Σαβ10192019

Τελευταία ΕνημέρωσηΣαβ, 19 Οκτ 2019 8pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

"Καλή επένδυση να είσαι υπουργός"

flabouraris tsipras

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της τεχνικής εταιρείας στην οποία συμμετείχε ο Αλέκος Φλαμπουράρης, έδειξε ότι μία από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορεί να κάνει μια επιχείρηση είναι να έχει περάσει από τη μετοχική της σύνθεση μετέπειτα υπουργός 

Τη θυμάστε εκείνη την εταιρεία "Διάτμηση ΑΤΕ";

Εκείνη την τεχνική εταιρεία για την οποία είχε γίνει ντόρος γιατί ο Φλαμπουράρης είχε... ξεχάσει ότι δεν μπορεί υπουργός να είναι και μέτοχος εταιρείας και έτρεχε να μεταβιβάσει τις μετοχές για να ξεπεράσει το ασυμβίβαστο;

Φαίνεται ότι μετά την αποχώρηση του Φλαμπουράρη η εταιρεία... πρόκοψε!

Ο κύκλος εργασιών της εταιρείας, κατά το 2018, ανήλθε σε 4,6 εκατ. ευρώ έναντι 1,7 εκατ. ευρώ το 2017, καταγράφοντας αύξηση 159,38% σε σχέση με το 2017, ενώ η εταιρεία αύξησε και την καθαρή κερδοφορία, κατά 162,64%, στα 331,1 χιλ. ευρώ έναντι 126,1 χιλ. ευρώ.

Το γεγονός αυτό δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει: ή ότι ο Φλαμπουράτης, όσο ήταν στην εταιρεία, ήταν ένα βαρίδι, που δεν την άφηνε να αναπτυχθεί, ή ότι η εταιρεία συνέχισε να έχει κάποιου είδους θετική μεταχείριση ακριβώς επειδή είχε έναν υπουργό για μέτοχο.

Διαλέξτε εσείς την απάντηση που σας φαίνεται πιο πειστική.

Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι και επί κυβέρνησης της «πρώτη φορά Αριστεράς» συνέχισε το ίδιο πρόβλημα, δηλαδή οι αναθέσεις και τα έργα να δίνονται με όρους γνωριμιών και να καταλήγουν είτε σε φίλια προσκείμενους, είτε σε ευθέως «κομματικούς» επιχειρηματίες.

Όπως, γινόταν πριν τον ΣΥΡΙΖΑ και όπως φαντάζομαι θα συνεχιστεί και μετά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί δεκαετίες τώρα η «γνωριμία», η «άκρη», η «εξυπηρέτηση» αποτελούν τις βασικές μορφές με τις οποίες συντηρείται μια ορισμένη πραγματικά κρατικοδίαιτη «επιχειρηματικότητα».

Που με τη σειρά της είναι αυτή που εξασφαλίζει ότι τα κόμματα κάνουν τις προεκλογικές εκστρατείες τους, αλλά και ότι τα κομματικά στελέχη φτιάχνουν το... κομπόδεμά τους.

Μην ξεχνώντας στο μεταξύ να εύχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα «στην υγειά των κορόιδων».

Όλων αυτών δηλαδή που πιστεύουν σε έννοιες όπως αξιοκρατία, διαφάνεια, καθαροί όροι του παιχνιδιού.

Ότι ακόμη και η αριστερά αποδείχτηκε βαθιά χωμένη σε αυτή τη λογική, απλώς δείχνει την πραγματική έκταση του προβλήματος.

Χαραλαμπόπουλος Λευτέρης

Οι συνεχείς παλινωδίες Τραμπ και η «χαμένη αξιοπιστία» μιας υπερδύναμης που "καταρρέει"

trump daxtylo metopo
Παρότι επικεντρώνουμε στις αλλοπρόσαλλες πρακτικές του Ντόναλντ Τραμπ, τα πρόβλημα αφορά τη συνολικότερη αδυναμία των ΗΠΑ να έχουν μια «ηγεμονική» στρατηγική

Έχει αρχίσει να γίνεται ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς «κοινούς τόπους» της διεθνούς συζήτησης. Ο αμερικανός πρόεδρος είναι «αλλοπρόσαλλος», η συμπεριφορά του δεν «ταιριάζει σε ηγέτη υπερδύναμης», «πώς είναι δυνατόν κάποιος σαν κι αυτόν να έχει τους κωδικούς για να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση;».

Τα σημεία τα οποία αναφέρονται προς επίρρωση του χαρακτηρισμού του αμερικανού προέδρου ως «αλλοπρόσαλλου» περιλαμβάνουν: τη συνήθειά του να παρουσιάζει πολιτικές αποφάσεις μέσω tweet. Τις απότομες αλλαγές και εναλλαγές πολιτικής στάσης. Τη συνήθειά του να σπρώχνει τα πράγματα στη σύγκρουση, θεωρώντας ότι έτσι διευκολύνεται μια καλή συμφωνία.

Το γεγονός ότι μία μέρα μπορεί να υπογράψει κυρώσεις κατά της Ρωσίας και την άλλη να μιλήσει θετικά για τον Πούτιν, τη μία στιγμή να προετοιμάζεται για επίθεση στη Βόρειο Κορέα και μετά να ανακοινώνει συνάντηση κορυφής με τον Κιμ Γιονγκ Ιλ, τη μία μέρα να προτείνει μέτρα εμπορικού πολέμου και την άλλη να υποστηρίζει ότι υπάρχουν δυνατότητες μιας καλής συμφωνίας με την Κίνα (κάτι που φάνηκε ξανά και το τελευταίο διάστημα).

Τελευταία φάση αυτής της συζήτησης, τα όσα συμβαίνουν σε σχέση με τη Συρία. Ο Τραμπ ανακοίνωσε στα τέλη του 2018 την αποχώρηση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων από τη Συρία, όμως για μεγάλο διάστημα οι ΗΠΑ επέμειναν στην προηγούμενη πολιτική της στήριξης των Κούρδων.

