Πεμ06272019

Τελευταία ΕνημέρωσηΠεμ, 27 Ιουν 2019 1am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

"Το στοίχημα της επόμενης μέρας"

kalpi skitso
Μετά το πάρτυ της περιόδου 1980-2009 και την τιμωρία όλων μας από το 2009 μέχρι και σήμερα θεωρώ ότι οι εκλογές της 7/7/2019 είναι υψίστης σημασίας γιατί σε αυτές θα έχουν μάλλον ενσωματωθεί οι γνώσεις, οι εμπειρίες και τα παθήματα μιας ζωής.

Στην δεκαετία της κρίσης μάθαμε αρκετά, σίγουρα όχι όσα θα έπρεπε, αλλά μάθαμε.

Μάθαμε να κρατάμε μικρά καλάθια,

μάθαμε να είμαστε επιφυλακτικοί στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», και επίσης

μάθαμε ότι με τα ακραία σενάρια των επιλογών μας, γυρίζουμε πίσω  χάνοντας έδαφος και momentum από αυτό που όλο και περισσότερο φαίνεται σαν την σωστή κατεύθυνση.

Επίσης μάθαμε ότι «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» και προφανώς εννοώ ότι μετά τις όποιες πολιτικές επιλογές κάνουμε, θα λουζόμαστε πάντα τις συνέπειες, θετικές ή αρνητικές, για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Undo δεν υπάρχει εδώ, ούτε το «ούπς, έκανα λάθος» συγχωρείται με κάποιο τρόπο. Το πάθημα είναι συνήθως μεγάλο, αλλά το μάθημα συνήθως περιορισμένο.

Η δημοκρατία μας για να λειτουργεί σωστά χρειάζεται

  • συμμετοχική νοοτροπία
  • εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και
  • ένα εκλογικό σώμα τέτοιο, που θα μπορεί τουλάχιστον να φιλτράρει τις εφικτές από τις μη  ρεαλιστικές επιλογές, τα όνειρα από τους εφιάλτες, την ελπίδα από την απάτη.

Με την αποχή στο 45%, που εξηγείται από την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, και με τα ακραία και απατηλά σενάρια για την επόμενη μέρα να βρίσκουν σημαντικά ποσοστά οπαδών, πολύ φοβάμαι ότι δεν πληρούμε καμία από τις τρείς προαναφερόμενες παραμέτρους για την ισχύ της δημοκρατίας.

«Όλοι ίδιοι είναι» θα μας πουν οι απέχοντες, που αισθάνονται προδομένοι από τις επιλογές τους, ξεχνώντας βέβαια εντέχνως την δικιά τους ευθύνη για την σοβαρότητα των παρελθόντων επιλογών τους.

Όταν

  • η λογική του Go back Madam Merkel
  • τα σκισίματα των μνημονίων εν μία νυκτί
  • οι σεισάχθειες
  • οι μονομερείς διαγραφές των χρεών και
  • οι εκβιασμοί των Ευρωπαίων ή όποιων εταίρων

είναι σχετικά πρόσφατες πολιτικές επιλογές που βρήκαν και βρίσκουν ακόμη τεράστια ανταπόκριση στον Ελληνικό λαό, τότε και η αισιοδοξία μου για την βελτίωση της δημοκρατίας μας είναι συγκρατημένη.

Το πολιτικό μας σύστημα είχε πάντα σοβαρά προβλήματα αξιοπιστίας, αλλά η τελευταία κυβέρνηση του έδωσε την χαριστική βολή. Το να μην κάνει αυτά που υπόσχεται μία κυβέρνηση ή να τα κάνει μερικώς το έχουμε δει στο παρελθόν πολλές φορές, σχεδόν πάντα θα έλεγα, αλλά το να κάνει τα ακριβώς αντίθετα σε όλα, μα σε όλα, και αυτά τα αντίθετα να τα κάνει και λάθος, πρέπει να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία.

Και αν κάνουμε και δύο βήματα πίσω θα καταλάβουμε ότι πίσω από την αναξιοπιστία βρίσκεται ο λαϊκισμός όλων αυτών των ανάλγητων εγκληματιών που εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και την δυστυχία του κόσμου γίνονται πραγματικοί έμποροι ονείρων.

Και εμπορεύονται «όνειρα» και ψευδαισθήσεις παντού.

Στην χονδρική, στην λιανική, σε τιμή ευκαιρίας, με εκπτώσεις, με πιστώσεις, με προσφορές, με υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα και τελευταία και στο διαδίκτυο. «Όνειρα» για όλους και όλες, για όλα τα πορτοφόλια, για Έλληνες και μετανάστες, για χριστιανούς και μουσουλμάνους, για ψηλούς και κοντούς, για χοντρούς και αδύνατους, για νέους και για γέρους. «Όνειρα» σε προσφορά, πάρτε ένα τώρα και θα έχετε και άλλο ένα στην μισή τιμή.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε, υπάρχουν τα πάντα…..

Όταν σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες δεν προσέρχεται καν στις κάλπες και όταν ένας στους τρείς Έλληνες πιστεύει ακόμα στα «όνειρα» της χθεσινής μέρας, η αυριανή μέρα δεν μπορεί ποτέ να είναι αισιόδοξη.

Θεωρώ ότι το πιο δύσκολο, αλλά αναγκαίο, στοίχημα για την επόμενη μέρα και την επόμενη κυβέρνηση είναι η αποκατάσταση της δημοκρατίας, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα.

Ότι και να κάνει η επόμενη κυβέρνηση, όσο και να βελτιώσει την οικονομία, την ασφάλεια και το επίπεδο ζωής των πολιτών, αν δεν θωρακίσει θεσμικά την δημοκρατία απέναντι στις λογικές των λαϊκιστών, θα έχει αποτύχει γιατί θα είναι όλα πάλι ανατρέψιμα.

Γιατί πάλι θα εμφανισθεί κάποιος «Αλέξης», που πάλι θα είναι νέος και ωραίος και που πάλι επάνω σε κάποιο τρακτέρ θα τα σπάει και θα τα χαρίζει όλα, και πάλι θα τρέξουμε να σηκώσουμε την «ελπίδα» ψηλά, και πάλι θα επικροτήσουμε  κάποιο καινούριο «Τσοβόλα δώστα όλα». Μακάρι να διαψευσθώ αλλά είναι σχεδόν σίγουρο.

