Τετ12192018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 19 Δεκ 2018 3pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

"Χωρίς εθνικό σχέδιο, έρμαιο των εξελίξεων"

ARKASS skitso

Το αινιγματικό σκίτσο του Αρκά

“Η Ελλάδα είναι μια χώρα που απλώς αντιδρά σε γεγονότα αντί να χαράζει τη δική της πορεία”. Αυτό δήλωσε ο Ιρλανδός εκπρόσωπος της Κομισιόν στην τρόικα Ντέκλαν Κοστέλο αναφερόμενος στις μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να έχουν γίνει από την κυβέρνηση.

Η δήλωση αυτή αντικατοπτρίζει πράγματι την εικόνα της χώρας αφού μέχρι σήμερα δεν έχει εκπονηθεί ποτέ ένα συνολικό σχέδιο ελληνικού σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Και δυστυχώς αυτή η δήλωση Κοστέλο ισχύει όχι μόνο για την τρέχουσα κρίση, αλλά και για κάθε χρόνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα, από την Παιδεία, την Υγεία και το Ασφαλιστικό, μέχρι την εξωτερική πολιτική στο Μακεδονικό, το Κυπριακό, τους μετανάστες, αλλά και για τις φυσικές καταστροφές, τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές κλπ.

Ενώ όλα τα προβλήματα, μικρά και μεγάλα, χρονίζουν, οι κυβερνήσεις μας αντιδρούν μόνο σε γεγονότα, δηλαδή όταν συμβεί κάτι και απαιτείται από την εκάστοτε κυβέρνηση να πάρει άμεσα θέση. Και τότε ακόμη, η κυβερνητική αντίδραση είναι “πυροσβεστική”, αντιμετωπίζει ενίοτε το γεγονός, αλλά ποτέ την αιτία του προβλήματος.

Για να αντιμετωπισθούν τα χρόνια προβλήματα της χώρας χρειάζονται βαθειές μεταρρυθμίσεις. Και για να γίνουν μεταρρυθμίσεις χρειάζεται ισχυρή πολιτική βούληση αφενός και όραμα αφετέρου.

Οι σημερινοί πολιτικοί όμως δεν λειτουργούν με αυτή τη λογική. Δέσμιοι της μανίας για εξουσία, περιορίζονται στη διαχείριση της καθημερινότητας, στην μικροπολιτική και στην επικοινωνιακή αντιμετώπιση των προβλημάτων, με στόχο πάντα την αύξηση της δημοφιλίας τους και την παραμονή τους στην εξουσία.

Η παραμονή στην εξουσία είναι αυτοσκοπός του πολιτικού κόσμου και ειδικά αυτής της κυβέρνησης η οποία σε κάθε ευκαιρία δηλώνει πως δεν πρόκειται να προκηρύξει εκλογές αν δεν περάσει και η τελευταία ημέρα που της δίνει το δικαίωμα το Σύνταγμα να διατηρηθεί στην θέση της.

Στο ενδιάμεσο λοιπόν, από τότε που ανέλαβε μέχρι σήμερα, το μόνο που κάνει είναι να “διαπραγματεύεται” με τους Ευρωπαίους εταίρους προκειμένου να αποφύγει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς.

Θυσιάζει το μείζον για να πετύχει το έλασσον, δεν έχει κανένα σχέδιο, όχι μόνο για την οικονομία και την ανάπτυξη αλλά ούτε καν για να ανακουφίσει τα θύματα των καλοκαιρινών πυρκαγιών στην Ανατολική Αττική και ασχολείται μόνο με την εικόνα της και την εξαγορά ψηφοφόρων με ρουσφέτια και “δωράκια”.

Η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζει ακόμη και τα εθνικά ζητήματα είναι κυριολεκτικά τρομακτική. Πάει να λύσει για παράδειγμα το Μακεδονικό και ανοίγει διεκδικήσεις από τη Βουλγαρία. Πάει να αγγίξει το θέμα διαχωρισμού Κράτους - Εκκλησίας και οι ανακοινώσεις της πετιούνται στα σκουπίδια την επομένη των κυβερνητικών ανακοινώσεων.

Αποτέλεσμα της έλλειψης σχεδίου, της προχειρότητας και της έλλειψης οράματος, είναι η υποβάθμιση της ζωής στην Ελλάδα, η απώλεια της ατομικής και εθνικής αξιοπρέπειας και η “άλωση” της χώρας από ξένους τεχνοκράτες και εγχώριους ολιγάρχες.

