Τετ09262018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 26 Σεπ 2018 2pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Το «παιχνίδι» τώρα αρχίζει – Από τα Βαλκάνια στην Ανατολική Μεσόγειο

xartis anat messog

Η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ δύο γεωπολιτικών σύμπλοκων, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής, που χαρακτηρίζονται από μεγάλη ρευστότητα. Η ρευστότητα, μάλιστα, στην Ανατολική Μεσόγειο είναι μεγαλύτερη από τη βαλκανική.

Δεν έχει πολλά περιθώρια η Ελλάδα να είναι απούσα, ιδιαιτέρως στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Κύπρος απειλείται, η Τουρκία προκαλεί με ακραίες αυθαιρεσίες, και όποιος νομίζει ότι εγκαταλείποντας για άλλη μια φορά την Κύπρο θα έχει την ησυχία του ο ελλαδικός χώρος, πλανάται πλάνην οικτράν.

Το ίδιο και στα Βαλκάνια. Θέλουμε – δεν θέλουμε, είναι η αυλή μας. Όπως και η Ελλάδα είναι η αυλή των άλλων βαλκανικών χωρών.

Η σύγκλιση Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου αποτέλεσε μια γεωπολιτική νομοτέλεια για την υπεράσπιση των συμφερόντων των τεσσάρων χωρών. Τα αποτελέσματά της άρχισαν να φαίνονται. Οι τελευταίες συναντήσεις οδήγησαν στην υπογραφή κατασκευής του αγωγού από την Κύπρο στην Αίγυπτο, και χωρίς να γίνουν γνωστές πολλές λεπτομέρειες, προχώρησαν τις συζητήσεις και για την κατασκευή του Eastmed, του αγωγού που θα συνδέει Μέση Ανατολή με Κύπρο, λοιπό ελλαδικό χώρο και Ευρώπη. Παρακάμπτοντας την Τουρκία. Κανείς δεν αποκλείει η σύγκλιση των χωρών που προαναφέρθηκαν να έχει και στρατιωτική διάσταση.

Ο ταραχοποιός της περιοχής είναι η Τουρκία του Ερντογάν. Άρχισε πάλι να απειλεί, αλλά είναι απομονωμένος. Οι επιλογές του Τούρκου προέδρου μπορεί να αποβούν μοιραίες για τη χώρα του. Με μια άλλη πολιτική στην περιοχή ίσως να πετύχαινε περισσότερα. Η παθολογική αίσθηση, όμως, ενός νεοοθωμανικού μεγαλείου που πρέπει να αναβιώσει, τον οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές.

Ακόμη και αν βελτιωθούν οι σχέσεις του με ΗΠΑ και Ισραήλ, το γυαλί έχει ραγίσει.

Οι Δυτικοί δεν θέλουν να παραδώσουν την Τουρκία στη Ρωσία, αλλά και δεν πρόκειται να την δεχθούν πίσω όπως προηγουμένως. Ήδη έχουν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις για προώθηση της πολιτικής ΗΠΑ και Ισραήλ με εναλλακτικές συμμαχικές δομές.

Το ρωσοτουρκικό ειδύλλιο δεν θα κρατήσει για πολύ. Μπορεί μετά τη συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν να βρέθηκε μια σολομώντεια λύση στο θέμα του Ιντλίμπ, αλλά η λύση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τη Συρία έστω κι αν το καθεστώς Άσαντ εξέφρασε την ικανοποίησή του.

Δύο μέρες μετά την εκδήλωση αυτής της ικανοποίησης, η συριακή αεράμυνα, όπως όλα δείχνουν, κατέρριψε κατά λάθος ένα ρωσικό κατασκοπευτικό αεροπλάνο και ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου εξέφρασε την απορία του γιατί ο Άσαντ δεν συνομίλησε με τον Πούτιν. Η σημειολογία λέει πως είναι έκδηλη η δυσαρέσκεια της Δαμασκού από τον τρόπο που χειρίζεται, πλέον, τις εξελίξεις στη Συρία η Μόσχα.

Ο Πούτιν πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ Άσαντ και Ερντογάν, αν και φαίνεται να χειρίστηκε εξαιρετικά την πολιτική διάσταση της κατάρριψης του αεροπλάνου του.