Θεωρώ επίσης ότι η καλή θέληση της επόμενης κυβέρνησης δεν φτάνει. Πρέπει η δημοκρατία μας να προστατευθεί θεσμικά από τους γυρολόγους της πολιτικής και από τους εμπόρους των ονείρων με τρόπο νομικό, αμετάκλητο και ανελέητο.

Για αρχή θα πρότεινα ένα νομικό πλαίσιο που θα κάνει όλες τις προεκλογικές εξαγγελίες, εκτός από πλήρως κοστολογημένες,  να είναι και δεσμευτικές απέναντι στην δικαστική εξουσία, με συγκεκριμένο ορίζοντα χρόνου και μικρά περιθώρια παρέκκλισης  στην υλοποίηση.

Και ελάτε τώρα πολιτικάντηδες της συμφοράς, σαν πρωταγωνιστές σε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, να υποσχεθείτε «γέφυρες και ποτάμια», αλλά με φόντο τα κάγκελα του Κορυδαλλού αυτή τη φορά.

Κώστας Αγγελάκης, Σύμβουλος Επιχειρήσεων

Το αφήγημα, η συγνώμη και η απάντηση του «ενός εκατομμυρίου»

maximou tsipras profil

Ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται τα λάθη που οδήγησαν στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και προσπαθεί να δώσει τις απαντήσεις αλλά και να ζητήσει συγνώμη.

Ο πρωθυπουργός αντιλήφθηκε το προφανές ότι μπαίνοντας στην τελική ευθεία για τις κάλπες, επ’ ουδενί έπρεπε να βρεθεί στο στόχαστρο της αντιπολίτευσης για όσα ο ίδιος κατηγορούσε το «παλιό πολιτικό» σύστημα, πόσο μάλλον να βρεθεί απολογούμενος, για όσα συνέβησαν με τις τροπολογίες, τους μετακλητούς και την Τασία Χριστοδουλοπούλου. Σκηνικό που θύμιζε την έναρξη της προεκλογικής περιόδου των ευρωεκλογών με τον Παύλο Πολάκη και την επίθεση στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο.

Έγινε, όμως, και δεν ήταν μόνο η αντίδραση της αντιπολίτευσης αλλά και η ενόχληση της πλειοψηφίας των πολίτων σε μια πρακτική ετών που οδήγησε στην αποστροφή τους από την πολιτική. Σε αυτήν την αποστροφή επένδυσε ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας το δίπολο «νέο-παλιό» για να ανέλθει στην εξουσία.

Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε στη συνέντευξη του στον ALPHA όχι μια φορά αλλά και με ένταση συγνώμη ή αλλιώς «Mea culpa» για τα όσα συνέβησαν με τους μετακλητούς και τα άλλα ευτράπελα στη βουλή πριν το κλείσιμο της.

Ο Αλέξης Τσίπρας αντιλαμβάνεται τα λάθη που οδήγησαν στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και προσπαθεί να δώσει τις απαντήσεις αλλά και να ζητήσει συγνώμη.

Το κυρίαρχο λάθος της κυβερνητικής στρατηγικής

Αυτή η εβδομάδα συμπύκνωσε το κυρίαρχο λάθος της κυβερνητικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, «μα και οι προηγούμενοι το ίδια έκαναν».

Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε αυτό, η βασική επιχειρηματολογία σχεδόν για όλα τα θέματα ήταν η παρελθοντολογία. Ήταν οι αναφορές στο χθες:

· Οι προηγούμενοι έκοψαν περισσότερο τις συντάξεις.

· Οι προηγούμενοι διαχειρίστηκαν και δημιούργησαν τετελεσμένα για το Σκοπιανό.

· Μα τι έκαναν οι προηγούμενοι για τα Εξάρχεια, την εγκληματικότητα και την ασφάλεια;

Το κυβερνητικό αφήγημα ουσιαστικά ήταν «αντιπολιτευτικό» στην αντιπολίτευση.

Και φυσικά κανείς στο επιτελείο του Πρωθυπουργού δεν απάντησε ότι οι προηγούμενοι για αυτό έγιναν προηγούμενοι!

Όμως υπάρχουν και κάποιες αποφάσεις που δεν αλλάζουν, όπως η απόφαση, να μην γίνουν εθνικές εκλογές στις 26 Μαΐου κι όλο το βάρος της προεκλογικής εκστρατείας των ευρωεκλογών να πέσει πάνω του. Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν ο ίδιος δεν είχε τεθεί επικεφαλής της εκλογικής μάχης και δεν έδινε χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης.

Το μεγάλο στρατηγικό λάθος ήταν το γεγονός ότι η προεκλογική μάχη δόθηκε με χαρακτηριστικά και διλλήματα εθνικών εκλογών που όμως δεν μπορούσαν να επηρεάσουν τη ψήφο στις ευρωεκλογές καθώς αυτή δεν θα είχε καμία επίδραση στην διακυβέρνηση της χώρας. Θα μπορούσαν να λειτουργήσουν μόνο αν είχαν προκηρυχθεί και εθνικές εκλογές αλλά στερνή μου γνώση... Αντίθετα έδωσε την ευκαιρία στη ψήφο διαμαρτυρίας να συσπειρωθεί απέναντι στην κυβέρνηση.

Μάλιστα ο Πρωθυπουργός στην τελευταία του συνέντευξη στην ΕΡΤ έβαλε σχεδόν εκβιαστικά το δίλλημα ότι αν με καταψηφίσετε είναι όλα ανοιχτά. Το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου δεν είχε αντιληφθεί ότι με τη στρατηγική που ακολούθησε αντί να συσπειρώνει τον ΣΥΡΙΖΑ συσπείρωνε το αντιΣυριζα μπλοκ.

Ενώ εγώ προσπαθώ με τόσες λέξεις να το περιγράψω, ο δαιμόνιος ρεπόρτερ Χρήστος Ξανθάκης το περίγραψε με δύο λέξεις «Και το Σάββατο τζάμια!». Μόνο τα τζάμια του Μαξίμου δεν έβαλαν να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας σπαταλώντας το πολιτικό του κεφάλαιο που θα είχε ανάγκη για τις εθνικές εκλογές.

Επίσης θα τα κατάλαβε με οδυνηρό τρόπο ο Πρωθυπουργός το βράδυ της 26ης Μαΐου με το εκλογικό αποτέλεσμα ότι δεν αρκούν μόνο οι κόλακες στο στενό του περιβάλλον για του λένε τα... «καλά νέα».

