάθεια να υποβαθμιστεί η σημασία της δήλωσης του ναυάρχου, με το επιχείρημα ότι είπε το αυτονόητο. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Όπως αποδείχτηκε στην κρίση των Ιμίων το 1996, η κατάληψη ελληνικής βραχονησίδας από Τούρκους δεν σημαίνει αυτόματα βομβαρδισμό της από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και πολύ περισσότερο ισοπέδωσή της.

Ο ναύαρχος Αποστολάκης είναι γνωστό ότι μετράει τα λόγια του. Δεν ανήκει στη σχολή Καμμένου και γι’ αυτό το Μέγαρο Μαξίμου έχει ανοικτή γραμμή μαζί του, με σκοπό να εξισορροπεί τον εκρηκτικό πολιτικό του προϊστάμενο. Στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστό ότι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, με τις πλάτες του πρωθυπουργού, λειτουργούσε ως ο άλλος πόλος στο υπουργείο Άμυνας. Ως εκ των παραπάνω, η δήλωσή του δικαιολογημένα ερμηνεύτηκε σαν έκφραση του ελληνικού αμυντικού δόγματος κι όχι σαν μία κουβέντα του αέρα και πολύ περισσότερο σαν λεονταρισμός.

Κόκκινη γραμμή από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ

Αυτό, εξάλλου, προκύπτει και από τα συμφραζόμενα. Η ακριβής δήλωσή του είναι ότι «εάν ανέβουν σε βραχονησίδα θα την ισοπεδώσουμε. Κι αυτή είναι μια κόκκινη γραμμή που την ενστερνίζεται και η κυβέρνηση». Το γεγονός ότι ο ίδιος διευκρίνισε πως αυτή είναι μια κόκκινη γραμμή που ενστερνίζεται η κυβέρνηση σημαίνει πως το ζήτημα της απάντησης σε ενδεχόμενη τουρκική επιχείρηση σε ελληνική βραχονησίδα έχει συζητηθεί με τον ίδιο τον πρωθυπουργό κι ότι αυτός έχει δώσει την έγκρισή της. 

Οι Ένοπλες Δυνάμεις λειτουργούν στη βάση επιτελικών σχεδίων, τα οποία έχουν εκπονηθεί στη βάση των πιθανών σεναρίων. Ειδικά με την κρίση στα Ίμια, όπου και υπήρξε αιφνιδιασμός, με την έννοια ότι δεν υπήρχαν εγκεκριμένα επιτελικά σχέδια, στο γενικό Επιτελείο έχουν εκπονήσει τέτοια σχέδια με βάση την επιλογή, την οποία έχει κάνει η στρατιωτική ηγεσία και έχει εγκρίνει η κυβέρνηση. Έτσι γίνεται κι αυτό είναι το νόημα της δήλωσης Αποστολάκη.

Το γεγονός ότι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ δεν μιλούσε επιπόλαια, φάνηκε και από τα άλλα που είπε στους στρατιωτικούς συντάκτες. Υπενθυμίζουμε την αναφορά του ότι «οι ΗΠΑ ψάχνουν τρόπους ώστε να εξασφαλιστεί η ισορροπία στην περιοχή», ότι κανείς δεν θα πολεμήσει στο πλευρό της Ελλάδας, αλλά ότι «ο άξονας της Ελλάδας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο αντισταθμίζει την πίεση που εξασκείται από την Τουρκία». Υπενθυμίζουμε πως αυτές οι δηλώσεις έγιναν μετά την επιστροφή της ελληνικής αντιπροσωπείας από την Ουάσινγκτον, όπου είχε μεταβεί για την έναρξη του διμερούς Στρατηγικού Διαλόγου. Ο ρόλος, μάλιστα, του ναυάρχου Αποστολάκη σε αυτόν τον διάλογο ήταν πρωταγωνιστικός.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το ζήτημα της ελληνικής αντίδρασης σε περίπτωση κατάληψης ελληνικής βραχονησίδας από Τούρκους αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στην Ουάσινγκτον. Και ο ναύαρχος εξέθεσε την ελληνική θέση, την οποία και μερικές ημέρες αργότερα δημοσιοποίησε με τον γνωστό τρόπο. Είναι, εξάλλου, η πρώτη φορά που με τόσο καθαρό τρόπο η Ελλάδα ορίζει την κόκκινη γραμμή της, επιδιώκοντας να στείλει το μήνυμα στην Άγκυρα και κατ’ αυτόν τον τρόπο να λειτουργήσει η αποτροπή.