Στα Βαλκάνια, μια δημοσκόπηση στα Σκόπια την εβδομάδα που πέρασε και έδινε οριακή νίκη στο «Ναι» ανησύχησε την πολιτική ηγεσία και τη διεθνή κοινότητα και ενέτεινε τις κινήσεις υποστήριξης του Ζάεφ και των επιλογών του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για τα Βαλκάνια. Διαφορετικά δεν θα έστελναν τον υπουργό Άμυνάς τους να εκφράσει και αυτός την υποστήριξή του στην κυβέρνηση των Σκοπίων και στη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Μάτις όχι μόνο έφθασε στα Σκόπια μετά φανών και λαμπάδων, αλλά φρόντισε να κάνει και μια ηχηρή δήλωση: ότι οι Ρώσοι χρηματοδοτούν πολιτικούς φορείς και κινήσεις για να περάσει το «Όχι». Δεν μπορεί να επιβεβαιώσει κανείς τον ισχυρισμό του Αμερικανού υπουργού, αλλά τίποτε δεν αποκλείεται σε έναν χώρο όπως τα Βαλκάνια, φημισμένο για την πολυπλοκότητά του.

Οι Ρώσοι έχουν συμφέρον να μην περάσει η συμφωνία διότι κατά μία –μικρή– εκδοχή μπορεί να μείνουν τα Σκόπια εκτός ΝΑΤΟ. Και αυτό είναι που ενδιαφέρει τη Μόσχα. Δεν είναι όμως σίγουρο πως ακόμη και αν καταψηφιστεί η Συμφωνία δεν θα προχωρήσει η Ατλαντική τους πορεία.

Η ευρωπαϊκή πορεία τους μπορεί να μην πάει καλά, αλλά η ΝΑΤΟϊκή θα προχωρήσει. Ίσως μια τέτοια εξέλιξη να είναι και προς το συμφέρον της Ελλάδας.

Άλλωστε, ο πρωθυπουργός της χώρας Ζόραν Ζάεφ έχει δηλώσει πως το δημοψήφισμα έχει συμβουλευτικό σκοπό. Δεν σημαίνει πως αν περάσει το «Όχι» δεν θα εφαρμοστούν όσα συμφωνήθηκαν στις Πρέσπες. Αλλά κακά τα ψέματα. Μια απόρριψη της Συμφωνίας θα δημιουργήσει προβλήματα.

Εκτίμησή μας είναι ότι το «Ναι» θα υπερισχύσει. Η συντριπτική πλειονότητα των Αλβανών, σε ποσοστό άνω του 90%, είναι υπέρ της Συμφωνίας για να προχωρήσει η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, θεσμοί εντός των οποίων οι Αλβανοί πιστεύουν πως θα έχουν τη δυνατότητα να ικανοποιήσουν το εθνικό τους όραμα.

Η συμφωνία είναι αρνητική για την Ελλάδα. Κυρίως διότι αναγκάζει την Αθήνα να αναγνωρίσει μακεδονική εθνότητα. Διότι αναγνώριση, ως μακεδονικής, γλώσσας και ταυτότητας είναι τα δύο κυριότερα προαπαιτούμενα για τη διαμόρφωση εθνότητας. Αυτό το λάθος δεν διορθώνεται.

Μια ελληνική υπαναχώρηση, αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα, θα μπορούσε να ήταν, σε περίπτωση υπερίσχυσης του «όχι», να συναινέσει η Αθήνα στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ με το αναγνωρισμένο στον ΟΗΕ όνομα. Έτσι, και οι Σκοπιανοί θα ήταν ικανοποιημένοι αφού δεν θα άλλαζε το συνταγματικό τους όνομα, και η διεθνής κοινότητα, αφού η κύρια επιδίωξη που είναι η ένταξη στη συμμαχία θα είχε ικανοποιηθεί, και η Ελλάδα δεν θα συρόταν σε επίσημη αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας. Κακό μεν, αφού χάνεται το ΝΑΤΟϊκό χαρτί, το μικρότερο κακό δε, αφού θα αποφευχθεί κάτι χειρότερο.

Τις ημέρες που πέρασαν η ιστοσελίδα politico.eu είχε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ. Ο απεσταλμένος της στα Σκόπια μίλησε με περιθωριακά πολιτικά πρόσωπα της γειτονικής χώρας που θέλουν να εμφανίζονται ως εκφραστές της πολιτικής είτε της Ρωσίας είτε της Κίνας. Σαν και αυτούς που διεκδικούν και στην Ελλάδα ανάλογους ρόλους.

Το κρίσιμο από το ρεπορτάζ είναι η ανάδειξη του κινεζικού ενδιαφέροντος για τις εξελίξεις στα Σκόπια, κάτι που εξηγεί και την αμερικανική παρουσία.

Οι Κινέζοι ενδιαφέρονται να διαμορφώσουν τον Belt and Road (τον νέο Δρόμο του Μεταξιού) που θα τους διευκολύνει στο παγκόσμιο εμπόριό τους. Έχουν ως βάση στην περιοχή το λιμάνι στον Πειραιά και θέλουν να βοηθήσουν στη διαμόρφωση ενός οδικού δικτύου που θα τους οδηγεί μέχρι το Ρότερνταμ και τη Βουδαπέστη. Στο σχέδιο αυτό ο οδικός άξονας μέσω Σκοπίων και Σερβίας ήταν η καλύτερη επιλογή που θα είχαν.

