Τρι06192018

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 18 Ιουν 2018 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Foreign Policy: Ο Αλέξης Τσίπρας αξίζει το... Νόμπελ Ειρήνης

tsipras foreing policy nobel

Με ένα εκτενές άρθρο το περιοδικό Foreign Policy εξηγεί γιατί ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης. Όπως αναφέρει το περιοδικό, ο Αλέξης Τσίπρας το αξίζει όπως και ο Ζόραν Ζάεφ για την προσπάθεια που κατέβαλαν ώστε να επιλυθεί το πρόβλημα με το όνομα της πΓΔΜ.

«Οι δύο ηγέτες που αξίζουν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης δεν συναντήθηκαν αυτή τη βδομάδα στη Σιγκαπούρη. Αντ ‘αυτού, θα συναντηθούν την Κυριακή (17.06.2018) στις όχθες μιας λίμνης με γλυκό και καθαρό νερό στα σύνορα Ελλάδας, Μακεδονίας και Αλβανίας.

Οι πρωθυπουργοί Αλέξης Τσίπρας της Ελλάδας και ο Ζόραν Ζάεφ της Μακεδονίας – μια χώρα που θα είναι γνωστή επισήμως ως Βόρεια Μακεδονία – θα υπογράψουν συμφωνία για την επίλυση της επίπονης και πολύχρονης σύγκρουσης για το όνομα της πΓΔΜ» αναφέρει το δημοσίευμα.

«Προδότες οι Τσίπρας και Ζάεφ για τους εθνικιστές»

Το περιοδικό επισημαίνει ότι η συμφωνία εισάγει μια έγκαιρη ώθηση εμπιστοσύνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε ολόκληρο το δυτικό σχέδιο για τα Βαλκάνια. Παραδέχεται ωστόσο ότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει δύσκολες αντιδράσεις από εθνικιστές και στις δύο χώρες, οι οποίοι έχουν επιτεθεί στον αντίστοιχο ηγέτη τους, ως προδότη. Για να αποφευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, είναι επείγον να κερδίσει ο Τσίπρας και ο Ζάεφ όχι μόνο υποστήριξη, αλλά και παγκόσμια αναγνώριση.

Ελλάδα, Βουλγαρία και Σερβία θέλουν την μακεδονική ταυτότητα

Σύμφωνα με το Foreign Policy, «αυτό που κάνει την υπόθεση της Μακεδονίας τόσο ενοχλητική είναι η επίμονη πρόκληση για την ίδια την ύπαρξη μιας μακεδονικής ταυτότητας από τους τρεις μεγαλύτερους, ισχυρότερους γείτονές της, την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Σερβία. (Οι άλλοι λαοί της περιοχής αναγνωρίζουν τουλάχιστον την ύπαρξη του άλλου.) Μολονότι αναγνωρίζει ονομαστικά το μακεδονικό κράτος, κάθε μία από αυτές τις χώρες έχει προωθήσει μια αφήγηση που την έχει υπονομεύσει. Η Βουλγαρία αμφισβητεί τη μακεδονική γλώσσα, τη Σερβία την ανεξάρτητη Ορθόδοξη Εκκλησία της πΓΔΜ και μια κυρίαρχη αφήγηση στην Ελλάδα υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως μια μη ελληνική Μακεδονία. Η πΓΔΜ δεν είναι μόνο «ελληνική», αλλά η «Ελλάδα» υπό αυτή την έννοια αποκλειστικότητας έχει τις ρίζες της στον φαύλο Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο».

Ο Τσίπρας αντιλήφθηκε το όφελος από την απαλλαγή της Ελλάδας από ένα περιττό βάρος στις σχέσεις του με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ

Το περιοδικό καταλήγει: Η διαμάχη για το όνομα έχει εξασθενήσει τόσο καιρό για τον απλό λόγο ότι έχει προκαλέσει λιγότερο πόνο στο μεγαλύτερο, ισχυρότερο κόμμα, στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους προκάτοχους, ο Τσίπρας αντιλήφθηκε, πρώτον, το όφελος από την απαλλαγή της Ελλάδας από ένα περιττό βάρος στις σχέσεις του με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, καθώς και τις σχέσεις του με έναν γείτονα. Δεύτερον, ο Τσίπρας είδε την ευκαιρία για την άφιξη του ρεφορμιστικού ομόλογου στη Σκόπια, του Ζάεφ. Ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ είναι απελπισμένος να δει τη χώρα του να εισέλθει τελικά στο ΝΑΤΟ και να ενταχθεί στην ΕΕ, να σταθεροποιηθεί και να προσελκύσει επενδύσεις.