Ως εκ τούτου, η δήλωση του κατά τα άλλα προσεκτικού αρχηγού ΓΕΕΘΑ αποκτά βαρύνουσα σημασία, για την ακρίβεια αποτελεί κεντρικό στοιχείο του ελληνικού αμυντικού δόγματος. Απλά, το Μέγαρο Μαξίμου τρόμαξε και από τον θόρυβο που προκλήθηκε και από την τουρκική αντίδραση. Γι’ αυτό και στη συνέχεια προσπάθησε να την υποβαθμίσει και να ρίξει τους τόνους. Στη σύνοδο του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή, μάλιστα, ο Γιώργος Κατρούγκαλος απέδωσε τη δήλωση Αποστολάκη στην ανάγκη να δοθεί μία απάντηση στις τουρκικές παραβιάσεις.

Υπερπτήσεις σε ακριτικά νησιά

Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι οι τουρκικές παραβιάσεις πλήθυναν μετά τη δήλωση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Η Άγκυρα, σε μία προσπάθεια να ακυρώσει την κόκκινη γραμμή που αυτός έθεσε με την παρέμβασή του, έστειλε τα μαχητικά της όχι μόνο να παραβιάσουν μαζικά τον ελληνικό εναέριο χώρο, αλλά και να πραγματοποιήσουν υπερπτήσεις πάνω από ακριτικά νησιά, κυρίως πάνω από το Καστελόριζο, τη Ρω, τις Οινούσσες και την Παναγιά (ανατολικά της Χίου).

Στην ίδια σύνοδο, ο Γιώργος Κατρούγκαλος ενημέρωσε τους εκπροσώπους των κομμάτων της αντιπολίτευσης ότι ο αρμόδιος για την περιοχή μας Αμερικανός υφυπουργός, Γουές Μίτσελ, προειδοποίησε την ελληνική πλευρά πως η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να ασκήσει αξιόλογη επιρροή στην Άγκυρα. Επίσης, ότι ο μόνος με τον οποίο αξίζει να συζητάει κανείς είναι ο ίδιος ο Ερντογάν. Γι’ αυτό και προέτρεψε τους Έλληνες συνομιλητές του να κάνουν κάποια κίνηση για να αξιοποιήσουν τον διμερή ελληνοτουρκικό δίαυλο.

Η σχετική παρατήρηση, κατά πάσα πιθανότητα, έγινε, προκειμένου να προετοιμαστεί το έδαφος για την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Τουρκία. Αν και οι σχετικές διαβουλεύσεις συνεχίζονται κανονικά, η ημερομηνία δεν καθορίζεται. Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, απέφυγε να αναφερθεί σε αυτό το θέμα στο Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Προφανώς, η κυβέρνηση έκρινε ότι δεν προσφέρεται επικοινωνιακά, λόγω του κλίματος έντασης.

Σύμφωνα, πάντως, με πληροφορίες, η δήλωση Αποστολάκη, με την οποία δημοσιοποίησε αυτή την πτυχή του ελληνικού αμυντικού δόγματος, έγινε, επειδή υπήρξε σοβαρός λόγος. Πριν έναν περίπου χρόνο είχε λάβει χώρα απόπειρα Τούρκων να αποβιβαστούν σε ελληνική βραχονησίδα. Πιθανότατα, μάλιστα, να μην πρόκειται για ένα μόνο περιστατικό. Τελικά, η κρίση είχε τότε αποτραπεί και σε αυτό είχαν παίξει ρόλο και οι Αμερικανοί.

