Πεμ06272019

Τελευταία ΕνημέρωσηΠεμ, 27 Ιουν 2019 11am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Εκρηκτικό και επικίνδυνο το σκηνικό πριν από τη συνάντηση Ερντογάν – Τραμπ στο G20

tramp erdogan

Η αλήθεια είναι ότι όλα τα μηνύματα που στέλνει η Τουρκία στους Αμερικανούς, από τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν μέχρι και τον τελευταίο Τούρκο διπλωμάτη, είναι ότι η υπόθεση του ρωσικού συστήματος S-400 έχει κλείσει οριστικά και αμετάκλητα.

Και χθες, τόσο ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν, όσο και άλλοι Τούρκοι αξιωματούχοι, ανακοίνωσαν ότι τα πακέτα με τους S-400 φτάνουν στην κατοχική δύναμη την πρώτη εβδομάδα Ιουλίου. Από την πλευρά τους, οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ δεν επιτρέπουν καμία αμφιβολία για το τι θα ακολουθήσει, εάν δεν υποχωρήσει η Τουρκία.

Σύμφωνα με το τελευταίο δημοσίευμα του πρακτορείου Bloomberg οι κυρώσεις στη βάση του νόμου CAATSA, που επιφυλάσσουν οι ΗΠΑ για τους εχθρούς τους, θα ενεργοποιηθούν αμέσως.

Αμέσως μετά θα ανακοινωθεί η ακύρωση της τουρκικής συμμετοχής στο πρόγραμμα κατασκευής των μαχητικών F-35, και η ανακοίνωση ότι η Τουρκία δεν θα λάβει τα εν λόγω μαχητικά που αγόρασε. Επίσης θα ανασταλούν και άλλα στρατιωτικά προγράμματα της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα και το χειρότερο είναι ότι θα πληγεί ισχυρά η ταλαιπωρημένη τουρκική οικονομία.

Αυτό είναι το σκηνικό πριν από τη συνάντηση του προέδρου της Αμερικής με τον Τούρκο ομόλογό του, στην Οσάκα της Ιαπωνίας, στο τέλος της εβδομάδας στο περιθώριο της συνόδου των G-20. Είναι ένα σκηνικό εκρηκτικό και επικίνδυνο. Και με τα σημερινά δεδομένα, και εφόσον δεν υποχωρήσει ο κ. Ερντογάν στην Οσάκα, θα κηρυχθεί και επίσημα η ρήξη μεταξύ των δύο παραδοσιακών συμμάχων.

Όμως, με δεδομένους τους χαρακτήρες του κ. Τραμπ και του κ. Ερντογάν, έχουν έτσι τα πράγματα; Ή θα βρεθεί το σύμπαν προ της μεγάλης έκπληξης της άτακτης δηλαδή υποχώρησης του Τούρκου Προέδρου ή ακόμα και της αλλαγής στάσης του Αμερικανού Πλανητάρχη;

Ουδείς μπορεί να γνωρίζει και γι’ αυτό θα πρέπει κανείς να κάνει την ανάλυσή του με βάση τα γεγονότα και τα δεδομένα που έχει ενώπιον του. Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του, άρα -για να παραμείνουμε και σοβαροί- πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί.

Χθες ο κ. Ερντογάν έκανε μία μεγάλη χάρη στον κ. Τραμπ για να έχει να υποστηρίζει το αφήγημά του, ότι η κυβέρνηση του απελευθέρωσε ακόμα ένα Αμερικανό «όμηρο». Με εντολή του Τούρκου Προέδρου αφέθηκε ελεύθερος ο Nazmi Mete Cantürk, υπάλληλος του αμερικανικού προξενείου, που είχε συλληφθεί τον Ιανουάριο του 2018 με την κατηγορία ότι ήταν δήθεν μέλος του «τρομοκρατικού» δικτύου του Ιμάμη Γκιουλέν και συμμετείχε στο πραξικόπημα εναντίον του Τούρκου Προέδρου.