Την ώρα που το Κογκρέσο προωθούσε την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία, επειδή επιμένει στην αγορά ρωσικών όπλων, ο πρόεδρος Τραμπ δήλωνε αντίθετος και επέμεινε να αναζητά άμεσο δίαυλο επικοινωνίας με τον Ερντογάν. Μετά πήρε ο ίδιος την πρωτοβουλία να δώσει ουσιαστικά το «πράσινο φως» για την τουρκική εισβολή στη Συρία, για να αρχίσει λίγο μετά να απειλεί με κυρώσεις την Τουρκία ή να στέλνει τη διαβόητη επιστολή, με το ανοίκειο για διπλωματικό κείμενο ύφος, στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Και βέβαια μέσα σε αυτό το τοπίο οι ΗΠΑ εμπράκτως έχουν εγκαταλείψει έναν βασικό σύμμαχό τους στην περιοχή, τους Κούρδους που τώρα σπεύδουν να αναζητήσουν κάποιου είδους συμμαχία με τους Ρώσους.

Και όλα αυτά την ώρα που η πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων ετοιμάζεται να τον παραπέμψει με το ερώτημα της καθαίρεσης, καθώς υπάρχουν σοβαρά ερωτηματικά για το κατά πόσο προσπάθησε να εκβιάσει την κυβέρνηση της Ουκρανίας να του δώσει επιβαρυντικά στοιχεία για πολιτικούς αντιπάλους, χρησιμοποιώντας ως μέσο εκβιασμού την αμερικανική βοήθεια στην Ουγγαρία, παρότι βέβαια η ίδια η ουκρανική υπόθεση αναδεικνύει ιδιότυπη αντίληψη της σχέσης «νόμιμου» και «ηθικού» και από την πλευρά των Δημοκρατικών.

Είναι μόνο ο Τραμπ αλλοπρόσαλλος;

Ωστόσο, το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν είναι μόνο ο Τραμπ αλλοπρόσαλλος ή υπάρχει μια πιο συνολική αδυναμία των ΗΠΑ να έχουν έναν πραγματικά ηγεμονικό ρόλο.

Οι ΗΠΑ παραμένουν μια δύναμη με τεράστιες στρατιωτικές δυνατότητες, έχουν το διεθνές νόμισμα αναφοράς και τη μεγαλύτερη οικονομία. Παραμένουν το κεντρικό σημείο των διαρρυθμίσεων ασφάλειας της «Δύσης» όπως αυτές ξεδιπλώθηκαν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και διεύρυναν την επιρροή τους μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Πολιτισμικά εξακολουθούν να εξάγουν καταναλωτικά πρότυπα αλλά και μαζικά πολιτιστικά προϊόντα.

Όμως, την ίδια στιγμή αδυνατούν να προσφέρουν ένα συνεκτικό όραμα για το σύγχρονο κόσμο. Η αλαζονική «αυτοκρατορική» διάθεση με την οποία κινήθηκαν την προηγούμενη δεκαετία, οδήγησε σε δύο διεθνείς πολεμικές εκστρατείες, με τη μία να οδηγεί τη διαρκή ανοιχτή ακόμη πληγή του Αφγανιστάν και τη δεύτερη, στο Ιράκ, να οδηγεί σε μια μεγάλη καταστροφή, σε μια αργή και ανολοκλήρωτη ανοικοδόμηση αλλά και τελικά στην ενίσχυση της επιρροής του Ιράν στο Ιράκ.

Στην προσπάθεια να απαντήσουν στην ανερχόμενη οικονομική και όσο περνάει ο καιρός τεχνολογική ισχύ της Κίνας, ξεδιπλώνουν έναν εμπορικό πόλεμο που αυτή τη στιγμή απειλεί να πυροδοτήσει μια ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας, με το κόστος να το πληρώνουν πρώτοι οι ευρωπαίοι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Στην προσπάθειά τους να μην δουν να αμφισβητείται η θέση τους ως της μόνης υπερδύναμης, έχουν κλιμακώσει την γεωπολιτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία, στα όρια ενός «νέου Ψυχρού Πολέμου», συμπεριλαμβανομένης και της αναλογούσας κούρσας εξοπλισμών, καταλήγοντας τελικά σε μια διαχείριση της αποσταθεροποίησης χωρίς προοπτική.

Σε μια σειρά από συγκρούσεις καθοδηγούνται περισσότερο από τις διαθέσεις ισχυρών τοπικών συμμάχων τους, παρά από τη διάθεση επιβολής μακροπρόθεσμων λύσεων, κάτι που ειδικά στη Μέση Ανατολή έχει οδηγήσει και στην αδυναμία τους να μπορούν να εγγυηθούν μια πραγματική ειρηνευτική διαδικασία.

Διακανονισμοί που φάνηκε να διευκολύνουν ένα σχετικό μετριασμό εντάσεων, όπως η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν υπονομεύονται με πρωτοβουλία των ΗΠΑ.

Στα μεγάλα πλανητικά προβλήματα, όπως η κλιματική αλλαγή, έχουν προκρίνει τα συμφέροντα των αμερικανικών επιχειρήσεων υπονομεύοντας τη δυνατότητα διεθνούς συνεργασίας.

Αυτό το στοιχείο των επιλογών χωρίς μεσοπρόθεσμο σχέδιο φάνηκε και διαχρονικά στη Συρία. Αφού είδαν στην αρχή τον εμφύλιο πόλεμο ως απαρχή μιας τις ΗΠΑ ευκταίας «αλλαγής καθεστώτος», δεν διείδαν έγκαιρα ότι η ένοπλη αντιπολίτευση ηγεμονευόταν από απόψεις ενός επιθετικού ένοπλου τζιχαντισμού και άλλαξαν στάση μόνο όταν συνειδητοποίησαν την κλίμακα της απειλής από το Ισλαμικό Κράτος για να καταλήξουν στην υποστήριξη των Κούρδων, αλλά και αυτή προσωρινή και χωρίς μεσοπρόθεσμο σχέδιο άλλο από την εξασφάλιση κάποιου λόγου στη μεταπολεμική Συρία, την ίδια ώρα που η Ρωσία κατοχυρώθηκε ως ο εγγυητής της όποιας πολιτικής λύση τελικά ανακύψει.

Και βέβαια όταν είδαν να διακυβεύεται η σχέση με την Τουρκία άρχισαν οι ταλαντεύσεις και προς τα εκεί, με αποτέλεσμα όλα όσα βλέπουμε το τελευταίο διάστημα.