Βεβαίως, κατά καιρούς ανακοινώνονται μεγαλεπήβολα σχέδια, πρό των εκλογών φυσικά, τα οποία μένουν στα λόγια διότι απλούστατα δεν είναι ολοκληρωμένα και ρεαλιστικά σχέδια, αλλά προεκλογικές υποσχέσεις.

Τα σχέδια των Ελλήνων πολιτικών είναι απλώς υποσχέσεις, για ρουσφέτια, για προσλήψεις, για αυξήσεις μισθών και συντάξεων, για μείωση φόρων.

Η κοροιδία των - πρόθυμων να παρασυρθούν από ψευδείς υποσχέσεις - ψηφοφόρων, είναι η κύρια δουλειά των πολιτικών μας.

Το υπόβαθρο βέβαια για αυτή την κατάσταση είναι ένας λαός διχασμένος, που ζεί ακόμη με τις ψευδαισθήσεις του μεγαλείου της Αρχαιότητας και με τις πικρίες ενός βίαιου Εμφύλιου πολέμου που όμως τελείωσε πριν από εβδομήντα χρόνια. Και ειναι φυσικό, όποιος ζεί στο παρελθόν να μη κάνει σχέδια για το μέλλον και να αντιμετωπίζει το παρόν ώς σύμπτωμα.

Ώς εκ τούτου, η δήλωση Κοστέλο πως η χώρα απλώς αντιδρά σε γεγονότα και δεν χαράζει το μέλλον της είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Καθώς πλησιάζουμε - αργά ή γρήγορα - σε εκλογές, η κυβέρνηση προσπαθεί να αντισταθεί στην κατάρρευση με παροχολογία, προσλήψεις συμβaσιούχων από το παράθυρο, κατοστάρικα στις τσέπες των ψηφοφόρων.

Η Αξιωματική Αντιπολίτευση ετοιμάζεται να κυβερνήσει και εξαγγέλει μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ανακοινώνει κάποιες στρατηγικές της, παρουσιάζει κάποια σχέδια.

Η ελπίδα για αλλαγή, για ανάπτυξη, για βελτίωση της ζωής των πολιτών αναγεννιέται. Και μαζί βέβαια και η αγωνία για το αν οι μεταρρυθμίσεις θα εφαρμοστούν, αν τα σχέδια θα υλοποιηθούν ή αν οι παλαοκομματικοί Νεοδημοκράτες θα ακυρώσουν τις προθέσεις του Μητσοτάκη.

Η ελπίδα μπορεί να πεθαίνει τελευταία, αλλά το “προσδόκιμο ζωής” της θα φανεί από την πρώτη εβδομάδα μετά τις εκλογές. Από τις επιλογές του Μητσοτάκη για το ποιούς θα κάνει υπουργούς.

Θα είναι νέοι με μεταρρυθμιστική διάθεση ή παλιοί ανακυκλωμένοι λαικιστές πολιτικάντηδες; Και η πορεία της χώρας στο μέλλον θα εξαρτηθεί από το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης αν και όταν αλλάξουμε κυβέρνηση.

Όλες οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι έτοιμες έως τις εκλογές και να εφαρμοστούν μέσα στους έξι πρώτους μήνες. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε θα έχει χαθεί ξανά μια μεγάλη ευκαιρία. Αλλά αυτό είναι κάτι που τελικά όλοι το έχουμε δυστυχώς συνηθίσει.

Γρηγόρης Νικολόπουλος, reporter

Αλήθεια, τι λέει ο Αλέξης για τα "κίτρινα γιλέκα";

tsipras diadilosi

Eγινε γνωστός μέσα από τις μαθητικές καταλήψεις στις αρχές της δεκαετίας του 90'.

Ως ανερχόμενος πολιτικός τη δεκαετία του 2000 πήγαινε σε συγκεντρώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης.

Ως αυριανός πρωθυπουργός χάιδεψε την «πλατεία» και τους «αγανακτισμένους».

Τώρα έχει σε μόνιμη βάση τρεις κλούβες των ΜΑΤ στο δρόμο που οδηγεί στο... γραφείο του.

Και τα στελέχη του χαρακτηρίζουν εκδηλώσεις βίας τις διαμαρτυρίες των πολιτών, όταν τους συναντούν σε κάποια εκδήλωση.