Η σύλληψη του Nazmi Mete Cantürk βόλευε τότε το αφήγημα του Ερντογάν ότι η Αμερική βρισκόταν πίσω από την προσπάθεια ανατροπής του. Τον άφησε ελεύθερο πριν από τη συνάντηση ως «κίνηση καλής θέλησης» προς τον κ. Τραμπ, ο οποίος πολλές φορές ικανοποιείται με τέτοια περιστατικά και χάνει την ουσία.

Πάντως, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η αμερικανική κυβέρνηση δεν εξέδωσε ανακοίνωση για το θέμα, ενώ την προηγούμενη φορά έκανε δήλωση ο κ. Τραμπ. Αυτό βεβαίως θα μπορούσε να συμβεί στη διάρκεια της νύχτας...

Χωρίς αμφιβολία, δεν υπάρχει περίπτωση να χαριστούν οι Αμερικανοί στον Ερντογάν επειδή απελευθέρωσε, ως όφειλε, ένα άτυχο υπάλληλο της Αμερικής. Η απελευθέρωση δεν ισούται με την αποδοχή εκ μέρους των Αμερικανών της εγκατάστασης των S-400.

Αν νομίζει ο Ερντογάν ότι θα συμβεί αυτό, πλανάται πλάνη οικτρά. Οπότε, βρισκόμαστε πάλι στο σημείο μηδέν και αναγκαστικά πρέπει να περιμένουμε τη συνάντηση, για να πληροφορηθούμε όλοι την απόφαση του κ. Τραμπ.

Θα υποχωρήσει ο Αμερικανός Πλανητάρχης μπροστά στον Ερντογάν όπως ισχυρίστηκε πολλές φορές ο Τούρκος πρόεδρος. Ή θα τον «πιάσει ο διάολος» και θα τα τινάξει όλα στον αέρα. Όλα είναι πιθανά από ένα απρόβλεπτο Πρόεδρο, ο οποίος ισχυρίζεται ότι τα γνωρίζει όλα ενώ στην πραγματικότητα βαδίζει στα τυφλά και «ότι έρθει και ότι νάναι».

Στον Ντόναλντ Τραμπ δεν πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη με δεδομένο ότι ικανοποιείται με τις «μαλαγανιές» του Ερντογάν και ύστερα τρέχουν οι σύμβουλοί του και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου για να διορθώσουν τα λάθη του. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την υπόθεση της Συρίας; Ανακοίνωσε την αποχώρηση των Αμερικανών στρατευμάτων και αποδέχθηκε να αναλάβουν οι Τούρκοι τη ζώνη ασφαλείας στη Βόρεια Συρία.

Τι συνέβη τελικά; Αυξήθηκε ο αριθμός των Αμερικανών στρατιωτών και η ζώνη ασφαλείας δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Επίσης ανακοινώθηκε ότι η Αμερική θα προστατεύσει τους Κούρδους της Συρίας από την Τουρκία. «Δεν θα επιτρέψουμε να τους σφαγιάσουν οι Τούρκοι» είπε ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. Τρελά πράγματα...

Αναμένοντας τη συνάντηση πρέπει να γνωρίζουμε ότι ακόμα και αν γίνει ένα «θαύμα» και οι Αμερικανοί με τους Τούρκους τα βρουν, ΔΕΝ θα επηρεαστεί ο άξονας που σχημάτισε το Ισραήλ με την Κύπρο και την Ελλάδα, κατόπιν εισήγησης της αμερικανικής κυβέρνησης. Θα παραμείνει ως έχει, ως μία στρατηγική ενεργειακή γραμμή των Αμερικανών στην ανατολική Μεσόγειο... Αυτό είναι ένα γεγονός και δεν πρόκειται να αλλάξει.