Τα Σκόπια είναι η ΝΑΤΟϊκή τρύπα στα Βαλκάνια. Με την ένταξή τους στη συμμαχία υπάρχει ένας ΝΑΤΟϊκός –και κατά συνέπεια αμερικανικός– έλεγχος στις οδικές ροές από τον Νότο προς τον Βορρά. Αυτή η ανάλυση αναδεικνύει έναν από τους πολλούς λόγους του ενδιαφέροντος της Ουάσινγκτον για τα Βαλκάνια, και στην προκειμένη περίπτωση για τα Σκόπια και την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ.

Του Παντελή Σαββίδη

Αναζητώντας τα.... 2 εκ. αποκαρδιωμένους και χαμένους από τις κάλπες ψηφοφόρους

psifodeleta eklog tmim

Οι εκλογές του 2004 ήταν η τελευταία φορά που η Ελλάδα πήγε αμέριμνη στις κάλπες. Σε μια ατμόσφαιρα ευφορίας, αυτοπεποίθησης και ανέφελης αισιοδοξίας, περισσότεροι από 7.500.000 συμπολίτες μας συμμετείχαν στο δημοκρατικό πανηγύρι. Η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή κέρδισε τις εκλογές, με 3.360.000 ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου συγκέντρωσε λίγο πάνω από 3.000.000 ψήφους. Κι ύστερα, όταν έκλεισαν οι κάλπες, περιμέναμε να αρχίσει η γιορτή.

Πρώτα το ποδοσφαιρικό θαύμα της Πορτογαλίας, έπειτα οι Ολυμπιακοί αγώνες, αργότερα η Γιουροβίζιον, ενδιαμέσως συμβασιούχοι και σταζ, αυξήσεις της δημόσιας δαπάνης με δανεικά. Πέρασαν τέσσερα ωραία, ηλιόλουστα και ανέμελα χρόνια. Κι ύστερα ο καιρός χάλασε απότομα...

Φαστ φόργουορντ, δέκα χρόνια αργότερα. Τον Ιανουάριο του 2015, ως τις κάλπες έφθασαν μόνον 6.330.000 πολίτες. Και τον Σεπτέμβριο του 2015, τα ψηφοδέλτια που μετρήθηκαν στην κάλπη ήταν λίγο περισσότερα από 5.500.000. Στις εκλογές εκείνες, το κόμμα που νίκησε και σχημάτισε κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ, πήρε 1.920.000 ψήφους. Ένα εκατομμύριο και κάτι λιγότερες ψήφους, δηλαδή, από όσες είχε συγκεντρώσει ο ηττημένος, ο δεύτερος των εκλογών του 2004.

Μέσα σε μια δεκαετία, δύο εκατομμύρια συμπολίτες είχαν «εξαφανιστεί», είχαν πάρει τον ομματιών τους και είχαν αποσυρθεί από την εκλογική διαδικασία.

Οι άνθρωποι ψήφιζαν με τα πόδια τους: απέσυραν την εμπιστοσύνη τους και απομακρύνονταν από την δημόσια σφαίρα, από τα κόμματα, την πολιτική γενικά, ακόμη και από την απλούστερη, την πιο ελεύθερη και γιορταστική στιγμή της, την στιγμή των εκλογών. Έχει αλλάξει κάτι στο μεταξύ; Αν κάτι άλλαξε, είναι μάλλον προς το χειρότερο. Οι περισσότεροι ειδικοί εκτιμούν πως αν στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, η συμμετοχή ξεπεράσει τα πέντε εκατομμύρια ψηφοφόρων, θα πρέπει να το γιορτάσουμε.

Καθώς, λοιπόν, ο κύκλος των αρχηγών στην Θεσσαλονίκη ολοκληρώθηκε και από το βήμα της ΔΕΘ κηρύχθηκε η έναρξη της προεκλογικής περιόδου, ένα ερώτημα, φυσικά, είναι ποιος μας φάνηκε πιο πειστικός, ειλικρινής, ρεαλιστής, ποια από τις εξαγγελίες που ακούστηκαν μοιάζει σχετικά πιο αξιόπιστη.

Μα το αληθινά σημαντικό ερώτημα είναι αν αυτή η παρέλαση των αρχηγών, των υποσχέσεων και των προγραμμάτων κατάφερε να συγκινήσει κάπως το αποκαρδιωμένο εκλογικό σώμα των αναχωρητών της Δημοκρατίας.