Η αδυναμία άρθρωσης ενός οράματος

Ο πρόεδρος Τραμπ κατηγορείται πολλές φορές ότι παλινωδεί σε μια λογική απομονωτισμού. Παρότι υπήρξαν και τέτοια ρητορικά στοιχεία, δύσκολα μπορεί κανείς να το υποστηρίξει αυτό εάν αναλογιστεί πόσο εκτεταμένη πολιτική και στρατιωτική παρουσία εκτός συνόρων έχουν οι ΗΠΑ. Όμως, είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ αναγόρευσε σε ρητή γραμμή κάτι που ήταν ένα νήμα της πραγματικής αμερικανικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια: μια μονόπλευρη ενίσχυση των αμερικανικών συμφερόντων χωρίς μια συνολικότερη στρατηγική.

Οι ΗΠΑ σήμερα αδυνατούν να «εξάγουν» ένα σχέδιο ή όραμα για την παγκόσμια οικονομία που να μπορεί να μην μένει μόνος το ελεύθερο εμπόριο ή τις ελεύθερες κινήσεις κεφαλαίων αλλά και να περιλαμβάνει τις παραγωγικές επενδύσεις, τη διάχυση της τεχνολογίας και την αναμέτρηση με την πρόκληση της κλιματικής αλλαγής.

Η αμερικανική δημοκρατία με τα ενδημικά προβλήματα που αποτυπώνει ακόμη και η εκλογή του ίδιου του Τραμπ, δύσκολα μπορεί να εξαχθεί ως πρότυπο κοινοβουλευτισμού.

Το μίγμα νεοφιλελευθερισμού και νεοσυντηρητισμού δεν είναι πάντα θελκτικό εκτός συνόρων και σίγουρα δεν βοηθά το γεγονός ότι σήμερα ο αμερικανός πρόεδρος είναι το είδωλο κυρίως της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, την ίδια ώρα που το Δημοκρατικό Κόμμα κάνει ό,τι μπορεί για μην επεκταθεί το νέο κύμα προοδευτισμού που αναπτύσσεται στις γραμμές του, προωθώντας βαθιά συστημικές υποψηφιότητες.

Το Χόλιγουντ γίνεται όλο και πιο ικανό στο να παράγει δυστοπικά οράματα, την ώρα που μεγάλο μέρος του πλανήτη αναφέρεται και σε άλλες πολύ μεγάλες πολιτιστικές βιομηχανίες.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Τραμπ

Σε αυτό το φόντο οι «αλλοπρόσαλλοι» χειρισμοί του Τραμπ δεν είναι παρά οι αναγκαστικές και διαρκείς παλινωδίες μιας απόπειρας επιμέρους τροποποιήσεων μιας πολιτικής που διαπερνάται από δομικές αντιφάσεις.

Η απουσία κάποιου «εναλλακτικού παραδείγματος» σε επίπεδο αμερικανικής κεντρικής πολιτικής σκηνής, σε συνδυασμό με τα διαρκή φαινόμενα εργαλειοποίησης ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής για εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες (χαρακτηριστικό παράδειγμα η διαχείριση των αντιθέσεων με τη Ρωσία, αλλά ακόμη και το ζήτημα της Συρίας), μάλλον προμηνύουν ότι για αρκετό καιρό οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν αυτές τις αντιφάσεις να τις εξάγουν στη διεθνή σκηνή.

Και σε αυτή την περίπτωση η έκφραση «χαμένη αξιοπιστία» θα αρχίσει να γίνεται ένα είδος ευφημισμού για μια βαθύτερη κρίση ηγεσίας στο παγκόσμιο σύστημα.

Παναγιώτης Σωτήρης

Στη μέγγενη Κογκρέσου & βαθέους κράτους ο Τραμπ - Το "πράσινο φως" για τουρκική εισβολή ξεθωριάζει

trump syria

Στη μέγγενη ασφυκτικών πιέσεων τόσο από το Κογκρέσο όσο και από τη γραφειοκρατία του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ βρίσκεται ο πρόεδρος Τραμπ με σκοπό ουσιαστικά να υπαναχωρήσει από το "πράσινο φως" που είχε ανάψει για την τουρκική εισβολή στη βορειοανατολική Συρία κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας του με τον Ερντογάν.

Ενδεικτικό του θολού κλίματος που επικρατεί είναι ότι οι πληροφορίες για τουρκικούς βομβαρδισμούς στη βορειοανατολική Συρία, που έκαναν τον γύρο του κόσμου διαψεύδονται όχι μόνο από τους Κούρδους, αλλά και από αμερικανικές πηγές. Ούτε, άλλωστε, η Άγκυρα προέβη σε σχετική ανακοίνωση για την πραγματοποίηση βομβαρδισμών στη Συρία.

Το εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα για τον πρόεδρο Τραμπ είναι μεγάλο. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για την απόφασή του δεν είχε ενημερώσει ούτε τον υπουργό Εξωτερικών του, ούτε άλλον συνεργάτη του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί δυσφορία και ένταση. Εκτός αυτού, την κατηγορηματική αντίθεσή τους στην απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων δεν εξέφρασαν μόνο Δημοκρατικοί, αλλά και Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι, μάλιστα, στηρίζουν τον πρόεδρο στην υπόθεση της κίνησης για την καθαίρεσή του.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ. Ο εν λόγω γερουσιαστής από κοινού με άλλους Ρεπουμπλικάνους και Δημοκρατικούς συναδέλφους του, δρομολογούν την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, σε περίπτωση που πραγματοποιήσει εισβολή στην ελεγχόμενη από τους Κούρδους βορειοανατολική Συρία. Απειλούν, μάλιστα, την Τουρκία με αναστολή της συμμετοχής της στο NATO.

Η δήλωση Γκράχαμ έχει ως εξής: «Θα εισαγάγουμε δικομματικές κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας, εάν εισβάλει στη Συρία και θα ζητήσουμε την αναστολή της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, εάν επιτεθεί εναντίον των κουρδικών δυνάμεων, που βοήθησαν τις ΗΠΑ να καταστρέψει το χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους».

Απέναντι στον Τραμπ το Κογκρέσο

Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής ανακοίνωσε, μάλιστα, ότι συνεργάζεται με τον Δημοκρατικό γερουσιαστή Κρις βαν Χόλεν για τη σύνταξη σχετικού νομοσχεδίου, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι το ψήφισμα θα συγκεντρώσει την αναγκαία πλειοψηφία, ώστε να εξουδετερώσει πιθανό προεδρικό βέτο. «Το Κογκρέσο πρέπει να το καταστήσει σαφές ότι η Τουρκία θα πληρώσει βαρύ τίμημα εάν επιτεθεί στους Κούρδους της Συρίας» τόνισε ο Κρις βαν Χόλεν, καταγγέλλοντας τον πρόεδρο Τραμπ ότι προδίδει τους Κούρδους.