Μιχάλης Ιγνατίου – hellasjournal.com

"Στερητικό σύνδρομο"

paylopoulos ypodoxh tsipra

Εχει περάσει κάτι περισσότερο από μία εβδομάδα από την ημέρα που ο Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ζήτησε την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Ο λόγος τον οποίο προφασίστηκε, όσο αντιφατικός και αν ακούγεται, αφού έχει δημιουργήσει μία ισχυρή οικονομία με προοπτικές και δυναμική, ήταν να μην διαταραχθεί η πορεία της από μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδο.

Δεν ήταν κάποιο εθνικό ζήτημα, κάποιος κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια, κάποια απειλή.

Μόλις λίγες ημέρες αργότερα και χωρίς να έχει συντελεστεί κάτι δραματικό ή χειρότερο από όσα συνέβαιναν την προηγούμενη εβδομάδα, ο κ. Τσίπρας συγκαλεί ένα ΚΥΣΕΑ. Δεν είναι σαφές για ποιον λόγο. Επειδή μήπως ο Ερντογάν τα έβαλε με τον Μακρόν και του επιτέθηκε φραστικώς;

Εγινε καμία ασυνήθιστη στρατιωτική ενέργεια από την Τουρκία και δεν την πήραμε χαμπάρι;

Λένε ότι μπορεί να έχει αρχίσει γεωτρήσεις η Τουρκία στην Κυπριακή ΑΟΖ. Λένε. Δεν το ξέρουμε. Πάντως το πλωτό της γεωτρύπανο βρίσκεται εκεί εδώ και εβδομάδες.

Και τέλος πάντων, εκπρόσωποι αυτής της ίδιας κυβέρνησης δεν ήταν που πριν από μερικές εβδομάδες έλεγαν ότι δεν μπορεί να είμαστε μοναχοφάηδες και να αποκλείουμε την Τουρκία από τον υποθαλάσσιο πλούτο του Αιγαίου και ότι πρέπει να τους βάλουμε στο παιχνίδι;

Υπό αυτήν την έννοια, τι είναι αυτό που σήμανε συναγερμό την Κυριακή;

Βασίμως μπορεί κάποιος να υποθέσει, ότι τίποτε δεν δικαιολογεί τέτοιου τύπου αντιδράσεις.

Όχι ότι στο Αιγαίο δεν συμβαίνει τίποτε. Όμως αυτή η κυβέρνηση είναι που άνοιξε τους διαύλους επικοινωνίας με τον Ερντογάν για αυτό ακριβώς το θέμα των ενεργειακών αποθεμάτων. Υπό μία έννοια, έτσι άνοιξε και τις ορέξεις του. Αλλά αυτό είναι θέμα ερμηνείας.

Προς τι λοιπόν όλη αυτή η επιχειρούμενη στροφή στην μονοθεματική συζήτηση περί ελληνοτουρκικών εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας;

Είναι τόσο προφανές, που δεν αξίζει να συζητείται και πολύ. Αν κάποια διέξοδο μπορεί να βρει ο Πρωθυπουργός σε αυτήν την συγκυρία, είναι ο μόνος τρόπος: να καλλιεργήσει μία υπόγεια ανησυχία, ότι κάτι επίκειται, κάτι θα μπορεί να γίνει, κάτι να πυροδοτήσει μία ένταση.

Φτηνά κόλπα, φτηνή διαχείριση, φτηνιάρικη σκηνοθεσία. Ακόμη και αν κάτι συμβαίνει, ακόμη και αν υπάρχει λόγος σύγκλισης του ΚΥΣΕΑ, ακόμη και αν πιστεύεις ότι ο Ερντογάν έχει κάποια σχέδια και θα τα ξανασκεφτεί βλέποντας τον Κουβέλη και την Παπακώστα να προσέρχονται στο Μαξίμου, δεν κάνεις δηλώσεις στο όρθιο κάτω από την νεραντζιά για το θέμα.

Πολύ απλά, δεν πείθεις κανέναν έτσι.

Υπάρχει όμως μία άλλη βάσιμη υποψία. Να συνειδητοποίησε ο κ. Τσίπρας πόσο λίγες ημέρες του έχουν απομείνει στο Μαξίμου. Και να βαριέται αφόρητα την Κουμουνδούρου και τις κουβέντες με τους κομματικούς.