Την ίδια ώρα που όλοι βλέπουν μια περίεργη ανοχή στον Ρουβίκωνα και άλλες αναρχικές ομάδες, οι οποίες «ανθίζουν» εντός και πέριξ του πανεπιστημιακού ασύλου και στο άβατο των Εξαρχείων.

Αλήθεια, λοιπόν, έχω μία απορία: τι λέει ο Έλληνας πρωθυπουργός για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία;

Όχι για τις καταστροφές; Εύκολη η απάντηση σε αυτό το θέμα. Αλλά, για το αίτημα το κόστος ζωής να μην ξεπερνά το εισόδημα μιας οικογένειας που έχει μέλη με πλήρη απασχόληση.

Γιατί, δεν διαδηλώνουν πια (μόνο) οι φτωχοί. Διαδηλώνουν όσοι δουλεύουν και βρίσκονται να χρωστούν για να πληρώνουν τους φόρους ενός κράτους που εξαντλεί επάνω τους τις δυνατότητες της κρατικής βίας.

Καταδικάζει ο Αλέξης Τσίπρας τις πλαστικές σφαίρες των Γάλλων αστυνομικών, ή θα μας τις φέρει και εδώ;

Συμφωνεί με τον Νόναλντ Τραμπ, ο οποίος χρεώνει τις διαδηλώσεις στην «πανάκριβη» συμφωνία για την κλιματική αλλαγή;

Μήπως συμφωνεί με τις γαλλικές αρχές που «βλέπουν» ρωσικό δάχτυλο μέσω διαδικτύου;

Και, σε κάθε περίπτωση, τι λέει για το απλό αίτημα ένας εργαζόμενος να μπορεί να ζεσταθεί και να μετακινηθεί;

Να διαβάσει στο σπίτι του και να μπορεί να επισκεφθεί άλλους τόπους για να διευρύνει τους ορίζοντές του.

Ή απλά για να πηγαίνει στις δουλειές του και να προσφέρει φορολογικά έσοδα στο κράτος.

Πριν από μερικές εβδομάδες το περιοδικό TIME έκανε πρωτοσέλιδο μια δασκάλα με μεταπτυχιακό και πλήρη απασχόληση στην οποία ο μισθός δεν έφθανε για τα βασικά: ενοίκιο, λογαριασμοί θέρμανσης- ύδρευσης- αποχέτευσης, δημοτικά τέλη, ασφάλεια κοκ. Αυτή είναι η βόμβα στην οποία όλοι έχουμε καθίσει.

Οι κυβερνήσεις αρνούνται να δουν ότι οι φορολογούμενοι πολίτες δεν αντέχουν άλλο να είναι τα υποζύγια. Για να το παίζουν κάποιοι κοινωνικά ευαίσθητοι και προοδευτικοί. Ή για να κάνουν τα χατίρια σε κάθε είδους φίλους επιχειρηματίες, που έχουν στήσει μονοπώλια και ολιγοπώλια εξασφαλίζοντας άδικα κέρδη.

ΥΓ. Το ερώτημα του τίτλου μπορεί ελεύθερα να απαντηθεί και από όποιον άλλον θέλει να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Και αφορά στο αίτημα μιας υγιούς σχέσης αμοιβών της εργασίας και κόστους διαβίωσης. Όχι το χρώμα των γιλέκων...

Γιάννης Αντύπας

Να γιατί έρχεται το βιολογικό τέλος του Ελληνισμού

krisi politis toixogr

Πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκαν από την Ελληνική Στατιστική Αρχή τα ετήσια στοιχεία γεννήσεων και θανάτων του ελληνικού πληθυσμού για το 2017. Σύμφωνα με αυτά: Πρώτον, οι γεννήσεις στην Ελλάδα κατά το 2017 μειώθηκαν στις 88.553, καταγράφοντας ετήσια πτώση κατά 4,7%.

Δεύτερον, αντίστοιχα οι θάνατοι αυξήθηκαν κατά 4,8% σε σχέση με to 2016, φτάνοντας τους 124.501. Τρίτον, από τα παραπάνω προκύπτει ότι το φυσικό ισοζύγιο (δηλαδή η διαφορά γεννήσεων-θανάτων) επιδεινώθηκε περαιτέρω στη χρονιά που πέρασε, φθάνοντας στα –35.948 άτομα.

Δηλαδή ο πληθυσμός της χώρας, μόνο από την υστέρηση των γεννήσεων έναντι των θανάτων, και χωρίς να συνυπολογίζονται οι μεταναστευτικές εκροές Ελλήνων, μειώθηκε κατά 36 χιλιάδες άτομα μέσα σε ένα έτος. Πιο απλά, μέσα σε μια χρονιά χάθηκε μια πόλη, όπως το Ρέθυμνο ή η Καρδίτσα. 