Είναι αξιοσημείωτο πως αυτή η πρωτοβουλία αντανακλά το κλίμα που επικρατεί στο Κογκρέσο και μάλιστα διακομματικά. Είναι ενδεικτικό ότι ο γνωστός Ρεπουμπλικάνος Μιτ Ρόμνεϊ προειδοποίησε τον Λευκό Οίκο ότι η απόφαση για απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων θα θεωρηθεί προδοσία των Κούρδων και η Ουάσινγκτον θα μετατραπεί σε έναν «αναξιόπιστο σύμμαχο».

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως το Πεντάγωνο αποφάσισε τη λήψη μέτρων για να εμποδίσουν τη δράση της τουρκικής αεροπορίας στη βορειοανατολική Συρία, σύμφωνα με δήλωση Αμερικανού αξιωματούχου στο Γερμανικό Πρακτορείο. Επιβεβαιώνονται έτσι οι πληροφορίες ότι οι Αμερικανοί δεν θα δίνουν πλέον στην Τουρκία πληροφορίες και δεδομένα επιτήρησης και αναγνώρισης από το Κοινό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων.

Στα μέτρα συμπεριλαμβάνεται και ο αποκλεισμός της Τουρκίας από τον κατάλογο των σχεδιαζόμενων συμμαχικών αεροπορικών αποστολών (air-tasking order, ATO), που χρησιμοποιείται από το Πεντάγωνο για τον συντονισμό των αεροσκαφών διαφόρων δυνάμεων που κάνουν εξόδους σε περιοχές επιχειρήσεων.

Το κρίσιμο ερώτημα και τα όρια του Τραμπ

Είναι προφανές ότι οι Αμερικανοί δεν πρόκειται κατά κανέναν τρόπο να βοηθήσουν την Τουρκία να εισβάλει και το είπαν. «Το Υπουργείο Άμυνας κατέστησε σαφές στην Τουρκία, όπως και ο πρόεδρος, ότι δεν επιδοκιμάζουμε μια τουρκική επιχείρηση στη βόρεια Συρία. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις δεν θα στηρίξουν ούτε θα εμπλακούν σε οποιαδήποτε τέτοια επιχείρηση», υπογράμμισε ο εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου Τζόναθαν Χόφμαν.

Ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Μαρκ Έσπερ και ο αρχηγός του γενικού επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Μαρκ Μίλεϊ είπαν στους Τούρκους ομολόγους τους ότι «η μονομερής δράση δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους για την Τουρκία», επισήμανε ο Χόφμαν.

Οι Τούρκοι, όμως, δεν ενδιαφέρονται για αμερικανική υποστήριξη. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μην έχουν τις ΗΠΑ απέναντί τους. Σ' αυτό το σημείο μπαίνουν στο τραπέζι τα όρια, για τα οποία μίλησε δημοσίως ο Αμερικανός πρόεδρος. Κατά ορισμένες πληροφορίες, ο Τραμπ άναψε μεν το "πράσινο φως" για την πραγματοποίηση της τουρκικής εισβολής, αλλά έθεσε όρους όσον αφορά την έκτασή της, τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν και τον αντικειμενικό σκοπό της. Και είναι αυτούς τους όρους που υπενθύμισε στον Τούρκο ομόλογό του με την απειλή του ότι θα καταστρέψει την τουρκική οικονομία.

Και εδώ ακριβώς προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: οι Αμερικανοί ναι μεν ήδη εκφράζουν την αντίθεσή τους, αλλά εάν η τουρκική εισβολή πραγματοποιηθεί θα το παίξουν Πόντιοι Πιλάτοι, ή το "πράσινο φως" που άναψε ο Τραμπ στον Ερντογάν θα αντικατασταθεί από "κόκκινο"; Η εικόνα, πάντως, αναμένεται να ξεκαθαρίσει τις επόμενες ώρες, δεδομένου ότι υπάρχουν ενδείξεις πως τα πράγματα αλλάζουν στην Ουάσιγκτον.

Από την άλλη πλευρά, ο Ερντογάν έχει τόσο πολύ εκτεθεί δεσμευόμενος στο ότι θα πραγματοποιήσει την εισβολή ανατολικά του Ευφράτη, που θα είναι πολιτικός κόλαφος εάν υπαναχωρήσει. Με άλλα λόγια, ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι για όλους τους παίκτες στο συριακό ναρκοπέδιο. Οι Κούρδοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να πολεμήσουν, ενώ το Ιράν τάχθηκε εναντίον της τουρκικής εισβολής. Η Ρωσία δεν έχει ακόμα πάρει θέση, αλλά αναμένεται να μιλήσει γενικόλογα και συμβατικά. Ναι μεν δεν θέλει την Τουρκία να εδραιώνεται στη βόρεια Συρία, αλλά από την άλλη έχει πλέον πολλά συμφέροντα μαζί της.

Σταύρος Λυγερός

"Τουρκική εισβολή στην Συρία: Tρίτη και φαρμακερή..."

tank syria

Η σταθερή και ευθεία πορεία της Τουρκίας προς τα βράχια, συνεχίζεται χωρίς φρένα και χωρίς καμιά σοβαρή εσωτερική αντίδραση – τουλάχιστον μέχρι τώρα. Η ξέφρενη πορεία κραυγών, απειλών, προκλητικής παραβίασης κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, θρασείας επίκλησης μιας υπερεκτιμημένης στρατιωτικής ισχύος και η ένοπλη εισβολή σε σημεία όπου ανταγωνίζονται «ελέφαντες», ολοκληρώνουν την γενική εικόνα της σημερινής Τουρκίας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά:

Η Τουρκία ωρύεται εδώ και εβδομάδες πως ξεκινάει «αύριο» ή «μεθαύριο» η εισβολή στην Συρία με τελεσίγραφα σε δύση και ανατολή, για «να προστατέψει την ασφάλεια της».

Στην πραγματικότητα βέβαια, για να εξαπολύσει επιδρομή εθνοκάθαρσης σε ξένα εδάφη, προκειμένου να κάνει ένα ακόμα βήμα στην ψευδαίσθηση δημιουργίας νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας, σύμφωνα με τα όνειρα των Παντουρκιστών που βρίσκονται μέσα σε όλα τα Τουρκικά κόμματα - εκτός του φιλο-κουρδικού ΗDP.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 2019 πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα τριμερής συνάντηση Τουρκίας – Ρωσίας – Ιράν για τη Συρία. Ο Τούρκος πρόεδρος καλωσόρισε τους συμμετέχοντες με κανονικό «δούλεμα»: «Είμαστε σε πλήρη συμφωνία για την διατήρηση της πολιτικής ενότητας και της εδαφικής κυριαρχίας της Συρίας»!