Για να λέμε την αλήθεια παρά τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας κράτησε όρθιο το κόμμα του με ποσοστό που του επιτρέπει να είναι ο δεύτερος ισχυρός πόλος, ας μην ξεχνάμε ότι πήρε ένα κόμμα του 4%. Μάλιστα το εκτόξευσε περίπου στο 30% σε πυκνό πολιτικό χρόνο χωρίς όμως να δημιουργήσει συνεκτική κοινωνική βάση. Και αυτό φάνηκε μετά το τέλος της δανειακής σύμβασης αλλά και σε θέματα εκτός μνημονικού πλαισίου, όπως η συμφωνία των Πρεσπών.

Είναι η πρώτη φορά που εθνικές εκλογές γίνονται τόσο σύντομα σε συνέχεια των Ευρωεκλογών, δηλαδή μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο με εξαιρετικές δυσκολίες για τον ηττημένο στις πρώτες να προλάβει να αλλάξει αφήγημα και πολιτικό κλίμα για τις δεύτερες.

Τα όμορφα αφηγήματα όμορφα... καίγονται

Το αποτέλεσμα της κάλπης της 26ης Μαΐου έκαψε και το αφήγημα αυτών της 7ης Ιουλίου για τον ΣΥΡΙΖΑ και αναζητείται ένα άλλο ισχυρό που θα μπορέσει να ανατρέψει το ρεύμα της Νέας Δημοκρατίας. Η αλλαγή των προσώπων από μόνη της δεν μπορεί να αλλάξει το κλίμα και να αντιμετωπίσει την απογοήτευση και την ηττοπάθεια.

Το κυβερνητικό επιτελείο πόνταρε όλα τα «λεφτά» στο σενάριο:

· Μικρή διαφορά, εσωστρέφεια στη ΝΔ.

· «Δικαίωμα» Τσίπρα για την επιλογή της προκήρυξης των εκλογών.

Το χαρτί κάηκε χωρίς να υπάρχει εναλλακτικό σενάριο και τώρα παίζουν τα ρέστα τους στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες του αρνητικού αποτελέσματος υπήρξε η αποδοκιμασία των μεσαίων στρωμάτων:

· Κόντρα στην επιδοματική πολιτική υπερίσχυσε η αδικία της υπερφορολόγησης.

·Συνταξιούχοι εναντίων μικρομεσαίων.

Τις εκλογές τις κερδίζει το κόμμα που βάζει την ατζέντα και το δίλλημα πάνω από την κάλπη και η ΝΔ κατάφερε να βάλει το θέμα των φόρων απέναντι στα επιδόματα που επιχείρησε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση αυτοπαγιδεύτηκε στο αφήγημα της επιτυχίας και της σταθερότητας γιατί απευθύνθηκε με όρους κρίσης και φόβου σαν να μην «είχαμε βγει από το μνημόνιο».

Θα είναι άθλος οι όποιες «διορθώσεις» που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να μπορέσουν να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Η διαφορά των 9,6 μονάδων δημιουργεί κλίμα μεγάλης υπεροχής και ρεύμα νίκης.

Αναζητώντας νέο προεκλογικό αφήγημα, το ερώτημα είναι πως αυτό μπορεί να εδραιωθεί στην πολιτική συνείδηση μέσα σε λίγες μέρες;

Νέο αφήγημα δεν μπορεί να υπάρξει, μερεμέτια στο παλιό, ναι. Και το ερώτημα είναι, εάν με αυτό το αφήγημα μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να φτάσει έως τις κάλπες;

Αυτό το αφήγημα είχε θεμέλιο το πόσα πετύχαμε στην οικονομία, πώς γυρίσαμε σελίδα, πώς βγήκε η χώρα από τα Μνημόνια. Η επιτυχία των υπερπλεονασμάτων. Είχε και έξοδο στις αγορές και παροχές...η επανάληψη ενός success story αλά ΣΥΡΙΖΑ. Όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές, οι ψηφοφόροι το καταψήφισαν γατί να το υπερψηφίσουν στις Εθνικές εκλογές; Σε αυτό το ερώτημα πρέπει να απαντήσουν στην Κουμουνδούρου.

Ο επαναπατρισµός ψηφοφόρων

Στην κάλπη πέφτει η ψήφος δυσαρέσκειας προς την κυβέρνηση και υπάρχει και η θετική όχι για τα πεπραγμένα αλλά για την προσδοκία δηλαδή για το αύριο και όχι για το χθες.

Το μόνο χαρτί που έχει απομείνει είναι ο επαναπατρισµός ψηφοφόρων, είναι µια τεράστια δεξαμενή, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας οδηγήθηκε στην αποχή.

Γιατί όμως να σηκωθούν από τον καναπέ; Και γιατί να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτή είναι η απάντηση του ενός εκατομμυρίου και δισεκατομμυρίου! Η απάντηση και όχι η ερώτηση όπως λένε το τελευταίο διάστημα, γιατί πολύ απλά μόνο οι απαντήσεις πληρώνουν και όχι οι ερωτήσεις.

Το σίγουρο είναι ότι δεν θα σηκωθούν με τον φόβο αλλά με την ελπίδα...

Επίσης ο άγνωστος Χ της εκλογικής εξίσωσης της 7ης Ιουλίου είναι και τα "μπάνια του λαού" και το πόσο θα επηρεάσει τη συμμετοχή.

Νίκου Παναγιωτόπουλου

Βγείτε, επί τέλους, από τη «θερμοκοιτίδα»

maximou

Τι είναι εξωτερική πολιτική;

Το ερώτημα μοιάζει κάπως παράδοξο, αλλά είναι ιδιαίτερα επίκαιρο.

Γιατί η Ελλάδα αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή μείζονες απειλές και ανακαλύπτει έκπληκτη πως ουσιαστικά… δεν έχει εξωτερική πολιτική!

Υπήρξαν δύο μεγάλες στρεβλώσεις τις οποίες σήμερα πληρώνουμε:

  1. Πρώτον, η «αριστερή στρέβλωση» – παράγωγο των αριστερών ιδεολογικών εμμονών: βαθιά «αντιπάθεια» προς τον παγκόσμιο καπιταλισμό και εχθρότητα προς κάθε έννοια συμμετοχής της Ελλάδας σε Συμμαχίες (ΝΑΤΟ) και Ενώσεις (ΕΕ) με άλλα δυτικά κράτη.