Επισημαίνεται ότι το 2017 είναι η έβδομη συναπτή χρονιά που το φυσικό ισοζύγιο του ελληνικού πληθυσμού είναι αρνητικό (βλ. Πίνακα), και όπως προκύπτει από τα ήδη διαθέσιμα στοιχεία, το 2018 θα είναι με βεβαιότητα η όγδοη. Βλέποντας κανείς αυτά τα δεδομένα, θα μπορούσε εύλογα να υποθέσει ότι οφείλονται στην οικονομική κρίση, και άρα, είναι αντιστρεπτά. Δυστυχώς αυτό δεν είναι αληθές. Η οικονομική κρίση επιβαρύνει σημαντικά τις δημογραφικές εξελίξεις, αλλά δεν τις γεννά.

Στην πραγματικότητα, αυτό που παρατηρούμε, είναι η από καιρό προβλεπόμενη είσοδος του ελληνικού πληθυσμού σε φάση δημογραφικής κατάρρευσης, η οποία έχει ως αίτιο τη μακροχρόνια υπογεννητικότητά του. Πράγματι, μετά την δραματική πτώση των γεννήσεων τη δεκαετία του 1980, η ίδια η Βουλή είχε ασχοληθεί με το θέμα και σχετικά είχε συντάξει το 1992 ένα πόρισμα για τη δημογραφική πολιτική που έπρεπε να ακολουθηθεί. 

Έκτοτε μεσολάβησαν τρεις περίπου δεκαετίες, χωρίς πρακτικά να γίνει κάτι, και με τον ρυθμό γεννήσεων να παραμένει χαμηλός, πολύ κάτω από την ελάχιστη απαιτούμενη τιμή των 2,1 παιδιών ανά γυναίκα. Στο πρώτο μισό αυτής της περιόδου (1990-2005), ο ελληνικός λαός γέρασε αλλά δεν αυξήθηκε. Στη δεκαετία του 1990 οι γεννήσεις ισοσκέλιζαν ακόμη τους θανάτους, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να μην είναι ιδιαίτερα ορατό.

Μασκάρισμα προβλήματος

Σε αυτό το «μασκάρισμα» του προβλήματος, ρόλο έπαιξαν και οι γεννήσεις των μεταναστών του πρώτου κύματος, οι οποίες, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, μετά το 2000 ήταν περίπου το 17% των συνολικών γεννήσεων στη χώρα.

Αυτές οι γεννήσεις από αλλοδαπές μητέρες και ορισμένες πρόσθετες γεννήσεις από Ελληνίδες μητέρες, οι οποίες ήταν αποτέλεσμα των κινήτρων (για τριτέκνους) που δόθηκαν από τις κυβερνήσεις της περιόδου 2005-2009, προσέφεραν μια προσωρινή ανάκαμψη γεννήσεων, η οποία όμως δεν είχε συνέχεια. Μετά το 2010 θα ενέπιπτε η οικονομική κρίση, η οποία θα ενταφίαζε κάθε προσπάθεια για δημογραφική πολιτική. Έκτοτε, όχι μόνο δεν υπάρχει καμία προσπάθεια για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, αλλά τα μέτρα που λαμβάνονται, το επιβαρύνουν περαιτέρω.

Σχετικά, είναι χαρακτηριστικό ότι όχι μόνο καταργήθηκαν σχεδόν όλα τα επιδόματα πολυτέκνων (με μόνη ουσιαστική εξαίρεση το επίδομα τέκνων Α21), αλλά και η φορολογία μιας τετραμελούς οικογένειας στην Ελλάδα έγινε η βαρύτερη από τις όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Φτάσαμε έτσι στο σημείο που υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης δηλώνουν ότι το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας θα λυθεί από την μαζική έλευση παράνομων μεταναστών από χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Την ίδια ώρα, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες διωγμένοι από την κρίση, μεταναστεύουν στο εξωτερικό, παίρνοντας μαζί τους και τις γεννήσεις που θα παρήγαν αν έμεναν στη χώρα.