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2019 ο Ρ. Τ. Ερντογάν σε ομιλία του ενώπιον της Γ. Συνέλευσης του ΟΗΕ «έντυσε» τα επεκτατικά του σχέδια στην Συρία με ωραία λόγια: «Η Τουρκία είναι η πιο γενναιόδωρη χώρα απέναντι στους πρόσφυγες... Ένας ασφαλής διάδρομος κατά μήκος των συνόρων της Τουρκίας με τη Συρία θα επέτρεπε τον επαναπατρισμό 3 εκατομμυρίων Σύριων». Φυσικά, ούτε λέξη για εθνοκάθαρση, για μαζική και βίαιη αλλοίωση του Κουρδικού πληθυσμού μέσα σε ξένη χώρα, ούτε λέξη για στρατιωτική εισβολή σε μια ήδη εμπόλεμη Συρία!

Στις 5 Οκτωβρίου 2019 το Αμερικανικό Πεντάγωνο προειδοποίησε την Τουρκία πως ενδεχόμενη «μονομερής δράση δεν θα εξυπηρετούσε ούτε την ασφάλεια, ούτε τα συμφέροντα της Τουρκίας». Ταυτόχρονα, οι συμμαχικές δυνάμεις Κούρδων και Αράβων που πολεμούν στο πλευρό της Αμερικής τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ανακοίνωσαν ότι θα σταματήσουν τις επιχειρήσεις εναντίον του ISIS και θα στραφούν εναντίον της Τουρκίας μόλις τους επιτεθεί.

Στις 6 Οκτωβρίου 2019 ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου έδωσε στην δημοσιότητα μια παράξενη ανακοίνωση η οποία αναφέρει τα εξής: «Σήμερα ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μίλησε τηλεφωνικά με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Τουρκία θα προχωρήσει σύντομα με την προγραμματισμένη επιχείρηση της στη Βόρεια Συρία».

Την αμέσως επόμενη ημέρα, στις 7 Οκτωβρίου 2019, σε ανακοίνωση του Λευκού Οίκου διευκρινίζεται πως «Οι Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ δεν θα υποστηρίξουν ούτε θα συμμετέχουν στην Τουρκική «επιχείρηση», ενώ κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής της δεν θα βρίσκονται στη συγκεκριμένη περιοχή» καθώς επίσης πως «η Τουρκία θα καταστεί υπεύθυνη για όλους τους μαχητές του ΙΚ στην περιοχή που έχουν αιχμαλωτιστεί την τελευταία διετία».

Ένα περίπου 24ωρο μετά την τηλεφωνική συνομιλία Τράμπ – Ερντογάν, ο Αμερικανός Πρόεδρος ανέβασε ένα tweet με περιεχόμενο εξ ίσου παράξενο με την πρώτη ανακοίνωση που αφορούσε την συνομιλία των δύο ηγετών: «Όπως έχω δηλώσει στο παρελθόν με απερίφραστο τρόπο κι απλά επαναλαμβάνω, αν η Τουρκία κάνει κάτι που εγώ, με τη σπουδαία και ανυπέρβλητη σοφία μου, θεωρήσω ότι είναι εκτός ορίων, θα καταστρέψω ολοσχερώς και θα εξολοθρεύσω την Οικονομία της Τουρκίας (Το ’χω ξανακάνει!)». Η Τουρκική λίρα υποτιμήθηκε κατά 2% μέσα σε μια ώρα, μετά την ανάρτηση του Αμερικανού Προέδρου. Ταυτόχρονα, έγινε γνωστό πως το Αμερικανικό Πεντάγωνο απέκλεισε την Τουρκία από το Κοινό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων και από κάθε πληροφορία και δεδομένο επιτήρησης και αναγνώρισης της Β. Συρίας.

Τέλος, ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιαμ (από τους πιο στενούς συμμάχους του πρόεδρου Τράμπ), έβαλε το κερασάκι στην πληθωρική τούρτα της ημέρας: Σε μήνυμά του στο Twitter ξεκαθαρίζει πως «Θα εισαγάγουμε δικομματικές κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας, εάν εισβάλει στη Συρία και θα ζητήσουμε την αναστολή της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, εάν επιτεθεί εναντίον των κουρδικών δυνάμεων, που βοήθησαν τις ΗΠΑ να καταστρέψει το χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους»!

Στις 8 Οκτωβρίου 2019 το Τουρκικό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα για παράταση ενός έτους της εξουσιοδότησής του στην κυβέρνηση, να εκτελεί στρατιωτικές επιχειρήσεις στο βόρειο Ιράκ και στη Συρία. Η έγκριση αυτή δίδεται κάθε χρόνο, από το 2015 όταν δόθηκε για πρώτη φορά. Την υπερψήφισαν όλα τα Τουρκικά κόμματα εκτός του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) πολλά ηγετικά στελέχη του οποίου (όπως ο Σελαχετίν Ντεμιρτάς που δικαιώθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), σαπίζουν στις Τουρκικές φυλακές.

Την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε επίσημα η επίσκεψη του Ρ. Τ. Ερντογάν στις ΗΠΑ στις 13 Νοεμβρίου 2019, ενώ η Γαλλική Προεδρία εξέφρασε «την αλληλεγγύη της Γαλλίας στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή» και ο Πρόεδρος Ε. Μακρόν δήλωσε «ιδιαίτερα ανήσυχος» από την προοπτική μιας επικείμενης επίθεσης της Τουρκίας στη βόρεια Συρία, στο πλαίσιο συνάντησής του με την Τζιχάν Άχμεντ, την εκπρόσωπο των υπό τους Κούρδους Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (FDS).

Και φθάνουμε στην D-Day, δηλαδή την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019 με τις ραγδαίες εξελίξεις να παίρνουν καταιγιστική μορφή:

Ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής Κρις Βαν Χάλλεν κατήγγειλε τον Πρόεδρο Ν. Τράμπ ότι «προδίδει τους Κούρδους» και προειδοποίησε πως «η Τουρκία θα πληρώσει βαρύ τίμημα εάν επιτεθεί στους Κούρδους της Συρίας».