Πολιτικό της πρόταγμα μία μόνο λέξη: «Έξω»!

  • «Έξω από το ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ»,
  • «έξω από τον ΕΟΚ των μονοπωλίων»,
  • «έξω οι βάσεις», «έξω οι Αμερικάνοι»…

κι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα!

Η Αριστερά ήταν μονίμως εκτός θέματος: Δεν ασχολούνταν με ποιόν θα πάμε έναντι ποίου και πώς θα θωρακίσουμε τα εθνικά συμφέροντα.

Δεν πίστευε στα «εθνικά συμφέροντα»!

Την ενδιέφερε μόνο η… «Παγκόσμια Επανάσταση», ύστερα τα «Κινήματα Αλληλεγγύης προς τον Τρίτο Κόσμο», ύστερα το «Ειρηνιστικό Κίνημα» (που αποδείχθηκε πως ήταν «μακρύ χέρι» της τότε ΕΣΣΔ), ο «Παγκόσμιος Αφοπλισμός», και τώρα πια τα Οικολογικά κινήματα και η… «Κλιματική Αλλαγή»!

Ενδιαφερόταν μόνο για τα συνθήματα του ακτιβισμού της, κι όχι για τα εθνικά συμφέροντα που έπρεπε η χώρα να προασπιστεί. Την ενδιέφερε μανιωδώς να «σώσει» τον κόσμο ολόκληρο!

Το πώς θα σωθεί η Ελλάδα, όταν πραγματικά κινδυνεύει, ούτε που την ένοιαζε.

  • Υποστήριζε μετά μανίας, να βγούμε από το ΝΑΤΟ! Κι ύστερα, όταν κατέρρευσε ο υπαρκτός Σοσιαλισμός, οι πρώην χώρες-μέλη του, έσπευσαν να μπουν στο ΝΑΤΟ!
  • Υποστήριζε μετ’ επιτάσεως, να μη μπούμε στην ΕΟΚ, κι ύστερα οι «αδελφές» σοσιαλιστικές χώρες, όταν κατέρρευσαν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, έσπευδαν να μπουν στην Ενωμένη Ευρώπη, οπότε και το βιοτικό επίπεδο των λαών τους εκτοξεύθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια.

Ό,τι στήριζε η Αριστερά, αποδείχθηκε κίβδηλο και έγινε συντρίμμια!

Ό,τι απέρριπτε η Αριστερά, ιστορικά δικαιώθηκε και προσέλκυσε όλους τους λαούς που είχαν υποφέρει υπό τα σοσιαλιστικά καθεστώτα.

Η ίδια η Αριστερά αποδείχθηκε «νεκροταφείο θρυμματισμένων οραμάτων» και μια απέραντη «χωματερή σάπιων καθεστώτων».

  • Είχαμε όμως κι άλλη στρέβλωση στην εξωτερική πολιτική. Από την δεξιά – ή κεντροδεξιά – αυτή τη φορά:

Που συχνά έκανε το αντίθετο ακριβώς σφάλμα: υποστηρίζοντας την ένταξη της Ελλάδας σε διεθνείς ενώσεις και στη δυτική συμμαχία – δηλαδή στους ευρωατλαντικούς θεσμούς – πράγμα που αποδείχθηκε ιστορικά σωστό – έφτασαν στο σημείο να πιστεύουν ότι η εξωτερική πολιτική είναι υπόθεση… «επιλογής ομπρέλας»:

Δηλαδή αρκεί να επιλέξουμε τη σωστή θέση μας μέσα στη δυτική συμμαχία, για να κατοχυρώσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα!

Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε άλλο, αρκεί να είμαστε κάτω από τη σωστή «ομπρέλα», να έχουμε τους σωστούς συμμάχους (αυτούς που θα επικρατήσουν διεθνώς) και να επικαλούμαστε το Διεθνές Δίκαιο, για να έχουμε «ασφάλεια».

Η παθητική διπλωματία της… θερμοκοιτίδας!

Η άποψη αυτή είναι «επαρκής» για όποιον δεν κινδυνεύει.

Όταν η ασφάλειά σου είναι «δεδομένη», δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε για να τη… διασφαλίσεις ακόμα περισσότερο!

Το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο και η Ολλανδία για παράδειγμα, είναι απόλυτα «καλυμμένες», όσο βρίσκονται σταθερά μέσα στους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς.

Δεν χρειάζονται να κάνουν οι ίδιες κάτι παραπάνω.

Τις ενδιαφέρει μόνο να βρίσκονται κάτω από μιαν ασφαλή και σταθερή «ομπρέλα». Μέσα σε στη θαλπωρή τη «θερμοκοιτίδας»!

Όλες οι άλλες χώρες όμως, δεν είχαν τέτοια πολυτέλεια.

Ιδιαίτερα μικρότερες χώρες που ζούν στα απώτατα όρια μεγάλων συνασπισμών και στο «μεταίχμιο»μεγάλων περιφερειακών ανταγωνισμών, δεν μπορούσαν να εκλαμβάνουν τίποτε ως «δεδομένο».

Δεν υπάρχει «θερμοκοιτίδα» γι’ αυτές.

Έπρεπε να αναζητούν ρόλους στην περιοχή τους και συμμάχους για να ποντάρουν πάνω τους, ώστε να ενισχύσουν τη τοπική τους θέση και να πολλαπλασιάσουν την ισχύ τους.

  • Το Ισραήλ είναι μια τέτοια χώρα (πολύ μικρότερη από την Ελλάδα) και τα κατάφερε.
  • Η Τουρκία είναι μια τέτοια χώρα (πολύ μεγαλύτερη από την Ελλάδα) κι επίσης τα κατάφερε (μέχρι στιγμής τουλάχιστον…)
  • Η Σιγκαπούρη είναι μια τέτοια χώρα (αληθινά «λιλιπούτεια», όσο η… Κέρκυρα περίπου!) και τα κατάφερε.
  • Η Σουηδία είναι μια τέτοια χώρα (λίγο μικρότερη από την Ελλάδα πληθυσμιακά, αλλά μεγαλύτερη εδαφικά) και τα κατάφερε.
  • Η Φιλανδία είναι μια τέτοια χώρα (πολύ μικρότερη από την Ελλάδα πληθυσμιακά) και τα κατάφερε.
  • Η Ιρλανδία είναι τέτοια χώρα (πολύ μικρότερη από την Ελλάδα – και πληθυσμιακά και εδαφικά) και τα κατάφερε.