newsit

Washington Post: Χαμένη ευκαιρία εάν η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ θυσιαστεί στον βωμό του εθνικισμού

skopiano simaies

Τι αναφέρει το κύριο άρθρο της μεγάλης αμερικανικής εφημερίδας

Στους μήνες που θα ακολουθήσουν οι ενδιαφερόμενοι και οι ιθύνοντες σε διεθνές επίπεδο οφείλουν να υποστηρίξουν τους ειρηνοποιούς σε πΓΔΜ και Ελλάδα», γράφει σήμερα στο κύριο άρθρο της η Washington Post και προσθέτει: «Αν αυτός ο πολυαναμενόμενος συμβιβασμός θυσιαστεί στον βωμό του εθνικισμού και των πολιτικών σκοπιμοτήτων, τότε θα είναι μια θλιβερή εξέλιξη για την διπλωματία και μια χαμένη ευκαιρία για την οποία και οι δύο χώρες ίσως μετανιώσουν πολύ σύντομα».
 
Η αμερικανική εφημερίδα τονίζει ότι «η αλλαγή της ονομασίας πιστώνεται στους δύο ηγέτες, που επέμειναν στις διαπραγματεύσεις παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις και το υπερβολικό βάρος της ιστορίας. Και τα δύο έθνη θα βγουν ωφελημένα από την συμφωνία».
 
«Την περασμένη  Τρίτη, και ενώ η προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης ήταν στραμμένη στη Σιγκαπούρη, δύο άλλες χώρες παραμέρισαν τις διαφορές τους και έκαναν ένα σημαντικό βήμα για τον τερματισμού ενός μακροχρόνιου αδιεξόδου. Επί 27 χρόνια, η ''Μακεδονία'' και η Ελλάδα είχαν αποδυθεί σε μια διένεξη για την ονομασία της βαλκανικής χώρας.
 
Η νέα συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων του Έλληνα πρωθυπουργού Α. Τσίπρα και του "Μακεδόνα" ομολόγου του, Ζόραν Ζάεφ,  με την οποία αλλάζει επίσημα η ονομασία της "Μακεδονίας" σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, προσφέρει στις δύο χώρες μια ευκαιρία να βελτιώσουν τις διμερείς τους σχέσεις και την περιφερειακή σταθερότητα», σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα. 
 
«Η αλλαγή της ονομασίας ίσως φαίνεται ήσσονος σημασίας, η συμφωνία όμως αποτελεί σημαντική διέξοδο από ένα διπλωματικό τέλμα που υπονόμευε τις φιλοδοξίες της ''Μακεδονίας" να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Η Αθήνα, ανέκαθεν θεωρούσε ότι η ονομασία υποδηλώνει εδαφικές βλέψεις επί της ελληνικής Μακεδονίας και ήταν σε αντιπαλότητα με την ΠΓΔΜ από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της τελευταίας το 1991. Η ένταση αυτή κορυφώθηκε όταν η Ελλάδα μπλόκαρε την είσοδο της "Μακεδονίας" στο ΝΑΤΟ το 2008 και την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ το 2009.
 
Πιο πρόσφατα, η διαφωνία για την μετονομασία του αεροδρομίου και της κεντρικής λεωφόρου των Σκοπίων σε "Μέγας Αλέξανδρος" κατέληξε σε κατηγορίες για πολιτιστική ιδιοποίηση, πυροδοτώντας εκ νέου τη διένεξη περί εθνικής ταυτότητας.
 
Η "Μακεδονία" θα εξέλθει από την απομόνωση και θα έχει την ευκαιρία να επιδιώξει την ευρωπαϊκή ενσωμάτωσή της και την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα θα ωφεληθεί από την επίλυση της εδαφικής διένεξης και την εξάλειψη ενός χρόνιου εθνικού πονοκεφάλου. Το καθοριστικό είναι ότι η συμφωνία θα προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα στην περιοχή συνολικά. Δεν θα μειώσει απλά τις εντάσεις μεταξύ των δύο γειτόνων, αλλά η πρόσκληση της "Μακεδονίας" να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ θα περιορίσει την ρωσική ανάμειξη στα δυτικά Βαλκάνια.
 