Το μεσημέρι, σε ανάρτηση του στο twitter, ο Ρ. Τ. Ερντογάν γνωστοποίησε πως οι Τουρκικές δυνάμεις σε συνεργασία με τον Συριακό Εθνικό Στρατό, ξεκίνησαν την επιχείρηση «Peace Spring» (Πηγή Ειρήνης) «εναντίον των τρομοκρατών του PKK/YPG (δηλαδή των Κουρδικών δυνάμεων) και του Ντάες στην Βόρεια Συρία». Ταυτόχρονα, ο Ρ. Τ. Ερντογάν έσπευσε να επικοινωνήσει τόσο με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, όσο και με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Άγκυρα.

Ακολούθησαν μαζικές διεθνείς αντιδράσεις οι οποίες σε τίτλους, έχουν ως εξής:

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ σε ομιλία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε τον τερματισμό της στρατιωτικής επιχείρησης που ξεκίνησε η Τουρκία στη βόρεια Συρία και προειδοποίησε ότι καμία Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση δεν πρόκειται να δοθεί «για μια ζώνη ασφαλείας».

Σε κοινό ανακοινωθέν τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρουν: «Η ΕΕ καλεί την Τουρκία να σταματήσει την μονομερή στρατιωτική δράση. Είναι απίθανο η αποκαλούμενη ‘ζώνη ασφαλείας’ στη βορειοανατολική Συρία, όπως την οραματίζεται η Τουρκία, να ικανοποιεί τα διεθνή κριτήρια για την επιστροφή προσφύγων. Η ΕΕ δεν θα χορηγήσει βοήθεια για τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξη σε περιοχές όπου τα δικαιώματα των τοπικών πληθυσμών αγνοούνται».

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα συνεδριάσει εκτάκτως και κεκλεισμένων των θυρών την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2019 μετά από την έναρξη της τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον κουρδικών δυνάμεων στη βορειοανατολική Συρία, κατόπιν αιτήματος πέντε Ευρωπαϊκών κρατών-μελών του Συμβουλίου (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία και Βέλγιο), ενώ ήδη Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία καταλήγουν σε ένα κοινό ανακοινωθέν για την καταδίκη της επίθεσης.

Η Αίγυπτος ζήτησε επείγουσα σύγκληση του Αραβικού Συνδέσμου για την επίθεση της Τουρκίας στη Συρία. Ταυτόχρονα, το Αιγυπτιακό Υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωση του αναφέρει: «Η Αίγυπτος καταδικάζει απερίφραστα την Τουρκική επιθετικότητα στη συριακή επικράτεια».

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλτενμπεργκ δήλωσε πως «ελπίζει η επιχείρηση της Τουρκίας στη Συρία να είναι μετρημένη και αναλογική».

Ο Αμερικανός Πρόεδρος σε δήλωση του, τονίζει: «Το πρωί, η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, εισέβαλε στη Συρία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υποστηρίζουν αυτή την επίθεση και κατέστησαν σαφές στην Τουρκία ότι αυτή η επιχείρηση είναι μια κακή ιδέα. Δεν υπάρχουν Αμερικανοί στρατιώτες στην περιοχή».

Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μαας δήλωσε ότι «η στρατιωτική επιχείρηση της Άγκυρας θα οδηγήσει σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της περιοχής και θα ενισχύσει το Ισλαμικό Κράτος» ζητώντας από την Τουρκία να τερματίσει την επιχείρηση.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε δήλωσε πως «Η Τουρκική επιχείρηση διακινδυνεύει να αποσταθεροποιήσει την περιοχή και να πλήξει αμάχους».

Ο υπουργός Εξωτερικών της Δανίας Γέπε Κόφοντ εξέφρασε σε tweet «την έντονη ανησυχία του για την Τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία» και χαρακτήρισε την εισβολή «θλιβερή και λάθος απόφαση που μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις για τους αμάχους και στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους».

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας Στεφ Μπλοκ ανακοίνωσε ότι κάλεσε για εξηγήσεις τον Τούρκο πρεσβευτή μετά την έναρξη της Τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης στη Συρία. Σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση «Η Ολλανδία καταδικάζει την Τουρκική επίθεση στη βορειοανατολική Συρία. Καλούμε την Τουρκία να μην συνεχίσει στον δρόμο που έχει επιλέξει να ακολουθήσει».

Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ1, χαρακτήρισε την εισβολή της Τουρκίας στην Συρία «ως μεγάλο λάθος, όπως κάνει αλλεπάλληλα λάθη αυτής της φύσης και μορφής τα τελευταία χρόνια».

Ο ασκών χρέη προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, πρεσβευτής της Νότιας Αφρικής Τζέρι Μάθιους Ματζίλα, απηύθυνε έκκληση στην Τουρκία να «λυπηθεί τους άμαχους» και να «επιδείξει τη μέγιστη αυτοσυγκράτηση» στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία.

Από το γραφείο του Προέδρου της Περσίας ανακοινώθηκε πως «Η τουρκική επιχείρηση στη Συρία θα περιπλέξει την κατάσταση, θα επιτείνει την κρίση και θα οδηγήσει σε νέα κύματα προσφύγων».

Ο γερουσιαστής Κρις Βαν Χόλλεν έδωσε στην δημοσιότητα την παρακάτω δήλωση: «Σήμερα ο γερουσιαστής Γκράχαμ (σ.σ.: Ρεπουμπλικάνος, από τους θερμούς υποστηρικτές του Προέδρου Ν. Τράμπ) και εγώ ανακοινώνουμε ένα πλαίσιο για κυρώσεις κατά της Τουρκίας για να απαντήσουμε στη στρατιωτική τους επιχείρηση στη βορειοανατολική Συρία, η οποία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Οι κυρώσεις αυτές θα έχουν άμεσες και εκτεταμένες συνέπειες για τον Ερντογάν και τους στρατιωτικούς του. Οι κυρώσεις, μεταξύ άλλων, θα πλήξουν τον ενεργειακό τομέα της Τουρκίας, κάθε στρατιωτική βοήθεια και συναλλαγή με εξαίρεση την ανταλλαγή πληροφοριών, θα ενεργοποιηθούν οι κυρώσεις για τους S-400, ενώ θα ζητηθεί αναλυτική έκθεση για την περιουσία του ίδιου του Ερντογάν».