Και η Ελλάδα είναι μια τέτοια χώρα! Αλλά ΔΕΝ τα κατάφερε…

Η διαφορά της Ελλάδας με τις άλλες «ομοειδείς», είναι ότι όλες οι υπόλοιπες είτε ανήκαν σε διεθνείς «ομπρέλες», είτε όχι, έκαναν τρία πράγματα:

  • Πρώτον, είχαν σαφώς ορισμένο το εθνικό συμφέρον τους και πλήρως συμφωνημένες τις εθνικές προτεραιότητές τους!
  • Δεύτερον, έκαναν οι ίδιες τα πάντα για το διαφυλάξουν, να το υπερασπιστούν και να το προβάλλουν όπου χρειάστηκε και όπου μπορούσαν.
  • Τρίτον, συνήψαν τις κατάλληλες διμερείς «συμμαχίες», για να πολλαπλασιάσουν την οικονομική, στρατιωτική και γεωπολιτική ισχύ τους.

Και για να καταστήσουν κι άλλους – μεγάλους «παίχτες» – μέτοχους στο δικό τους γεωπολιτικό ρόλο.

Και τι «σύμπτωση»; Όλες τους πέτυχαν πολύ μεγαλύτερες αναπτυξιακές επιδόσεις από ό,τι η Ελλάδα, γιατί κι αυτό ακόμα – η ανταγωνιστικότητα και η ανάπτυξη – ήταν υψίστη εθνική προτεραιότητα επιβίωσης!

(Δεν ασχολούνται με την… επεκτασιμότητα των «συλλογικών συμβάσεων» και τα δικαίωμα νομικής αλλαγής φύλου των 15χρονων (!), αλλά πώς θα φέρουν παραγωγικές επενδύσεις, πώς θα κερδίσουν διεθνείς αγορές, πως θα εξουδετερώσουν αποφασιστικά εθνικές απειλές…)

Οι μόνες περιπτώσεις που και η Ελλάδα τόλμησε να ασκήσει κάτι διαφορετικό από την πολιτική της επανάπαυσης μέσα σε «θερμοκοιτίδα» ήταν οι εξής τρείς:

  • Η κρίση του Σισμίκ το 1987. Τότε η κυβέρνησή αντέδρασε σε κλιμακούμενη πρόκληση της Τουρκίας και κέρδισε κάποιο διεθνή σεβασμό. Τον οποίο πιστώνεται ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Δυστυχώς, όμως, δεν μπόρεσε να τον κεφαλαιοποιήσει, γιατί στο μεταξύ την ίδια εποχή ο Ανδρέας έπαιζε λάθος γεωπολιτικό χαρτί: Με την αντί-αμερικανική «ρητορεία» του είχε «αποξενώσει» και τους Αμερικανούς και πολλούς Ευρωπαίους φιλο-ατλαντικούς.

Κι έτσι κέρδισε στιγμιαία το σεβασμό τους, αλλά δεν κέρδισε ποτέ την εμπιστοσύνη τους, ώστε να αξιοποιήσει το σεβασμό αυτό, υπέρ του εθνικού συμφέροντος.

  • Η στρατηγική ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ. Αυτό όντως αποδείχθηκε game changer για την περιοχή. Βέβαια η Συμφωνία εκείνη προέβλεπε στο τέλος και λύση του Κυπριακού μέσα από το ολέθριο Σχέδιο Ανάν!

Ευτυχώς, αυτό το τελευταίο ματαιώθηκε. Και μια Κύπρος, πλήρες μέλος της Ευρώπης πλέον (και χωρίς να έχει υποταχθεί γεωπολιτικά στην Τουρκία, αφού είχε μόλις απορρίψει το Σχέδιο Ανάν), μπόρεσε να κάνει πολύ προσεκτική πολιτική διεθνών συμμαχιών, να διακηρύξει την ΑΟΖ της και να την οριοθετήσει με όλα τα όμορα κράτη (πλην Τουρκίας). Κι έτσι τώρα, τις εξορυκτικές εργασίας στα «οικόπεδά» της, τις προστατεύουν από τις απειλές του τουρκικού ναυτικού οι ξένοι στόλοι.

Η Κύπρος με προσεκτική πολιτική εθνικών προτεραιοτήτων και διεθνών συμμαχιών πέτυχε αυτό που η πολύ μεγαλύτερη «μητέρα Ελλάδας» δεν τόλμησε.

Γιατί η Κύπρος δεν πήρε τίποτε ως «δεδομένο», δεν άραξε κάτω από κάποια ομπρέλα ούτε λούφαξε σε κάποια «θερμοκοιτίδα». Ενώ η Ελλάδα αυτό ακριβώς έκανε επί χρόνια…

  • Τρίτη περίπτωση που η Ελλάδα ξέφυγε πραγματικά από το βάλτωμα και άσκησε ενεργό εξωτερική πολιτική ήταν αυτό που ανέφερα και χθες:

Οι δύο στρατηγικές συγκλίσεις:

Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ

–και Ελλάδας-Κύπρου –Αιγύπτου (υπό το καθεστώς Σίσι)

Και οι δύο προωθήθηκαν και επισφραγίστηκαν επί Σαμαρά!

Και οι δύο άντεξαν τα επόμενα χρόνια, αν και δεν πήγαν παραπέρα.

Και οι δύο αποτελούν μεγάλες στρατηγικές τομές, τις οποίες τότε δεν τις έβλεπαν με καλό μάτι ούτε οι Αμερικανοί (επί Ομπάμα), ούτε οι Βρυξέλλες.

Αλλά τώρα οι Αμερικανοί τις έχουν πλήρως υιοθετήσει (ενθουσιωδώς μάλιστα επί Τράμπ), ενώ και οι συνήθως ράθυμοι Ευρωπαίοι ακολουθούν …βραδυπορούντες.

Μόνο που για να έχουν νόημα όλα αυτά πρέπει:

Πρώτον, η Ελλάδα να υιοθετήσει σταθερά πια την ενεργό εξωτερική πολιτική και να μη παίρνει τίποτε ως «δεδομένο». Χωρίς Ελλάδα, το «τετράγωνο» Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-Αίγυπτο δεν μπορεί να σταθεί. Η Ελλάδα είναι η «φυσική σύνδεση» όλων αυτών με την Ευρώπη!