Η συμφωνία είναι αδιάψευστη απόδειξη των καλόπιστων προσπαθειών των δύο κυβερνήσεων, αλλά και της πολύχρονης μεσολαβητικής πρωτοβουλίας του ΟΗΕ που οδήγησαν σε αυτή την κατάληξη, ωστόσο η μάχη για τον συμβιβασμό κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει. Για να επισημοποιηθεί η αλλαγή της ονομασίας, πρέπει να εγκριθεί από τα κοινοβούλια των δύο χωρών, αλλά και να υποβληθεί σε δημοψήφισμα στην "Μακεδονία".
 
Πρόκειται για σοβαρά εμπόδια, ιδίως στην Ελλάδα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση κατέθεσε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης για την συμφωνία. Η εθνικιστική αντιπολίτευση στη "Μακεδονία" εξέφρασε την δυσαρέσκειά της. Ο πρόεδρος της χώρας Γκεόργκι Ιβανόφ αρνήθηκε να την υπογράψει, γεγονός που σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκριθεί από το κοινοβούλιο δύο φορές, ώστε να υποχρεωθεί να υπογράψει», καταλήγει το κύριο άρθρο της Washington Post.

Μικης Θεοδωράκης: Ηρωας, ή ραγιάς

mikis theo
 
Σήμερα που ο Λαός μας είναι απελπισμένος, γονατισμένος και κλεισμένος στον εαυτό του είναι ίσως πολύ αργά

Μέσα σε μια μέρα είδα να επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις μου σχετικά με την κατάσταση και την πορεία της χώρας μας.

Κάπου διάβασα ότι ο κ. Τσίπρας δεν ζήτησε να μιλήσει στο τηλέφωνο με έναν από τους προτέκτορές μας αλλά με τον … Πούτιν! Κάθε λογικός και προ παντός ανεξάρτητος Έλληνας βλέπει ότι δεν υπάρχει μέλλον για μας, για την Ελλάδα αλλά μόνο εάν αποφασίσουμε να κατακτήσουμε τουλάχιστον την Ουδετερότητά μας.

Στην ομιλία μου στα Χανιά (21.9.2011) μίλησα για την «αλλαγή πλεύσης». Σήμερα το θέμα αυτό δηλαδή της εξωτερικής μας πολιτικής, έχει λάβει ζωτικό χαρακτήρα από τις πρωτοβουλίες των Κοτζιά-Καμμένου που εξυπηρετούν 100% τα συμφέροντα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και μας οδηγούν σε οδυνηρή, εξευτελιστική και επικίνδυνη πορεία.

Όπως σε έναν πόλεμο με την Τουρκία ο ένας και ο άλλος σε ρόλο ισοδύναμο με κείνον της Αλβανίας και των Σκοπίων δηλαδή να γίνουμε ο βασικός κρίκος των δυτικών Βαλκανικών και Νατοϊκών κρατών με ορίζοντα τη συμμετοχή μας σε μια εκστρατεία με στόχο τη διάλυση της Ρωσίας και του Ιράν.

Αυτός που αναφέρθηκε στον Πούτιν φαίνεται ότι στηρίχθηκε σ’ αυτό το ενδεχόμενο. Εξ ου και η ξαφνική επαναφορά του Σκοπιανού, προκειμένου να ολοκληρωθεί η αλυσσίδα που ανέφερα πριν.

Γιατί δεν κάνουν ένα δημοψήφισμα με το ερώτημα τι σκέφτεται ο λαός μας για τις δολοπλοκίες Κοτζιά-Καμμένου; Στα «ΝΕΑ» της 4.6.2018 ο Γιώργος Παπαχρήστου διατυπώνει σκέψεις όπως αυτές που ανέφερα στην ομιλία μου στο Σύνταγμα. Ότι δηλαδή σχετικά με τα Σκόπια θα πρέπει να εξακολουθήσουμε να συνυπάρχουμε όπως κάναμε ως τώρα, με το ίδιο status quo.

Το πρόβλημα άλλωστε δεν είναι δικό μας αλλά … του ΝΑΤΟ. Και έτσι εξηγείται η υπερδραστηριότητα του Αμερικανού Πρεσβευτή. Τα χαμόγελα. Τα εγκώμια. Και τα Drones που μας κάνουν τη χάρη να έχουν ως βάση τους την Λάρισα. Που φυσικά πρέπει αυτομάτως να έγινε στόχος των εχθρών των ΗΠΑ που συμβαίνει να μην είναι και δικός μας στόχος. Ούτε το Ιράν ούτε και η Ρωσία και φυσικά ούτε και η Σερβία.