Η κατάσταση με την Τουρκία θα συζητηθεί στη σύνοδο κορυφής της Πέμπτης και Παρασκευής (10 και 11 Οκτωβρίου 2019) στις Βρυξέλλες μετά από αίτημα της Κύπρου και της Ελλάδας.

Συμπέρασμα:Οι δύο προηγούμενες εισβολές της Τουρκίας στην Συρία («Ασπίδα του Ευφράτη» στην Βορειοδυτική Συρία στις 24 Αυγούστου 2016 και η εισβολή στο Αφρίν με την ειρωνική ονομασία «Κλάδος Ελαίας» στις 21 Ιανουαρίου 2018), έγιναν με την ρητή συγκατάθεση Ρωσίας και Αμερικής - η κάθε μια για τους δικούς της λόγους.

Η αχαλίνωτη μεγαλομανία και οι ψευδαισθήσεις του Ρ. Τ. Ερντογάν τον οδήγησαν στην απόφαση μιας τρίτης εισβολής με στρατιωτικά εμβατήρια της οθωμανικής περιόδου να ακούγονται από τα μεγάφωνα της επαρχίας Ακτσάκαλε στα σύνορα με τη Συρία.

Η ήδη εγκλωβισμένη στο βάλτο της Συρίας Τουρκία υφίσταται ένα καταστροφικό πόλεμο φθοράς. Δεν είναι καθόλου συμπτωματικό ότι ο Τουρκικός στρατός δεν ανακοινώνει ποτέ τις απώλειες του σε υλικό και ανθρώπινό δυναμικό που υφίσταται στην Συρία. Μόνο δημοσιογραφικές πληροφορίες από διεθνή μέσα φέρνουν κάπου-κάπου στο φως της δημοσιότητας ορισμένες μόνο από τις Τουρκικές απώλειες.

Η νέα όμως, τρίτη κατά σειρά Τουρκική εισβολή στην Συρία φαίνεται πως θα είναι και η «φαρμακερή». Οι παράγοντες που συνηγορούν σε αυτό είναι πάρα πολλοί.

Ο Ντόναλτ Τράμπ δεν είναι όσο χαζός παρουσιάζεται από τα Αμερικανικά και διεθνή ΜΜΕ. Γνωρίζει πως κατά την νέα εισβολή των Τούρκων στην Συρία τους περιμένει η κόλαση. Οι Κούρδοι μαχητές έχουν εξοπλιστεί, έχουν την υποστήριξη της Δύσης, ισχυρών Αραβικών χωρών αλλά και του Ισραήλ. Ο παγκόσμιος διπλωματικός ξεσηκωμός (κάτι άγνωστο στις δύο προηγούμενες εισβολές) απομονώνει την Τουρκία ακόμα περισσότερο από την διεθνή κοινότητα. Η Αμερική με τους νομοθετικούς της μηχανισμούς έχει την δύναμη, ανά πάσα στιγμή, να διαλύσει την Τουρκική οικονομία, να την εξοβελίσει στον προθάλαμο του ΝΑΤΟ και να επιφέρει θανάσιμο πλήγμα στα θεμέλια του καθεστώτος των ισλαμιστών. Ταυτόχρονα έχει ένα πιο ζωτικό «μέτωπο» - εκείνο του ενεργειακού θησαυρού της Κυπριακής ΑΟΖ με πληθωρική ανάμιξη πανίσχυρων Αμερικανικών εταιριών. Λογικά, έχει κάθε λόγο να βάλει την Τουρκία κάτω από την ισχυρή πίεση των προβλημάτων που μόνη της δημιουργεί!

Ο Πούτιν βλέπει με ιδιαίτερη ικανοποίηση την Τουρκία να πέφτει στην παγίδα μιας τρίτης εισβολής -όσο πιο βαθιά, τόσο πιο καλά- μεγεθύνοντας ακόμα περισσότερο την Τουρκική εξάρτηση από την Ρωσία. Ταυτόχρονα προσφέρει στους Κούρδους το «αντάλλαγμα» της ένταξης τους στον Συριακό στρατό του Άσσαντ, σαν ομπρέλα προστασίας απέναντι στους Τούρκους. Και δεν παραλείπει να τονίζει πως η Τουρκική παρουσία στην Συρία θα τελειώσει, σε αντίθεση βέβαια με τον Ρ. Τ. Ερντογάν που ονειρεύεται να στρογγυλοκαθίσει εκεί όπως κάνει η Τουρκία στην Κύπρο, μετά την εισβολή στο μαρτυρικό νησί, εδώ και 45 ολόκληρα χρόνια!

Δεν μένει παρά να περιμένουμε να επαληθευτεί για μια ακόμα φορά η λαϊκή παροιμία «Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και την κακή του μέρα»!

Λεωνίδας Κουμάκης, huffpost

Ο άκυρος παλαιοσυνδικαλισμός συνδικαλισμός της ταλαιπωρίας

syndikalistis agnvstos stratiot

Το τι συνέβη στην Αθήνα την προηγούμενη Τετάρτη το αντιλήφθηκαν όλοι. Κυκλοφοριακό χάος, πρακτική αδυναμία μετακίνησης και μερικές δεκάδες, άντε εκατοντάδες άνθρωποι να σουλατσάρουν στους κεντρικούς δρόμους με τα πανό τους, δίχως κανείς να κατανοεί τι ακριβώς ζητούν και γιατί θα πρέπει για μία ακόμη φορά να αναστατωθεί η ζωή των πολιτών.

Η απεργία αυτή στην ουσία ήταν μία εσωτερική υπόθεση των αρχισυνδικαλιστών και των πολιτικών τους πατρόνων. Το αίτημα που περίτεχνα περιτυλίχθηκε σε τετριμμένες φράσεις της συνδικαλιστικής αργκό ήταν στην ουσία ένα και μοναδικό: η διατήρηση του συνδικαλιστικού προνομίου να προκηρύσσονται κινητοποιήσεις, δίχως την σύμφωνη γνώμη του σωματείου. Εν ολίγοις δίνουν τον δικό τους αγώνα πολιτικής επιβίωσης τα πρόσωπα και οι ομάδες εκείνες που κρατούν τις σφραγίδες των σωματείων.

Και μάλλον αυτοί ήταν και οι μόνοι που ασχολήθηκαν να κατεβούν στους δρόμους, τους οποίους είχαν ρεζερβάρει για την βόλτα τους στην ηλιόλουστη Αθήνα.
Η απεργία πέρασε και το μόνο που έμεινε ήταν η ταλαιπωρία.
Εμεινε όμως και ο απόηχος της πολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από αυτά.