Το βιολογικό τέλος του ελληνισμού

Τα παραπάνω, με απλά λόγια σημαίνουν ότι ο ελληνικός πληθυσμός βαδίζει σταθερά προς το βιολογικό του τέλος, όπως αυτό προδιαγράφεται εδώ και χρόνια από μελέτες και δημογραφικές προβολές. Μαζί του τερματίζει και ο ελληνισμός ως ζωντανή υπόσταση. Κι αυτή σίγουρα είναι η πλέον δραματική διαπίστωση, αφού αφορά το τέλος μιας ιστορικής πορείας σαράντα και πλέον αιώνων.

Κανένα μυστήριο ή ασάφεια δεν υπάρχει σε όλα αυτά, διότι τα μαθηματικά είναι πάντα ξεκάθαρα και δεν επιδέχονται ωραιοποιήσεις.

Όσο οι Έλληνες δεν γεννούν αρκετά παιδιά, θα απομένουν όλο και λιγότεροι και θα γερνούν όλο και πιο πολύ. Ένα μόνο ερώτημα μένει αναπάντητο: τί είδους πολιτειακές, πολιτικές, πνευματικές και θρησκευτικές ηγεσίες έχει αυτός ο τόπος, που δεν βλέπουν, δεν καταλαβαίνουν ή δεν νοιάζονται για το ότι ο ελληνικός λαός έχει μπει σε έναν ολισθηρό δημογραφικό κατήφορο;

Σε ποιό άλλο θέμα άραγε θα μπορούσαν να συμφωνήσουν, αν δεν μπορούν να ομονοήσουν τουλάχιστον σε αυτό; Δηλαδή, στο ότι απαιτείται επειγόντως η εκπόνηση μιας εθνικής δημογραφικής στρατηγικής, η οποία θα εφαρμοστεί σε ικανό βάθος χρόνου, με υπομονή και συνέπεια;

Αναστάσιος Λαυρέτζος

Συμφωνία: Εσχάτη προδοσία – Αυτά που θα συμβούν το επόμενο διάστημα στη μαρτυρική Μακεδονία

kalideridis

«Στο άρθρο μας της Παρασκευής έγινε μια προσπάθεια περιγραφής της γεωπολιτικής κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή και τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί για την ενσωμάτωση και ένταξη των δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.

Το 2009, για να άρουμε το βέτο μας και να γίνει η Αλβανία μέλος του ΝΑΤΟ, υπογράφηκε η συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωών, την οποία στη συνέχεια, με δόλιο τρόπο πάγωσε το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας αυτής.

Πάντως, έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα τότε διαπραγματεύτηκε και κάτι πήρε από την Αλβανία, το οποίο όμως δεν το κατοχύρωσε, πράγμα που πρέπει να γίνει μάθημα για την ελληνική διπλωματία, τώρα που «παζαρεύεται» ξανά η ίδια συμφωνία, με χειρότερους όρους για την Ελλάδα, για να άρουμε το βέτο και να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Αλβανίας με την Ελλάδα.

Δυστυχώς, στη συμφωνία με τα Σκόπια, που υπογράφει ο Έλληνας πρωθυπουργός την ώρα που διαβάζει ο αναγνώστης αυτές τις γραμμές, η Ελλάδα όχι μόνο δεν πήρε τίποτα, αλλά έδωσε τα πάντα.

Τη στιγμή που δεν υπάρχει γεωγραφική Μακεδονία, γλώσσα και ταυτότητα, με την επαίσχυντη αυτή συμφωνία τα αναγνωρίζουμε, αποδυναμώνοντας την εθνική άμυνα και ασφάλεια της Ελλάδας στη Θράκη και δημιουργώντας προϋποθέσεις ακόμα και διαμελισμού της πατρίδας μας.

Ιδού οι αποδείξεις.

Κατ’ αρχάς, η Ελλάδα, προτού υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία, έπρεπε να αναζητήσει και να βρει την απάντηση στο εξής ερώτημα:

Γιατί οι Σκοπιανοί και όλοι εκείνοι που βρίσκονται από πίσω τους, επιμένουν σε κάτι που και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι δεν τους ανήκει; Γιατί επιμένουν στο όνομα Μακεδονία, τη μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα, τη στιγμή που γνωρίζουν ότι η περιοχή τους δεν είναι Μακεδονία, ότι η γλώσσα τους είναι η βουλγαρική και ότι οι ίδιοι είναι σλαβοβούλγαροι;

Η απάντηση είναι απλή. Γιατί θέλουν να διεκδικήσουν τις περιοχές που διεκδικούσαν στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, στις οποίες κατοικούσαν πληθυσμοί που μιλούσαν την ίδια γλώσσα μαζί τους. Πρόκειται για περιοχές των νομών Φλώρινας, Κοζάνης, Πέλλας, Ημαθίας, Πιερίας, Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Σερρών και Δράμας, όπου υπάρχουν χωριά των οποίων οι κάτοικοι μιλούν τη γλώσσα που η ελληνική κυβέρνηση, με την υπογραφή της συμφωνίας, αναγνωρίζει ως «μακεδονική».