Αξιόπιστες πηγές, μάλιστα, δεν αποκλείουν στο Γενικό Επιτελείο να έχουν περιέλθει πληροφορίες και για ενδεχόμενη νέα τουρκική πρόκληση τέτοιου χαρακτήρα. Οι ίδιες πηγές συνδέουν αυτό το ενδεχόμενο με το αδιέξοδο, στο οποίο έχει περιέλθει η Άγκυρα στην κυπριακή ΑΟΖ. Η αδυναμία της να εμποδίσει –λόγω της αμερικανικής προειδοποίησης– τη γεώτρηση της ExxonMobil στο θαλασσοτεμάχιο 10, προκαλεί εκνευρισμό στον Ερντογάν. Εξ ου και οι διαρροές για κατασκευή ναυτικής βάσης στην κατεχόμενη Κύπρο, εξ ου και οι διαρροές ότι το νέο τουρκικό σκάφος-γεωτρύπανο θα τρυπήσει μη αδειοδοτημένο θαλασσοτεμάχιο στην κυπριακή ΑΟΖ, πιθανότατα στα δυτικά της Κύπρου.

Αυτοί που εισηγούνται θερμό

Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα με φόντο την προσπάθεια του προέδρου Τραμπ να τα βρει με τον Ερντογάν και να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό στρατόπεδο. Προσπάθεια, η οποία εκ των πραγμάτων συνδέεται με την απόφασή του να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις που σταθμεύουν στην ελεγχόμενη από τους Κούρδους βορειοανατολική Συρία. Απόφαση, η οποία προκάλεσε την παραίτηση του Αμερικανού υπουργού Άμυνας και η οποία ουσιαστικά θα αφήσει ελεύθερο το πεδίο στον Ερντογάν να εξαπολύσει επίθεση για να καταλύσει το πρόπλασμα κρατιδίου, το οποίο έχουν εγκαθιδρύσει εκεί οι Κούρδοι.

Οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας επανέλαβαν τη γνωστή ρητορική για την ετοιμότητα του τουρκικού στρατού να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Χουλουσί Ακάρ, μάλιστα, πρόσθεσε και τα περί «γαλάζιας πατρίδας». Το στίγμα, όμως, το έδωσε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου ότι από την κρίση στα Ίμια μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα στο Αιγαίο. Στο υπουργείο Εξωτερικών ερμηνεύουν αυτή τη δήλωσή του ότι στο Αιγαίο μπορεί η «θερμοκρασία» κάθε τόσο να ανεβαίνει, αλλά η αντιπαράθεση παραμένει ελεγχόμενη.

Στις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες, ωστόσο, έχουν φθάσει πληροφορίες ότι σε αντίθεση με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στο περιβάλλον του Ταγίπ Ερντογάν υπάρχει μία ομάδα, η οποία θεωρεί πως η Τουρκία θα υποστεί ήττα εάν παραμείνει αδρανής. Γι’ αυτό και ερωτοτροπεί με την ιδέα η αδυναμία αντίδρασης στην κυπριακή ΑΟΖ να εξισορροπηθεί με την πρόκληση θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο, όπου ο συσχετισμός δυνάμεων κρίνεται ευνοϊκός για την τουρκική πλευρά. Προς το παρόν δεν είναι σαφές προς τα πού κλίνει ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος, ο οποίος είναι κι αυτός που θα αποφασίσει. Πιθανότατα ήταν αυτές οι πληροφορίες, οι οποίες εξώθησαν τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ να προβεί στην επίμαχη δήλωσή του.

Νεφελη Λυγερου

Αλήθεια, τι λέει ο Αλέξης για τα "κίτρινα γιλέκα";

tsipras diadilosi

Eγινε γνωστός μέσα από τις μαθητικές καταλήψεις στις αρχές της δεκαετίας του 90'.