Η Ελλάδα έχει στήσει το στρατηγικό πλαίσιο, τώρα πρέπει να διεκδικήσει δύο πράγματα: τοπικούς συμμάχους και τοπικούς ρόλους.

Άρα πρέπει να τη σέβονται και να την εμπιστεύονται οι δυνητικοί της σύμμαχοι πρώτα-πρώτα…

  • Μια χώρα που διακηρύσσει μονομερή αφοπλισμό έναντι της Τουρκίας (όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά καιρούς) δεν τη σέβεται κανείς!
  • Μια χώρα που διακηρύσσει ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα (όπως έκανε ο ίδιος ο Τσίπρας), μια χώρα που ανοίγει η ίδια τα σύνορά της, σαρώνεται από κύματα λαθρομεταναστών, της κλείνουν μετά τα σύνορα οι ίδιοι οι εταίροι της κι ύστερα την υποχρεώνουν να στοιβάζει χιλιάδες γυναικόπαιδα σε hot spots-κολλαστήρια, δεν τη σέβεται κανείς! Γιατί όλοι οι άλλοι φυλάνε τα σύνορά τους σαν τα μάτια τους!
  • Μια χώρα όπου κυβερνητικά στελέχη διακηρύσσουν δημόσια πως πρέπει να διαπραγματευτεί τα δικά της κυριαρχικά δικαιώματα (μην είμαστε.. «μοναχοφάηδες» έλεγαν προ ημερών στη Βουλή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ), δεν τη σέβεται κανείς.
  • Μια χώρα που δεν μπορεί να ελέγξει τα Εξάρχεια και που οι πόλεις της έχουν γεμίσει με «άβατα» κουκουλοφόρων, δεν πρόκειται να την πάρει σοβαρά κανείς. Όταν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το Ρουβίκωνα στο Προαύλιο του Κοινοβουλίου μας τι τα θέλουμε τα… «υπερσύγχρονα υποβρύχια» και τους σχεδιασμούς επιχειρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο;

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να κάνει η επόμενη κυβέρνηση πριν είναι πολύ αργά. (Αν υποθέσουμε, πως δεν είναι ΗΔΗ πολύ αργά).

Και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, και στο ηθικό του πληθυσμού, και στην εικόνα των ξένων για τη χώρα, και στο εσωτερικό νομικό καθεστώς, και στα εξοπλιστικά και στα διπλωματικά και στα επιχειρησιακά.

Πολλά! Και μπορεί να τα κάνει.

Το πρώτο απ’ όπου πρέπει να αρχίσει:

Να αποκαταστήσει με κάθε τρόπο ΑΜΕΣΑ την αξιοπιστία της χώρας!

Ώστε να αρχίσουν να την παίρνουν στα σοβαρά.

Να φύγει από την παθητική διπλωματία, να ξεπεράσει την ιδεολογική θερμοκοιτίδα της «ομπρέλας» και να υιοθετήσει ενεργό εξωτερική πολιτική.

Να πάψουν οι αξιωματούχοι της να βγάζουν λογύδρια -κλισέ περί… Διεθνούς Δικαίου και να δείξει ότι η ίδια παίρνει στα σοβαρά το εθνικό της συμφέρον.

Για να την υπολογίζουν κι όλοι οι άλλοι – που το εθνικό τους συμφέρον κοιτάνε πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα.

Για να βρούμε πραγματικούς συμμάχους, πρέπει και οι δυνητικοί μας σύμμαχοι να πειστούν ότι… «ενηλικιωθήκαμε».

Γιατί μέχρι στιγμής μας βλέπουν ως… Βαρουφάκηδες!

Ανώριμους, φλύαρους, ξερόλες, γκρινιάρηδες, ασυνάρτητους και απολύτως αφερέγγυους να χειριστούμε οποιαδήποτε σοβαρή υπόθεση.

Θανάσης Κ.

Τι δείχνουν οι μυστικές και μη δημοσκοπήσεις για διαφορά ΝΔ–ΣΥΡΙΖΑ, αυτοδυναμία, άλλα κόμματα

kalpi me psifodeltia

Το μεγαλύτερο ερώτημα για Πειραιώς και Κουμουνδούρου αφορά το μέγεθος της διαφοράς. Τα μέχρι τώρα στοιχεία, ωστόσο, δεν είναι πολύ ευνοϊκά για τον Αλέξη Τσίπρα, μιας και όλα δείχνουν πως η αξιωματική αντιπολίτευση κινείται σε ποσοστά μεγαλύτερα του 33,1% των ευρωεκλογών

Οι φανερές δημοσκοπήσεις που είδαν το φως τις προηγούμενες ημέρες, δείχνουν ότι η διαφορά της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ παραμένει μεγάλη. Σε κάποιες μετρήσεις είναι λίγο κάτω από τις περίπου 9,5 μονάδες των ευρωεκλογών. Σε άλλες, όπως αυτή που δημοσιεύει σήμερα το Πρώτο Θέμα, είναι πάνω από τις 10 μονάδες.

Ομως, όσο μπορεί κανείς να υπολογίσει και να λάβει υπόψη του τους πολλούς παράγοντες, αυτό που φαίνεται πλέον εφικτό είναι η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας η οποία υπό προϋποθέσεις μπορεί να φτάσει ή να ξεπεράσει το 40% και να έχει μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Αλλά και οι κρυφές μετρήσεις δείχνουν ότι η ψαλίδα μεταξύ των δύο κομμάτων μεγαλώνει ενώ ενδιαφέρον έχουν και άλλα στοιχεία, όπως το θα κάνει το ΚΙΝΑΛ, ποια άλλα κόμματα θα μπουν στη Βουλή, πώς θα κινηθεί η Χρυσή Αυγή κ.λπ.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Καρολίνας Παπακώστα και Μυρτώς Λιαλιούτη στα «ΝΕΑ», το μεγαλύτερο ερώτημα για Πειραιώς και Κουμουνδούρου αφορά το μέγεθος της διαφοράς. Τα μέχρι τώρα στοιχεία, ωστόσο, δεν είναι πολύ ευνοϊκά για τον Αλέξη Τσίπρα, μιας και όλα δείχνουν πως η αξιωματική αντιπολίτευση κινείται σε ποσοστά μεγαλύτερα του 33,1% των ευρωεκλογών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να διατηρεί το δικό του ποσοστό, εμφανίζοντας αυξημένη συσπείρωση – το φάσμα της ήττας λειτούργησε ως «καμπανάκι» για τις εκλογές που έρχονται. Οι εκτιμήσεις θέλουν τη διαφορά ανάμεσα στους δύο να είναι διψήφια.