Έχω στα χέρια μου τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, μια έκδοση της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, με τίτλο «Αφανείς Γηγενείς Μακεδονομάχοι (1903-1913), των εκδόσεων UNIVERSITY STUDIO PRESS, στην οποία καταγράφονται τα βιογραφικά των σπουδαιότερων Μακεδονομάχων από αυτές τις περιοχές, οι οποίοι πολέμησαν εναντίον των κομιτατζήδων και στο πλευρό του ελληνικού στρατού, για να απελευθερωθεί η Μακεδονία από τους Οθωμανούς και να μην περάσει στα χέρια των Βουλγάρων. Είναι οι πρόγονοι των περιοχών, όπου σε κάποιο βαθμό μιλιέται ακόμα από τους κατοίκους η γλώσσα, που οι κ. Τσίπρας και Κοτζιάς αναγνωρίζουν ως «μακεδονική».

Ο σεβασμός μου στους πληθυσμούς αυτούς είναι δεδομένος και γνωρίζω τους αγώνες που έκαναν και το αίμα που έχυσαν, για να παραμείνουν Έλληνες, ιδιαίτερα την περίοδο της Κατοχής, όταν οι βουλγαρικές αρχές γυρνούσαν από χωριό σε χωριό και ζητούσαν από τους κατοίκους να δηλώσουν ότι είναι «Βούλγαροι» και να γλυτώσουν τα «τάγματα εργασίας», να μην γίνουν δηλαδή ντουρντουβάκια.

Όσοι δήλωναν, έπαιρναν τρόφιμα από την βουλγαρική επιμελητεία και είχαν την προστασία των βουλγαρικών αρχών κατοχής.
Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που δήλωσαν και γι’ αυτό δικαιούνται τον τίτλο του ήρωα οι συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων αυτών των περιοχών, που εντοπίζονται ανατολικά του Στρυμόνα ποταμού, όπου και η βουλγαρική κατοχή.

Όμως, στις περιοχές δυτικά του Στρυμόνα, που ήταν γερμανοκρατούμενες και ιταλοκρατούμενες, παίχτηκαν παιχνίδια στις πλάτες αυτών των ανθρώπων αυτών, κυρίως από κέντρα που είχαν ως στόχο τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής, μετά τη λήξη της Κατοχής.

Στο πλαίσιο αυτών των γεωπολιτικών σχεδιασμών, το Νοέμβριο του 1943, με την υποστήριξη του ΚΚΕ ιδρύθηκε στη Δυτική Μακεδονία το «Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο», γνωστό και ως ΣΝΟΦ, το οποίο αυτοδιαλύθηκε τον Μάιο του επόμενου έτους για να το διαδεχθεί το ΝΟΦ, τον Απρίλιος του 1945, με έδρα τα Σκόπια και στελεχωμένο από σλαβόφωνους Έλληνες που κατέφυγαν εκεί.

Στόχος και του ΣΝΟΦ και το ΝΟΦ, ήταν -και παραμένει- η δημιουργία της «ενιαίας ανεξάρτητης Μακεδονίας», με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη.

Αυτή είναι εξαιρετικά περιληπτικά η ιστορία και εκεί κρύβεται το μεγάλο μυστικό, η επιμονή των Σκοπιανών και όσων κρύβονται πίσω τους να διεκδικούν κάτι που δεν τους ανήκει, δηλαδή τη γεωγραφική Μακεδονία και τη «μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα».

Στόχος τους είναι να διεκδικήσουν «πελατεία» από τις περιοχές της Μακεδονίας που κατοικούν πληθυσμοί που μιλούν την αναγνωρισμένη από την Ελλάδα «μακεδονική» γλώσσα, να διεκδικήσουν «μακεδονική εθνική ταυτότητα», που η Ελλάδα έχει ήδη αναγνωρίσει, για να δημιουργήσουν μια εθνική «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα και στη συνέχεια να διεκδικήσουν τα εδάφη αυτά και την Θεσσαλονίκη, αφού χρόνια τώρα ο κ. Μπουτάρης έχει κάνει κατάλληλη προεργασία, ελπίζουμε άκων, διαλαλώντας ότι η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη πολυεθνική.