Οπότε, να βρήκε μία ευκαιρία να επισκεφθεί και πάλι το γραφείο του στην Ηρώδου Αττικού 19. Να ένιωσε μία κάποια στέρηση.

Αντ. Κωβαίος

"Για ν' αλλάξει η χώρα πρέπει πρώτα ν' αλλάξουμε εμείς"

skitso pame kata diaolou
Θερμή υποδοχή επεφύλαξαν οι αγορές μετοχών και ομολόγων στο εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής όπου κατεγράφη ιστορικό ρεκόρ διαφοράς στις ευρωεκλογές σχεδόν 10 ποσοστιαίων μονάδων μεταξύ των δύο κομμάτων της Ν.Δ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Ε και λοιπόν; Λύθηκαν ως δια μαγείας τα προβλήματα της δεκαετούς κρίσης; Η θα σταματήσει αυτή η συνταξιολαγνεία και η επιδοματολαγνεία που έχει εθισθεί μεγάλος αριθμός του πληθυσμού που έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να εργάζεται για να βελτιώσει το βιοτικό του επίπεδο;

Η κρίση ήρθε και πέρασε. Τώρα έχει αφήσει τ' απόνερα και αποκαλύπτεται πως πολλοί από τους κατοίκους αυτής της χώρας όχι μόνο δεν αντιλήφθηκε τι έγινε τη προηγούμενη δεκαετία, αλλά δεν έκανε ούτε το κόπο ούτε μισή προσπάθεια να προσαρμόσει την καθημερινότητά του.

Οι εισαγωγές συνεχίζουν να είναι περισσότερες από τις εισαγωγές. Η ανεργία παραμένει υψηλή παρά τα τεχνάσματα των ηλικιών αφού ο σκληρός πυρήνας των ανέργων είναι οι παραγωγικές ηλικίες των 35 με 55 χρονών. Ο μέσος μηνιαίος μισθός δεν ξεπερνά τα 550 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα ενώ ο μέσος όρος απλήρωτων μισθών είναι 2 με 4 μήνες.

Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που απλώς ενδιαφέρεται να αναζητά επιδόματα αφού το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής το καλύπτει η οικογένειά του.

Ρωτάς νέα παιδιά με δεξιότητες γιατί κάθονται στην Ελλάδα αφού δεν βρίσκουν εργασία και σου απαντούν ότι περνούν καλά αφού οι γονείς και οι παππούδες τους εξασφαλίζουν φαγητό, ύπνο και μηνιαίο εισόδημα.

Οι καλές επιχειρήσεις το υποστηρίζουν συνεχώς ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους με δεξιότητες παρά το πλήθος των πανεπιστημιακών σχολών.

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας, ότι η χώρα μας είναι αλυσοδεμένη με δάνεια μέχρι το 2061. Τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Το θέμα είναι ν αλλάξουμε εμείς ο καθένας χωριστά και να κάνουμε μία επανεκκίνηση στη ζωή μας.

Όσες ευρωεκλογές και εθνικές εκλογές και να γίνουν κανένας Μητσοτάκης και Τσίπρας δεν θα προσέξουν εάν από μόνοι μας δεν αντιληφθούμε ότι οι κοινωνίες πάνε μπροστά όταν θέλεις να βελτιώσεις το επίπεδό σου και να προσπαθήσεις ακόμη περισσότερο. Φτάνει η κλάψα για τα μνημόνια και την άδικη κατάρα που μας κατατρέχει σαν έθνος μετά τον Καποδίστρια.

Απλώς όπως είναι αυτή τη στιγμή το πολιτικό σκηνικό και με τις επερχόμενες πρόωρες εθνικές εκλογές να έρχονται το ρητό που μας ταιριάζει σαν πολίτες που δεν έχουμε καταλάβει ακόμη τι έχει συμβεί από το Μάρτιο του 2009 μέχρι σήμερα είναι: «Το πιο τρομερό πράγμα που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα είναι ότι δεν μπορείς να ελπίζεις».