Στη ΝΔ, όμως, θέλουν να κρατήσουν τους τόνους χαμηλούς, φοβούμενοι μήπως οι ψηφοφόροι «χαλαρώσουν» μπροστά σε μια σίγουρη νίκη. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο από την Πειραιώς δίνουν τη διαφορά περίπου στο μέγεθος των ευρωεκλογών. Τα ποσοστά θα εξαρτηθούν, τελικά, από την επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ και την εκροή ψηφοφόρων του προς ΚΙΝΑΛ και ΜέΡΑ25.

Ποιοι ψηφοφόροι πάνε πού

Το κυβερνών κόμμα θα μπορούσε, λένε οι γνωρίζοντες τα στοιχεία, να ελπίζει ακόμη και σε μια μικρή ενίσχυση του 23,8% των ευρωεκλογών. Κι αυτό επειδή στις μετρήσεις φαίνεται να μπορεί να βουτήξει στις εκλογικές δεξαμενές ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ και των μικρών αριστερών κομμάτων – κυρίως δε του Βαρουφάκη.

Βέβαια, όλα δείχνουν πως αυτά είναι και τα μόνα κόμματα από τα οποία μπορεί να αντλήσει ψηφοφόρους. Σε αντίθεση με τη ΝΔ προς την οποία μετακινούνται ψηφοφόροι από το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος. Από τα δεξιά της Δεξιάς, δηλαδή, μέχρι και την Κεντροαριστερά.

Παρατηρείται δε, πίεση πολλών από τα μικρά κόμματα (κάτω του 3%), τα οποία στις ευρωεκλογές συγκέντρωσαν αθροιστικά 21%. Και όλοι οι αναλυτές προβλέπουν ότι το συνολικό τους ποσοστό στις εθνικές κάλπες θα είναι πολύ μικρότερο.

Περισσότερο ωφελημένη από την υπό συζήτηση πίεση εμφανίζεται η ΝΔ. Ειδικά δε από τις εκλογικές βάσεις εκείνων που έχουν δηλώσει ότι δεν συμμετέχουν στην αναμέτρηση, όπως το Ποτάμι και οι ΑΝΕΛ. Και τα δυο βρίσκονται πιο κοντά ιδεολογικά στη ΝΔ και η πλειονότητα όσων τα είχαν ψηφίσει κατευθύνονται προς την κεντροδεξιά παράταξη. Σε όλες τις μετρήσεις καταγράφεται και μια σαφής διαρροή ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ προς τη ΝΔ – που μένει να φανεί αν θα αναπληρωθεί με εισροές από ΣΥΡΙΖΑ και Ποτάμι.

Η Δεξιά της Δεξιάς

Το κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου ήταν μια έκπληξη της ευρωκάλπης που προηγήθηκε. Κι όμως, η τάση που καταγράφεται στις έρευνες που γίνονται από την επομένη της 26ης Μαΐου δεν είναι ευνοϊκή για την Ελληνική Λύση. Για την ακρίβεια, μοιάζει να δοκιμάζεται ως προς την απήχηση που μπορεί να έχει στους εκλογείς μέσα στο παραβάν μιας κάλπης όχι και τόσο χαλαρής όσο αυτή των ευρωεκλογών. Υπάρχει, άρα, το ενδεχόμενο το συγκεκριμένο κόμμα να μην περάσει το κατώφλι του 3%.

Βέβαια, επισημαίνεται ότι μια τέτοια εξέλιξη είναι πολύ πιθανότερη για τη ΧΑ. Για πρώτη φορά, σημειώνουν αναλυτές, αυτή απειλείται με οριστική εξαΰλωση. Τα δυο αυτά ενδεχόμενα ενισχύουν και την προοπτική να αυξηθεί το ποσοστό της ΝΔ, αφού διαφαίνονται ροές ψηφοφόρων αμφότερων των προαναφερθέντων κομμάτων προς εκείνη.

Ο παράγων Βαρουφάκης

Η έτερη έκπληξη της 26ης Μαΐου, το ΜέΡΑ25, όχι μόνο φαίνεται να διατηρεί αμετάβλητο το 2,99% που πήρε στις ευρωεκλογές, αλλά σε πολλές μετρήσεις δείχνει να ενισχύεται ελαφρά. Γεγονός που ίσως κλειδώνει την είσοδό του στη Βουλή. Βέβαια, επικρατεί διχογνωμία στους δημοσκοπικούς κόλπους για τις πιθανές επιδόσεις του κόμματος Βαρουφάκη στις εθνικές. Πάντως, οι περισσότεροι θα πόνταραν πιο εύκολα σε μια είσοδο του ΜέΡΑ25 στο Κοινοβούλιο, παρά σε μια της Ελληνικής Λύσης.

Το Κίνημα Αλλαγής μένει σταθερό

Οταν η Φώφη Γεννηματά επέλεξε τον Γιώργο Καμίνη αντί του Ευάγγελου Βενιζέλου για επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, κεντροαριστερά στελέχη όλων των τάσεων άρχισαν να ζυγίζουν τι σημαίνει αυτό πρακτικά για τις εκλογές που έρχονται. Η πρώτη τάση, η πιο συναισθηματική, έδειχνε πως οι εκροές προς τη ΝΔ ήταν περισσότερες από τις εισροές από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι μετρήσεις όμως δείχνουν μια ξεκάθαρη σταθερότητα, επομένως ίσως οι εισροές είναι τουλάχιστον τόσες όσες κι οι εκροές. Ανάλογα το δείγμα, η τάση είναι πτωτική ή ανοδική – πάντως η μέση τιμή για το ΚΙΝΑΛ κυμαίνεται στα επίπεδα του ποσοστού των ευρωεκλογών. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν έχει αλλάξει η σύσταση του εκλογικού του ακροατηρίου.