Πάμε τώρα στο θέμα της εθνικής άμυνας.

Στο παρελθόν είχαν καταγραφεί κινήσεις του πρέσβη της Τουρκίας στις περιοχές αυτές και επαφές με κύκλους των σλαβόφωνων που διεκδικούν χρόνια τώρα το δικαίωμα να λέγονται «εθνικά Μακεδόνες».

Είναι γνωστή η σύμπλευση και η συνεργασία κύκλων της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης με τους κύκλους που επιδιώκουν τη δημιουργία «μακεδονικής» μειονότητας στη Βόρειο Ελλάδα.

Η συμφωνία που υπογράφει την ώρα αυτή ο κ. Τσίπρας, διευκολύνει τα σχέδια αυτά και δημιουργεί προϋποθέσεις για να εντείνουν τη δράση τους στην Ελλάδα ντόπιοι και ξένοι κύκλοι, που έχουν στα σχέδιά τους τη δημιουργία αυτής της μειονότητας, με τελικό στόχο τον διαμελισμό της Ελλάδας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας, χωρίς να είναι επιτελικός αξιωματικός, πόσο δύσκολη αν όχι αδύνατη θα είναι η άμυνα στον Έβρο και τη Θράκη.

Με άλλα λόγια, γκρεμίζονται και πάνε στράφι εθνικοί αγώνες 120 ετών, με την συμφωνία Τσίπρα-Καμένου-Κοτζιά με τον Ζάεφ.
Οι αναγνώστες γνωρίζουν ότι ο γράφων δεν κινδυνολογεί. Και γι’ αυτό η συμφωνία αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο με μια λέξη: Εσχάτη προδοσία».

Σάββας καλεντερίδης – infognomonpolitics.blogspot.com

Μπούμερανγκ για Τσίπρα η «ιστορική» συμφωνία με Ιερώνυμο. Ηλεκρισμένο κλιμα, διχασμός, τοξικός πόλεμος, στον αέρα η..."συμφωνία".

tsipras jeronymo maximou

Στον αέρα και με διχασμένη την Εκκλησία είναι η «ιστορική» συμφωνία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, με κεντρικούς άξoνες τη θρησκευτική «ουδετερότητα» του ελληνικού κράτους και την άρση της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας 10.000 απλών ιερέων, οι οποίοι θα πληρώνονται από την Εκκλησία με επιδότηση του ελληνικού κράτους.

Οι υψηλοί τόνοι στη Σύνοδο της Ιεραρχίας που ήδη απέσυρε από το τραπέζι τη μισθοδοσία, δεν είναι καλός οιωνός. Οι απλοί κληρικοί πήγαν απέναντι στον Αρχιεπίσκοπο.

Το Μαξίμου προειδοποίησε εμέσως πλην σαφώς ότι η πολιτεία αποφασίζει για το θέμα της μισθοδοσίας και θα φέρει νομοσχέδιο προς συζήτηση. Ο Ιερώνυμος παραμένοντας στην ίδια γραμμή με τον Αλέξη Τσίπρα, χαιρέτισε τη συνέχιση του διαλόγου αποφεύγοντας να μιλήσει για την ταμπακιέρα, δηλαδή, αν άλλαξε γνώμη και θα πρέπει να εξαιρεθεί από τις διαπραγματεύσεις η μισθοδοσία των κληρικών.

Το κλίμα είναι ηλεκτρισμένο.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε με τον αέρα μιας «ιστορικής συμφωνίας» με την Εκκλησία επιχειρώντας να παίξει το χαρτί του πρωθυπουργού που λύνει χρονίζουσες εκκρεμότητες. Κατέληξε όμως, με τον τρόπο που έγινε η πολιτική διαχείρηση, να λειτουργεί ως μπούμερανγκ. Η κίνηση του αυτή απευθύνεται πλέον στο εξαιρετικά περιορισμένο ακροατήριο του παλιού, μικρού ΣΥΡΙΖΑ που ταυτίζεται με την αθεΐα και επιμένει στον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας.