Δημοψήφισμα

Στην ίδια ομιλία μου στο Σύνταγμα αναφέρθηκα και στο Δημοψήφισμα. Χαίρομαι που το προτείνει και ο Δ. Κωνσταντακόπουλος. Τελικά χαίρομαι βέβαια όταν διαπιστώνω ότι οι προβλέψεις μου σιγά-σιγά επιβεβαιώνονται. Όμως συγχρόνως θλίβομαι και γιατί τον καιρό που πρότεινα λύσεις υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να υλοποιηθούν, γιατί η Σπίθα ήταν ακόμα αναμμένη και ο Λαός ήταν ακόμα ζωντανός και όρθιος.

Υπήρχε επομένως δυνατότητα αλλαγής της πορείας. Ενώ σήμερα που ο Λαός μας είναι απελπισμένος, γονατισμένος και κλεισμένος στον εαυτό του είναι ίσως πολύ αργά.

Η εικόνα όπως μας την δείχνουν τα άρθρα του Δ. Κωνσταντακόπουλου και του κ. Φωτόπουλου είναι ζοφερή. Μπορώ να πω ότι διακυβεύεται το ίδιο το μέλλον της χώρας και του λαού μας. Προσωπικά νοιώθω διπλά ηττημένος. Ως άνθρωπος και ως Έλληνας. Σκέφτομαι ότι εάν αποδεικνυόταν ότι στην πληροφορία περί Τσίπρα-Πούτιν υπάρχει ίχνος αληθείας, εμένα δεν θα μου έκανε εντύπωση.

Γιατί όλα έχουν ένα όριο. Και ο καθένας από μας έχει μία προσωπική κόκκινη γραμμή που δεν μπορεί να την περάσει. Και αν κάτι τέτοιο δεν έγινε ως τώρα, ασφαλώς θα γίνει εάν και όταν οι κυβερνητικοί πεισθούν ότι κάποιοι τους οδηγούν στο απόλυτο χάος. Το ίδιο θα γίνει και με τον ελληνικό λαό, που όπως έχω πει, μπορεί να κάνει βήματα προς τα πίσω αλλά όταν νοιώσει την πλάτη του να ακουμπά στον τοίχο, τότε ο Έλληνας γίνεται Ήρωας ή Ραγιάς. 

Αθήνα, 8.6.2018

Μίκης Θεοδωράκης

ΥΓ. Όμως φαίνεται ότι ορισμένα άτομα έχουν την σπάνια ιδιότητα να γκρεμίζουν (μόνοι τους ή με την συνδρομή άλλων) τον τοίχο της Συνείδησης και έτσι μπορεί να κάνουν επ’ αόριστον βήματα προς τα πίσω, έως ότου τσακιστούν στον ενεδρεύοντα γκρεμό. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι κανείς από αυτούς δεν γλίτωσε την επαίσχυντη πτώση.

Ανάλυση: Βόρεια Μακεδονία, τα οφέλη της μετριοπάθειας και ένα κεκτημένο

nimits kai 2 ypex

Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα, που χαρακτηριζόταν από ψυχρότητα, προκλήσεις, ενίοτε και ύβρεις, η Αθήνα και τα Σκόπια κατέληξαν σε έναν συμβιβασμό. Είναι επώδυνος. Και για τις δυο πλευρές. Ηταν αναμενόμενο ότι η όποια συμφωνία θα είχε και παραχωρήσεις. Αλλιώς, θα είχε βρεθεί λύση πολύ νωρίτερα. Ετσι είναι οι συμβιβασμοί. Τώρα, εναπόκειται στον καθένα να επιλέξει εάν θα βλέπει το ποτήρι μισό γεμάτο ή μισό άδειο.

Οπως είναι φυσικό, η συμφωνία περιλαμβάνει και θετικά και αρνητικά. Η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και η χρήση έναντι όλων - εάν όντως ισχύει, μένει να αποσαφηνισθεί - αποτελούσε εδώ και μια δεκαετία την επίσημη εθνική γραμμή, από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή με υπουργό Εξωτερικών τη Ντόρα Μπακογιάννη. Ηταν η γραμμή που εξασφάλισε την επιτυχία του Βουκουρεστίου.

Εάν η Ελλάδα είχε εμφανιστεί τότε με απόλυτα μαξιμαλιστική θέση δεν θα είχε καταφέρει να εξασφαλίσει την στήριξη του Νικολά Σαρκοζί και, τελικά, τη θετική απόφαση της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, η οποία επαναλαμβάνεται και στις συνόδους που ακολούθησαν.