Ανέστης Ντόκας, reporter

Μ. Ιγνατίου: Θα μας “τρελάνουν” ο Ερντογάν και ο Τραμπ; Η ώρα της κρίσης πλησιάζει

tramp erdogan

Οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι σίγουρα θα μας ...τρελάνουν! Μάλλον ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο Τούρκος ομόλογός του Ταγίπ Ερντογάν.

Γενικά μιλώντας και με βάση τις δημόσιες δηλώσεις από την Ουάσιγκτον, την Άγκυρα, αλλά και τη Μόσχα, η ατμόσφαιρα είναι «πολεμική». Ή, με άλλα λόγια δεν είναι κατάσταση που αρμόζει σε φίλους και συμμάχους.

Ας δούμε τα γεγονότα:

Οι Τούρκοι πρότειναν τη δημιουργία μίας επιτροπής που πιστεύουν ότι θα αποδείξει πως το ρωσικό σύστημα S-400 δεν θα αποτελέσει ποτέ κίνδυνο για τα αμερικανικά μαχητικά αεροπλάνα F-35, πόσο μάλλον για τα οπλικά συστήματα του ΝΑΤΟ παλαιότερων γενιών.

Οι Αμερικανοί απάντησαν με ένα τελεσίγραφο, που αποκάλυψε το τηλεοπτικό δίκτυο CNBC και διέψευσε η Τουρκία -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι η αλήθεια: Οι ΗΠΑ ζητούν μέχρι τις 5 Ιουνίου να ανακοινωθεί επίσημα η ακύρωση της αγορά των S-400 και η Τουρκία να προμηθευτεί το σύστημα Patriot.

Στη συνέχεια, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ αποκάλυψε ότι οι S-400 δεν θα φτάσουν στην Τουρκία το Ιούνιο και ότι θα χρειαστούν μερικοί μήνες για την εγκατάστασή τους. Έτσι έδωσε τροφή για φήμες ότι η Άγκυρα φοβούμενη τις επιπτώσεις από τις κυρώσεις, το ξανασκέφτεται...

Και το Κρεμλίνο, διά του εκπροσώπου του, έστειλε το μήνυμα στην Άγκυρα και την Ουάσιγκτον ότι το ρωσικό σύστημα θα φτάσει τον άλλο μήνα στην Τουρκία, όπως συμφωνήθηκε από τον κ. Ερντογάν και τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Αν συμβεί αυτό θα ξεσπάσει η οργή της Αμερικής, όπως δημόσια έχει ειπωθεί.

Την ίδια στιγμή, τουρκικό -ελεγχόμενο από τον Ερντογάν- δικαστήριο άφησε ελεύθερο ένα Τουρκοαμερικανό επιστήμονα της NASA, όπως απαιτούσε ο Λευκός Οίκος. Μία κίνηση που θύμισε την υπόθεση του Πάστορα Άντριου Μπράνσον, όταν ο κ. Ερντογάν κόμπαζε πως είναι τρομοκράτης και δεν θα αποφυλακιστεί και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Αμερική.

Όλα τα παραπάνω είναι τουλάχιστον περίεργα και φαίνεται ότι δικαιώνονται αυτοί οι αναλυτές που εντόπισαν μία διαμάχη της Αμερικής και της Ρωσίας για την Τουρκία. Η χθεσινή δήλωση του εκπροσώπου του Πεκίνου δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας και πιστεύω ότι το μήνυμα είχε αποδέκτη τον Ερντογάν.