Ως ανερχόμενος πολιτικός τη δεκαετία του 2000 πήγαινε σε συγκεντρώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης.

Ως αυριανός πρωθυπουργός χάιδεψε την «πλατεία» και τους «αγανακτισμένους».

Τώρα έχει σε μόνιμη βάση τρεις κλούβες των ΜΑΤ στο δρόμο που οδηγεί στο... γραφείο του.

Και τα στελέχη του χαρακτηρίζουν εκδηλώσεις βίας τις διαμαρτυρίες των πολιτών, όταν τους συναντούν σε κάποια εκδήλωση.

Την ίδια ώρα που όλοι βλέπουν μια περίεργη ανοχή στον Ρουβίκωνα και άλλες αναρχικές ομάδες, οι οποίες «ανθίζουν» εντός και πέριξ του πανεπιστημιακού ασύλου και στο άβατο των Εξαρχείων.

Αλήθεια, λοιπόν, έχω μία απορία: τι λέει ο Έλληνας πρωθυπουργός για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία;

Όχι για τις καταστροφές; Εύκολη η απάντηση σε αυτό το θέμα. Αλλά, για το αίτημα το κόστος ζωής να μην ξεπερνά το εισόδημα μιας οικογένειας που έχει μέλη με πλήρη απασχόληση.

Γιατί, δεν διαδηλώνουν πια (μόνο) οι φτωχοί. Διαδηλώνουν όσοι δουλεύουν και βρίσκονται να χρωστούν για να πληρώνουν τους φόρους ενός κράτους που εξαντλεί επάνω τους τις δυνατότητες της κρατικής βίας.

Καταδικάζει ο Αλέξης Τσίπρας τις πλαστικές σφαίρες των Γάλλων αστυνομικών, ή θα μας τις φέρει και εδώ;

Συμφωνεί με τον Νόναλντ Τραμπ, ο οποίος χρεώνει τις διαδηλώσεις στην «πανάκριβη» συμφωνία για την κλιματική αλλαγή;

Μήπως συμφωνεί με τις γαλλικές αρχές που «βλέπουν» ρωσικό δάχτυλο μέσω διαδικτύου;

Και, σε κάθε περίπτωση, τι λέει για το απλό αίτημα ένας εργαζόμενος να μπορεί να ζεσταθεί και να μετακινηθεί;

Να διαβάσει στο σπίτι του και να μπορεί να επισκεφθεί άλλους τόπους για να διευρύνει τους ορίζοντές του.

Ή απλά για να πηγαίνει στις δουλειές του και να προσφέρει φορολογικά έσοδα στο κράτος.

Πριν από μερικές εβδομάδες το περιοδικό TIME έκανε πρωτοσέλιδο μια δασκάλα με μεταπτυχιακό και πλήρη απασχόληση στην οποία ο μισθός δεν έφθανε για τα βασικά: ενοίκιο, λογαριασμοί θέρμανσης- ύδρευσης- αποχέτευσης, δημοτικά τέλη, ασφάλεια κοκ. Αυτή είναι η βόμβα στην οποία όλοι έχουμε καθίσει.

Οι κυβερνήσεις αρνούνται να δουν ότι οι φορολογούμενοι πολίτες δεν αντέχουν άλλο να είναι τα υποζύγια. Για να το παίζουν κάποιοι κοινωνικά ευαίσθητοι και προοδευτικοί. Ή για να κάνουν τα χατίρια σε κάθε είδους φίλους επιχειρηματίες, που έχουν στήσει μονοπώλια και ολιγοπώλια εξασφαλίζοντας άδικα κέρδη.

ΥΓ. Το ερώτημα του τίτλου μπορεί ελεύθερα να απαντηθεί και από όποιον άλλον θέλει να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Και αφορά στο αίτημα μιας υγιούς σχέσης αμοιβών της εργασίας και κόστους διαβίωσης. Όχι το χρώμα των γιλέκων...

Γιάννης Αντύπας