Δεν το λέω θεωρητικά. Ημουν στο Βουκουρέστι. Εζησα τις πιέσεις. Τις έβλεπα στα πρόσωπα του Καραμανλή, της Μπακογιάννη, του Μεϊμαράκη. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα. Εάν σε εκείνο το δραματικό διήμερο, αλλά και στις εβδομάδες που προηγήθηκαν, η ελληνική αφετηρία ήταν μια υπερβολική μαξιμαλιστική θέση, θα είχαμε χάσει.

Θυμάμαι μια συνάντηση που είχα έξω από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ με Αμερικανό διπλωμάτη που χειριζόταν τα θέματά μας. Ηταν λίγο μετά τη γνωστή τηλεφωνική συνομιλία Ράις - Μπακογιάννη. Κάποια στιγμή με κοίταξε εκνευρισμένος, με σχεδόν απειλητικό ύφος, και μου είπε: «Δεν είναι αυτός τρόπος για να μιλά κανείς στην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ». Δεν ήταν ευχάριστο το σκηνικό. Ομως, «αντέξαμε» και αυτό διότι αναδεικνύαμε την συμβιβαστική προσέγγισή μας.

Επιστρέφουμε στο σήμερα. Τα πήραμε όλα; Φυσικά, όχι. Στα θετικά περιλαμβάνονται και η απάλειψη αναφορών και η αφαίρεση συμβόλων με χαρακτηριστικά αλυτρωτισμού. Στα αρνητικά έχουμε πρωτίστως την αναγνώριση μακεδονικής εθνικότητας και γλώσσας, έστω και αν υπάρχουν οι σχετικές επισημάνσεις ότι αυτές έχουν σλαβική προέλευση και δεν έχουν σχέση με την Αρχαία ελληνική Μακεδονία.

Το ρολόι δεν γυρίζει πίσω. Εγιναν πολλά λάθη, από πολλούς. Ο ένας δεν ήταν αρκετά τολμηρός, ο άλλος ήταν μαξιμαλιστής, άλλοι δεν ασχολήθηκαν όσο θα έπρεπε. Η λύση είναι επώδυνη, τουλάχιστον για κάποιους από εμάς που δεν χαιρόμαστε για συγκεκριμένες πτυχές της.

Ωστόσο, καταλήξαμε σε μια συμφωνία. Και η διεθνής κοινότητα για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια συγχαίρει την Ελλάδα. Διαφαίνεται η προοπτική να ανακτήσουμε την επιρροή μας στη γειτονιά μας. Η υποχώρηση από αυτή τη θέση θα έχει μεγάλο κόστος για την εικόνα της χώρας και τη δυνατότητα να ασκήσει τον ρόλο που της αναλογεί στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.

Τέλος, και αυτό έχει τη σημασία του, ό,τι και αν γίνει τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες και μήνες - καθώς είναι εμφανείς οι τεράστιες αντιδράσεις και στις δυο χώρες - η διεθνής κοινότητα θα γνωρίζει πλέον ότι η αναγκαιότητα να αλλάξει η γειτονική μας χώρα όνομα, και αντί του σκέτου “Δημοκρατία της Μακεδονίας” να προσδιορίζεται από μια σύνθετη ονομασία, δεν αποτελεί μόνο κάποια “υπερβολική” επιδίωξη της Ελλάδας, αλλά είναι κάτι που έγινε αποδεκτό και από την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας αυτής.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

Tετραπλές κάλπες τον Μάιο του 2019;

kalpes

Μεγάλη συζήτηση γίνεται σε διάφορους πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους για το χρόνο διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών. Και ειδικά, εάν θα γίνουν το 2018 (σ.σ. ήδη το αποκλείουν και οι πιο φανατικοί, αν και ακόμα το συντηρούν διάφοροι κύκλοι) ή το 2019.

Σύμφωνα με τις εσωτερικές συζητήσεις στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, όπως λέει σχεδόν σε όλους τους συνομιλητές του, δεν έχει σχέδιο να πάει σε εκλογές εντός του 2018, αλλά αντίθετα θέλει να επενδύσει πολιτικά στην έξοδο από τα μνημόνια και με την ολοκλήρωση του τρίτου προγράμματος να προβάλλει το αφήγημα του τέλους της οκταετούς μνημονιακής Οδύσσειας.