Λίγο πολύ του λέει πως δεν μπορεί να μην παραλάβει τους S-400, όπως συμφωνήθηκε, και επίσης -όπως αναλύθηκε- ότι δεν έχει περιθώρια να μην τους εγκαταστήσει. Αν αναλύεται σωστά ο τρόπος δράσης και αντίδρασης των Ρώσων, αυτό αναμένεται να τονιστεί με πιο έντονο τρόπο τις επόμενες μέρες. Διότι το παιγνίδι είναι στρατηγικό και έχει να κάνει με το νέο «ψυχρό πόλεμο». Για τους Ρώσους, που εξυπηρέτησαν πολλαπλώς τον πρόεδρο της Τουρκίας, δεν πρόκειται για μία απλή αγοραπωλησία, η οποία ακυρώνεται από τη μία στιγμή στην άλλη.

Μπορεί ο κ. Τραμπ να διάκειται θετικά προς τον κ. Πούτιν. Όμως ακόμα και αυτός καταλαβαίνει ότι τα συμφέροντα της Αμερικής είναι πάνω από τα δικά του. Διότι, ως γνωστό, έχει «μπίζνες» με επιχειρηματίες φίλους του κ. Ερντογάν. Απ’ εκεί και πέρα, και πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες, ο κ. Τραμπ πρέπει να ακολουθήσει και τους νόμους της Αμερικής, Εάν, λοιπόν, οι S-400 φτάσουν στην Τουρκία, πρέπει να κινηθεί η διαδικασία των κυρώσεων, να ακυρωθεί η συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα κατασκευής των F-35, και να μην επιτραπεί η μεταφορά σε τουρκική βάση των αμερικανικών μαχητικών που αγόρασε η Τουρκία.

Ο Λευκός Οίκος και η Τουρκική Προεδρία ανακοίνωσαν χθες ότι ο κ. Τραμπ και ο κ. Ερντογάν θα συναντηθούν κάποια στιγμή στην Ιαπωνία, όπου θα διεξαχθεί η σύνοδος των G-20, στις 28 και στις 29 Ιουνίου. Εκεί, αναμένουν οι διπλωμάτες και οι αναλυτές, θα παιχθεί το τέλος του δράματος. Όμως, μέχρι τότε οι εξελίξεις μπορεί να είναι αλυσιδωτές και να επηρεάσουν τη στρατηγική σχέση της Τουρκίας και με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία του θυμωμένου Πούτιν.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε χθες το βράδυ ότι οι σύμβουλοι Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Ρωσίας, κ. Τζον Μπόλτον, Meir Ben-Shabbat και Nikolay Patrushev θα συναντηθούν στην Ιερουσαλήμ κάποια στιγμή τον Ιούνιο για να συζητήσουν θέματα περιφερειακής ασφάλειας. Στη συνάντηση δεν προσκαλέστηκε η Τουρκία, η οποία υποτίθεται είναι περιφερειακή δύναμη στη Μεσόγειο και επιμένει να έχει γνώμη για τη Συρία, και όχι μόνο...

hellasjournal

"Η ευθύνη των εκλογέων: Πελάτης, ή Πολίτης;"

vouli molotof 1
 
Η ματαιότητα κλονίζει την πίστη στην αξία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και καθηλώνει τους πολίτες στην αδιαφορία.

Η ευθύνη του πολιτικού προσωπικού της χώρας για την προϊούσα οικονομική και θεσμική κρίση είναι αναμφισβήτητη.Το κράτος χτίστηκε με πελατειακά υλικά και σε πολλές περιπτώσεις το δημόσιο συμφέρον θυσιάστηκε σε ιδιοτελείς σκοπούς και εφήμερες πολιτικές επιδιώξεις.

Το αποτέλεσμα ήταν η απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών στην εξουσία, η αποξένωσή τους από τις πολιτικές διαδικασίες και, τελικά, η καλλιέργεια αίσθησης ματαιότητας ότι στη χώρα τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει και ότι οι πολιτικές δυνάμεις και τα πολιτικά πρόσωπα δεν έχουν ουσιώδεις διαφορές μεταξύ τους.