Σταθερό, παρεμπιπτόντως, εμφανίζεται και το ΚΚΕ.

in

"Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου, τα «άκρα» και η στρατηγική Μητσοτάκη"

mitsotakis kriti

Αποφασισμένος να δώσει μάχη για την απομόνωση των άκρων αλλά να μην χαρίσει τους ψηφοφόρους που έδωσαν την στήριξη τους σε αυτά, εκφράζοντας όχι ιδεολογική ταύτιση αλλά την δυσαρέσκεια τους για το «παλιό» πολιτικό σύστημα, είναι ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης, στην τελική ευθεία για τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου.

Από την Κω και την Κάλυμνο όπου περιόδευσε το Σαββατοκύριακο προειδοποίησε ότι «τα μορφώματα της άκρας δεξιάς δεν μπορούν να δώσουν λύση στα προβλήματα των πολιτών». «Η ΝΔ είναι σήμερα η πατριωτική δύναμη, η οποία θα εγγυηθεί, όχι μόνο την εθνική ακεραιότητα, αλλά την προκοπή όλων των Ελλήνων» τόνισε.

Έκανε επίθεση φιλίας και στους αναποφάσιστους. Θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του όπως είπε ώστε να τους πείσει ότι η ΝΔ είναι η μόνη αξιόπιστη λύση διακυβέρνησης που μπορεί «να οδηγήσει τον τόπο με ασφάλεια στην ανάπτυξη».

Η ΝΔ είναι ξεκάθαρο ότι στοχεύει στις δεξαμενές των ψηφοφόρων των μικρών κομμάτων στα δεξιά και τα αριστερά της, τα οποία δεν μπήκαν στη Βουλή προκειμένου να διεκδικήσει την αυτοδυναμία που μοιάζει μονόδρομος, μετά την στρατηγική ίσων αποστάσεων που κρατάει η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά.

Οι ΑΝΕΛ

Ο Πάνος Καμμένος ανακοίνωσε ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν θα κατεβούν στις εθνικές εκλογές μετά το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Ελαβαν μόλις ένα 0,8%, συγκεντρώνοντας συνολικά 45.046 ψήφους. Ο κ. Καμμένος μίλησε για μια νέα εποχή στην ελληνική πολιτική σκηνή και ψήφο που δείχνει την ανάγκη πολιτικής αλλαγής.

«Αναγνωρίζω τη νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματος της ΝΔ στις ευρωεκλογές και ειλικρινά ελπίζω ότι θα μπορέσει να επιφέρει την πολιτική αλλαγή που ψήφισε ο ελληνικός λαός» τόνισε, αιφνιδιάζοντας με αυτήν την τοποθέτηση του που θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως ενθάρρυνση των ψηφοφόρων του να ψηφίσουν ΝΔ.

Η σύγκρουση των ΑΝΕΛ με τη ΝΔ ήταν σφοδρή στο διάστημα που ήταν κυβερνητικός εταίρος, ενώ υπήρξαν και απειλές της Πειραιώς ότι θα προκαλέσει εξεταστικές για μια σειρά θεμάτων που συνδέονται με τον πρώην υπουργό Άμυνας (απόπειρα πώλησης εξοπλιστικών στην Σαουδική Αραβία κλπ). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατήγγειλε τον Αλέξη Τσίπρα ότι κυβερνούσε «με την άκρα δεξιά» και άφηνε σοβαρές αιχμές σε βάρος του προέδρου των ΑΝΕΛ.

ΝΔ: «Καμία μεταγραφή»

Η μη κάθοδος των ΑΝΕΛ στις εκλογές δεν πρόκειται πάντως να ανοίξει το δρόμο για μεταγραφές στα ψηφοδέλτια της ΝΔ βουλευτών ή στελεχών του Πάνου Καμμένου, όπως δήλωσε στο Newpost στενός συνεργάτης του προέδρου της ΝΔ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επενδύει στο κεντροδεξιό προφίλ που τον οδήγησε στην ηγεσία της ΝΔ και στη μεγάλη νίκη των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Πειραιώς ξεκαθάρισε πριν από λίγες ημέρες ότι «δεν υπάρχει θέμα υποψηφιότητας του ανεξάρτητου βουλευτή που προέρχεται από τους ΑΝΕΛ Δημήτρη Καμμένο με τη ΝΔ». Εγιναν κάποιες συζητήσεις μαζί του σε χαμηλό επίπεδο αλλά δεν προχώρησαν.

Ο πρόεδρος της ΝΔ αποκλείει κυβερνητική συνεργασία με την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου που μπήκε στη ευρωβουλή και διεκδικεί την είσοδο της και στην εθνική Βουλή. Κάλεσε τους πολίτες να μην ψηφίσουν την Ελληνική Λύση και την Χρυσή Αυγή.

«Φιλοδοξία μου είναι και τα δύο αυτά κόμματα να συμπιεστούν και να συμπιεστούν σε τέτοιο βαθμό, που ενδεχομένως να μείνουν και εκτός Κοινοβουλίου» τόνισε.

Η περαιτέρω συμπίεση της Χ.Α. αποτελεί δημοκρατικό καθήκον όλων των κομμάτων του συνταγματικού τόξου. Βγήκε πέμπτο κόμμα στην ευρωβουλή με 4,86% και εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές εκ των οποίων ο ένας, ο Ιωάννης Λαγός έχει απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, ενώ χαμηλή πτήση έκανε στο δήμο Αθήνας και ο Ηλίας Κασιδιάρης.

Το Ποτάμι

Ο Σταύρος Θεοδωράκης επιστρέφει στη δημοσιογραφία και το Ποτάμι αποφάσισε να μην κατεβεί στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου. Η ΝΔ σαφώς και στοχεύει στο συγκεκριμένο εκλογικό ακροατήριο καθώς υπάρχει ταύτιση σε πολλά θέματα. Διαφωνία υπήρξε στην ουσία μόνο αναφορικά με την Συμφωνία των Πρεσπών, που το Ποτάμι την στήριξε.

Ούτε από εκεί όμως αναμένεται κάποια μεταγραφή στα ψηφοδέλτια της ΝΔ στα οποία λόγω της νικηφόρας προοπτικής υπάρχει υπερπληθώρα υποψηφίων και άρχισαν να κόβονται ονόματα ανδρών προκειμένου να τηρηθεί η ποσόστωση με το 40% των γυναικών.

Χριστίνα Κοραή