Με βάση τα όσα συζητούνται στα ενδότερα της συριζαίικης εξουσίας, η εξάντληση της τετραετίας είναι ο κεντρικός στόχος. Το 2019 είναι προγραμματισμένες οι ευρωεκλογές, αλλά και οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, καθώς ακόμα δεν έχει ψηφιστεί η διάταξη για μετάθεσή τους.

Στο παρασκήνιο γίνονται συζητήσεις για το εάν θα μετατεθούν ή όχι οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές για το φθινόπωρο του 2019 και συγκεκριμένα τον Οκτώβριο, αλλά τις τελευταίες ημέρες επανήλθε σε ορισμένα γραφεία το σενάριο να μην αλλάξει ο χρόνος που θα στηθούν οι αυτοδιοικητικές κάλπες.

Ανεξάρτητα, από τον χρόνο των βουλευτικών και αυτοδιοικητικών εκλογών, καθώς μόνο οι ευρωεκλογές είναι γνωστό ότι θα γίνουν στις 26 Μαϊου, αυτή την περίοδο, το Μέγαρο Μαξίμου οργανώνει αργά, αλλά μεθοδικά τη διαμόρφωση πιο ευνοϊκών συσχετισμών κυρίως στις τοπικές κοινωνίες.

Εκλογικός νόμος

Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αλλάξει τον εκλογικό νόμο για την τοπική αυτοδιοίκηση και οι συζητήσεις πρέπει να γίνουν υπό το πρίσμα μιας παλαιότερης δήλωσης του Πρωθυπουργού, ότι «πρέπει να δούμε την επόμενη μέρα στο πολιτικό σύστημα σε μια λογική δημιουργίας προϋποθέσεων, συγκλίσεων και συνεννοήσεων».

Ο Αλ. Τσίπρας, είπε τότε και η αντιπολίτευση πιάστηκε στον ύπνο, ότι θέλουμε την απλή αναλογική να την κάνουμε νόμο και στην τοπική αυτοδιοίκηση και επικαλέστηκε την ανάγκη να υπάρξουν συναινέσεις.

Είναι σαφές ότι στο Μέγαρο Μαξίμου, με βάση τις συζητήσεις που γίνονται στο επιτελείο του Πρωθυπουργού, στηρίζουν πολλά στην ριζική αλλαγή των δεδομένων και των συσχετισμών στην τοπική αυτοδιοίκηση με φόντο την επόμενη μέρα των εκλογών στη λογική της δημιουργίας «οχυρών» σε δήμους. 

Με βάση τα σημερινά δεδομένα, η κυβέρνηση θέλει την αποσύνδεση των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών από τις ευρωεκλογές που είναι τον Μάιο του 2019. Το μόνο σίγουρο είναί ότι οι εκλογές θα γίνουν με το νέο νόμο που θα εισάγει την απλή αναλογική και αναμένεται να προκαλέσει τεκτονικές αλλαγές σε πολλά επίπεδα.

Ποιο είναι το άκρως ενδιαφέρον σενάριο που, εάν ισχύσει, θα αλλάξει ριζικά τα δεδομένα; Να στηθούν τετραπλές κάλπες το Μάιο του 2019, δηλ. να διεξαχθούν ταυτόχρονα ευρωεκλογές, αυτοδιοικητικές εκλογές (περιφερειακές και δημοτικές), αλλά και βουλευτικές.

Σε μια τέτοια περίπτωση οι συσχετισμοί θα αλλάξουν πολύ εύκολα, χωρίς πολλοί να το καταλάβουν και αυτό διότι, οι τοπικοί παράγοντες θα έχουν κατά νου να εκλεγούν οι ίδιοι στα περιφερειακά ή δημοτικά συμβούλια και να κάνουν τις συμμαχίες τους, ακόμα και διακομματικές, παρά να τρέξουν για ψήφους για το κόμμα που ανήκουν.

Και όπως έλεγαν πρόσωπα που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις στο χώρο της αυτοδιοίκησης, το βασικό μέλημα πολλών αυτοδιοικητικών είναι πως θα εκλεγούν ή επανεκλεγούν και άρα θα αφήσουν σε δεύτερη μοίρα ή δεν θα ασχοληθούν καθόλου με το κόμμα τους που θα δίνει μάχη για την πρωτιά στις εκλογές.

Και αυτό αφορά πρωτίστως τη ΝΔ, καθώς ένα τέτοιο σενάριο αναμένεται να την επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Τα υπόλοιπα είναι εύκολο να τα καταλάβει κανείς, αρκεί να έχει λίγη πολιτική εμπειρία!

Aρ. Ραβανος