Το αίσθημα της ματαιότητας ήλθε να ενισχύσει η δυναμική παρέμβαση στη διαμόρφωση της εσωτερικής δημοσιονομικής πολιτικής των έξωθεν δανειστών, οι οποίοι με τον τρόπο αυτό επεδίωξαν να καταστούν συμμέτοχοι, αν όχι ιδιοκτήτες, των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής της χώρας.

Η ματαιότητα κλονίζει την πίστη στην αξία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και καθηλώνει τους πολίτες στην αδιαφορία. Αυτό συνιστά τον μεγαλύτερο κίνδυνο για το πολίτευμα διότι το απονευρώνει από τη βασική του αρτηρία, που είναι η ενεργός και διαρκής πολιτική συμμετοχή.

Η συμμετοχή αυτή δεν είναι μόνο δικαίωμα των πολιτών αλλά και υποχρέωσή τους. Πολύ περισσότερο στις σημερινές συνθήκες υποβάθμισης των θεσμών και καθυπόταξής τους στην κυβερνητική βούληση, η υποχρέωση των πολιτών δεν μπορεί να είναι μόνο διαδικαστική, αλλά θα πρέπει να οδηγεί στην επιλογή αντιπροσώπων που η κοινωνική και επαγγελματική τους διαδρομή στην Ελλάδα και τον κόσμο εγγυάται την ειλικρίνεια και την ευθυκρισία τους.

Οι πολίτες μπορεί να αισθάνονται απογοητευμένοι ή ακόμη και θυμωμένοι. Είναι όμως χρέος τους, ιδίως σήμερα, να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί απέναντι στη χώρα, απέναντι στη γενιά της κρίσης που θα πρέπει να αποκατασταθεί και απέναντι στις επερχόμενες γενιές που θα πρέπει να γνωρίσουν μια άλλη από τη σημερινή πατρίδα.

Ακόμη και απέναντι στους μικρόνοες που εκλαμβάνουν την αξία ως ελιτισμό και τον προσωπικό μόχθο ως περιττό, επειδή ονειρεύονται μια κοινωνία όχι ίσων ευκαιριών αλλά απόλυτου ισοπεδωτισμού και ήσσονος προσπάθειας.

Και όλοι μας θα πρέπει από τη θέση του απλού εκλογέα να σταθούμε απέναντι στον εξευτελισμό που επιφυλάσσει στους πολίτες η κυβερνητική πλειοψηφία επιλέγοντας μια πολιτική εξαγοράς συνειδήσεων με παροχές οι οποίες έρχονται με την μορφή καταιγίδας λίγες μέρες πριν από τη διενέργεια των εκλογών, γεγονός που σε τέτοια έκταση είναι πρωτοφανές για τη μεταπολίτευση

. Είναι η στιγμή να σπάσουν τα δεσμά του πελατειακού κράτους από τα οποία έχει υποφέρει η χώρα και οδήγησαν εν πολλοίς στην προϊούσα οικονομική κρίση και στην άνοδο του άκρατου και ανέξοδου λαϊκισμού.

Ας πούμε ένα μεγάλο όχι στην υποκριτική αντίληψη των κρατούντων ότι ο πολίτης είναι πελάτης και ότι είναι δυνατόν να υπεξαιρεθεί η γνήσια βούλησή τους με όψιμες και ευτελείς παροχές που αναπαράγουν τις πελατειακές δομές, προσβάλλουν τους εκλογείς, μοχλεύουν τη φτώχια και διαταράσσουν την κοινωνική συνοχή αντί να δημιουργούν συνθήκες ανάπτυξης με παραγωγή νέου πλούτου στο πλαίσιο μιας αληθινής σχέσης εμπιστοσύνης του κράτους με τους πολίτες. Ας αναζητήσουμε τα κίνητρα των παροχών και των υποσχέσεων και την αντιστοιχία λόγων και έργων τα τελευταία χρόνια.

Είναι η στιγμή της ευθύνης των πολιτών.

Γιώργος Γεραπετρίτης,

Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Παν/μιου Αθηνών και Διευθυντής του Τομέα Δημοσίου Δικαίου