Προκλήθηκε πρόβλημα με το Οικουμενικό Πατριαρχείο το οποίο δεν είχε καμία ενημέρωση, στα τρία χρόνια που κράτησαν οι μυστικές διαπραγματεύσεις, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Οι εκκλησίες των Νέων Χωρών που υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο εξαιρούνται όπως διευκρινίστηκε στη συνέχεια. Και έτσι να γίνει, το σχέδιο Τσίπρα - Ιερώνυμου οδηγεί σε ιερείς δύο ταχυτήτων που δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση.
10.000 απολύσεις Τσίπρα

Το μεγαλύτερο όμως στρατηγικό λάθος του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι μόνο ότι οδήγησε σε ανασφάλεια 10.000 απλούς ιερείς, με τις απολύσεις που προανήγγειλε, για να ανοίξει ο δρόμος για ισάριθμες προσλήψεις στο δημόσιο και μάλιστα τη στιγμή που υπάρχει η καχυποψία ότι θα προωθηθούν οι «ημέτεροι» του ΣΥΡΙΖΑ (αν και λογικά θα περάσουν από το ΑΣΕΠ).

Το βασικό είναι ότι για πρώτη φορά ο Αλέξης Τσίπρας χρεώνεται την πρόθεση να προχωρήσει σε απολύσεις αποδυναμώνοντας το πιο ισχυρό του όπλο εναντίον του μεγάλου αντιπάλου του Κυριάκου Μητσοτάκη τον οποίο κατηγορούσε ότι έκανε απολύσεις ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και θα κάνει και ως πρωθυπουργός αν τον ψηφίσουν.

«Προχωράτε στην απόλυση 10.000 ιερέων, για να προκηρυχθούν 10.000 θέσεις στο Δημόσιο για κολλητούς και φίλους» δήλωσε ο πρόεδρος της ΝΔ απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό, στη Βουλή. «Τι λέτε όμως στους κληρικούς που λογίζονται σαν δημόσιοι υπάλληλοι: ποιος θα είναι ο εργοδότης τους, ποια θα είναι τα εργασιακά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα» συνέχισε. Κατηγόρησε τον κ.Τσίπρα ότι την ίδια στιγμή θα συνεχίσει να τους πληρώνει το κράτος για κάνει τις προσλήψεις που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, κλείνοντας το μάτι στους ψηφοφόρους. «Αυτό είναι λαϊκισμός του αισχίστου είδους» τόνισε.

Ρήγμα

Η συμφωνία έφερε σε διάσταση τον πρόεδρο της ΝΔ με τον Ιερώνυμο. Η εκτίμηση που υπάρχει μεταξύ πολλών βουλευτών και στελεχών της ΝΔ είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος επιχείρησε να δώσει στον Τσίπρα μία χείρα προεκλογικής βοήθειας λόγω των παλαιών σχέσεων που διατηρεί με την οικογένεια του πρωθυπουργού, παραγνωρίζοντας τη δεδηλωμένη αθεΐα του και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για διαχωρισμό κράτους - εκκλησίας σε αντίθεση με τη ΝΔ που είναι κατά της αλλαγής του σχετικού άρθρου 3 του Συντάγματος.

Το ρήγμα αυτό επιβεβαιώθηκε και δια στόματος Μητσοτάκη. Στη συνάντηση που είχε με εκπροσώπους των κληρικών δεσμεύτηκε ότι δεν θα δεχθεί την εργαλειοποίηση των χιλιάδων κληρικών και την αλλαγή του τρόπου μισθοδοσίας τους. «Θλίβομαι για το γεγονός ότι η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδας τελικά χρησιμοποιήθηκε από τον κ. Τσίπρα στα προεκλογικά του παιχνίδια» δήλωσε.

Το Μαξίμου εξαπέλυσε επίθεση κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη υπερασπιζόμενο τον Ιερώνυμο. Χαρακτήρισε «πρωτοφανή, άδικη, αλλά και ανόσια επίθεση κατά του Προκαθήμενου της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον οποίο κατηγόρησε ο κ.Μητσοτάκης ευθέως και επισήμως για "συναλλαγή" με τον πρωθυπουργό» .

Τα επεισόδια θα συνεχιστούν.

Ο πόλεμος αυτός είναι τοξικός διότι εμπλέκεται η Εκκλησία στην πολιτική αντιπαράθεση, διχάζονται οι Μητροπολίτες και προκαλείται σύγχυση στο ποίμνιο. Η προχειρότητα στη περιβόητη συμφωνία είναι δεδομένη. Δεν ζυγίστηκαν οι αντιδράσεις και από τις δύο πλευρές (Μαξίμου - Αρχιεπισκοπή). Ας επικρατήσει ψυχραιμία και ας ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος.

Χριστίνα Κοραή