Αφορμή δόθηκε από την ανάρτηση του Πρωθυπουργού στα κοινωνικά δίκτυα (απεργούσαν άλλωστε και οι δημοσιογράφοι...), στην οποία ανέφερε:

«Για μία ακόμη φορά, απεργούν οι λίγοι και ταλαιπωρούνται οι πολλοί!
Κι αυτό γιατί μερικοί επαγγελματίες του συνδικαλισμού αντιδρούν στη διαφάνεια. Επαγγελματίες συνδικαλιστές που έχουν χάσει την επαφή τους με τον κόσμο της εργασίας και που δεν αντιλαμβάνονται ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι επιθυμούν περισσότερη συμμετοχή και δημοκρατία στη λήψη αποφάσεων που τους αφορούν.

Εμείς νομοθετούμε τα σωματεία να είναι αντιπροσωπευτικά και να λογοδοτούν. Και οι πλειοψηφίες να είναι αυτές που θα αποφασίζουν για τη στάση των εργαζομένων, θεσπίζοντας, προαιρετικά, και τη δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.
Στέκομαι στο πλευρό των εκατομμυρίων πολιτών που σήμερα δοκιμάζονται γιατί έτσι το θέλησε μια μειοψηφία. Οι Έλληνες κουράστηκαν, πλέον, να δοκιμάζονται από πρακτικές περασμένων δεκαετιών.
Είναι καιρός να πάμε μπροστά. Και θα πάμε!».

Ίσως το μήνυμα αυτό να ξένισε. Τι δουλειά έχει ένας Πρωθυπουργός να βγάζει ουσιαστικά επίσημη ανακοίνωση για ένα τέτοιο θέμα; Όμως είναι σαφές ότι πρόκειται για μείζον πολιτικό θέμα. Όλοι κατανοούν ότι ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια, καμία απεργία και καμία πορεία δεν είχε το διεκδικούμενο αποτέλεσμα. Μόνο οι επαγγελματίες του συνδικαλισμού επιβεβαίωναν την παρουσία τους και οι υπόλοιποι ταλαιπωρούνταν.

Υπάρχουν βέβαια και τα ειδικότερα παράδοξα, όπως η συμμετοχή στην απεργία των δημοσιογραφικών σωματείων, τα οποία έχουν δεν έχουν συλλογική σύμβαση εργασίας από το 2009 και η μόνη που έχουν φροντίσει να υπογράψουν τα τελευταία χρόνια είναι εκείνη για τους εργαζόμενους στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Που είναι και η ασφαλής «πελατεία».

Υπό αυτά τα δεδομένα και αυτές τις προφανώς αναχρονιστικές συνθήκες, εκτυλίχθηκε μία πολιτική σκιαμαχία, όπου ο καθένας έδειξε τι είναι, τι μπορεί και τι επιδιώκει.

Η ανάρτηση του κ. Μητσοτάκη αν μη τι άλλο φανερώνει μία πολιτική βούληση και δεν χαϊδεύει αυτιά.

Ο σχολιασμός της από τον Αλέξη Τσίπρα δείχνει επίσης πολλά. Και κυρίως την εκτός τόπου και χρόνου αντίληψη και φρασεολογία. Ενός κόμματος που υποτίθεται ότι κοιτάζει προς το μέλλον.

Εγραψε ο πρώην Πρωθυπουργός, αποσιωπώντας μεταξύ των άλλων και ότι νόμος του ΣΥΡΙΖΑ είχε θεσπίσει την ανάγκη παρουσίας του 50+1% των οικονομικά ενεργών μελών μιας πρωτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης στη γενική συνέλευση, προκειμένου να τεκμαίρεται απαρτία ώστε να ληφθεί απόφαση για απεργία - απλώς πλέον παρέχεται η δυνατότητα ηλεκτρονικής ψήφου:

«Η ανάρτηση του κ. Μητσοτάκη για τη σημερινή απεργία, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ακραίας συντηρητικής του αντίληψης για το συνταγματικά κατοχυρωμένο δημοκρατικό δικαίωμα των εργαζομένων να απεργούν. Ούτε ο Όρμπαν στην Ουγγαρία, δε θα το έγραφε καλύτερα. Δυσανεξία στις απεργίες, δυσανεξία στη διαφορετική άποψη, δυσανεξία στα εργασιακά δικαιώματα, δυσανεξία και στη Δημοκρατία.

Όλα αυτά είναι σημάδια καθεστωτικής νοοτροπίας. Επειδή κέρδισε τις εκλογές, νομίζει ότι δε θα πρέπει κανείς να τον ενοχλεί. Κόμματα, κοινοβουλευτικές διαδικασίες, εφημερίδες, απεργοί. Όλοι σιωπή! Ενοχλείται ο κος Πρωθυπουργός...». Η εμμονή του κ. Τσίπρα με τον Ορμπαν θα πρέπει να προσεχθεί. Όλα τα άλλα που αναφέρει είναι απλώς εκτός τόπου και χρόνου. Για να μην θυμίσουμε την δική του δυσανεξία στην διαφορετική άποψη και τις πρακτικές που εφάρμοσε...

Όσο για την αντίστοιχη του ΠαΣοΚ είναι μάλλον και εκτός θέματος: «Δυστυχώς με την πολιτική που προωθεί στα εργασιακά ο κ. Μητσοτάκης την πληρώνουν οι πολλοί. Γιατί το νομοθέτημά του οδηγεί σε καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, απαξιώνει τις αμοιβές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Για αυτά, στα οποία εστιάζουν οι εργαζόμενοι τον αγώνα τους σιωπά εκ του πονηρού. Τα υπόλοιπα από την ανάρτησή του, όπως τα περί συμμετοχής και ψηφοφοριών, από μας μόνο ως προβοκάτσια εκλαμβάνονται...».

Η απάντηση σε όλα αυτά είναι περιττό να αναζητείται. Ήταν μπροστά μας και δόθηκε στις απεργιακές συγκεντρώσεις τύπου «τρεις κι ο κούκος».
Είναι φανερό ότι οι συνδικαλιστές παντός τύπου και πολιτικής απόχρωσης θα πρέπει να επανεφεύρουν τους εαυτούς τους. Το ίδιο και οι πολιτικοί τους πάτρονες.

Reporter