Αν κατάφερε να δώσει κάτι από εκείνη την χαμένη αίσθηση αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης που κινούσε την χώρα στο μακρινό 2004. Αν μπορεί να αρχίσει σιγά-σιγά να γεφυρώνει το χάσμα που άνοιξε ανάμεσα στους ιδιωτεύοντες πολίτες- θυμωμένους ή απογοητευμένους, «αντισυστημικούς» ή απλώς δύσπιστους- και τον επίσημο λόγο των κομμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι και οι δύο κεντρικοί παίκτες, Τσίπρας και Μητσοτάκης, εμφανίστηκαν στην Θεσσαλονίκη με περισσότερη αυτοσυγκράτηση απ’ όση περιμέναμε (ιδίως ο Τσίπρας) να γέρνουν περισσότερο προς τον ρεαλισμό παρά προς την παράδοση των παροχών, διαβασμένοι αν και όχι αλάνθαστοι (βλέπε: ατάκα Τσίπρα για ετοιμοθάνατους συνταξιούχους) και έκαναν μια αξιοπρόσεκτη προσπάθεια, ο καθένας για λογαριασμό του (ο Μητσοτάκης περισσότερο), να προσφέρουν έναν αντικαταθλιπτικό ορίζοντα ελπίδας. Αλλά ο πήχης ήταν πολύ ψηλά. Και η αποκατάσταση της χαμένης εμπιστοσύνης πολύ δύσκολη. Πολύ εύθραυστη.

Αρκεί ένα τουίτ του Πολάκη για να γκρεμίσει τέσσερις ώρες συνέντευξης Τσίπρα. Αρκεί ένας Πινοσέτ στο στόμα ενός βουλευτή της ΝΔ για να καταπιεί τον λόγο Μητσoτάκη το φιδάκι και να γυρίσει το πιόνι της εμπιστοσύνης πίσω στο πρώτο τετραγωνάκι.

Υπάρχει μια εγγενής αντίφαση εδώ. Ο εκλογικός ανταγωνισμός απαιτεί και προϋποθέτει την ασυμφιλίωτη, μέχρις εσχάτων αντιπαράθεση των ανταγωνιστών που διεκδικούν το έπαθλο της κάλπης. Μα αυτή η αντιπαράθεση, όταν περνά τα όρια (και συνήθως τα περνά) ανατροφοδοτεί και διευρύνει τον κύκλο της δυσπιστίας, της απόστασης των πολιτών από την πολιτική, σαν κάτι που δεν τους αφορά, τους περιφρονεί και το περιφρονούν. Αυτό είναι το δύσκολο δίλημμα:

Για να κερδίσουν τις εκλογές πρέπει να ανταγωνίζονται όσο πιο σκληρά γίνεται, ο ένας τον άλλον. Μα για να κερδίσουν την χαμένη εμπιστοσύνη, πρέπει κάπου, κάπως να βρουν έναν τρόπο να κάνουν κάτι μαζί. Με αυτό το μέτρο ας κριθεί του καθενός η επίδοση στην Θεσσαλονίκη.

Παύλος Τσίμας

Η χώρα πλέον μόνη απέναντι στις αδίστακτες αγορές- νεοδανειστές της: Ελντοράντο, ή Τιτανικός;

agores ellada skitso

Πριν καν επιχειρήσουμε να προσφύγουμε στις αγορές για δανεισμό, εκείνες μας κλείνουν την πόρτα. Τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων κινούνται ανοδικά, οι μετοχές στο Χρηματιστήριο της Αθήνας καταρρέουν, οι δηλώσεις των ξένων θεσμικών παραγόντων είναι επιφυλακτικές για την Ελλάδα.

Και όλα αυτά πυροδοτούνται από την κυβερνητική προεκλογική παροχολογία και την εμφανή διάθεση της να ανατρέψει συμφωνημένες με τους δανειστές και ψηφισμ΄νεσες από τη Βουλή πολιτικές.

Οι αγορές όμως ήδη αντιδρούν σε αυτή τη διάθεση και προειδοποιούν – πολύ έγκαιρα και ωμά  για να είμαστε ειλικρινείς – οτι αν η κυβέρνηση δεν επιστρέψει στις συμφωνημένες πολιτικές, αν δεν συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις και αν δεν υλοποιήσει όσα ψηφίστηκαν μεν, δεν εφαρμόστηκαν δε, θα βρούμε τις πόρτες κλειστές και θα μας πνίξουν από έλλειψη ρευστότητας.

Αυτή τη στιγμή όμως, ο χρόνος είναι ακόμη με το μέρος μας. Διαθέτουμε ρευστότητα για κάποιους – αρκετούς ελπίζω – μήνες ώστε να αποδείξουμε οτι μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας. Φυσικά θα πρέπει η κυβέρνηση να ξεχάσει την παροχολογία και να προωθήσει τις πολιτικές στις οποίες έχουμε δεσμευτεί. Υπάρχει χρόνος, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο οτι υπάρχει διάθεση και είναι πολύ αμφίβολο αν υπάρχει δυνατότητα από αυτή την κυβένρηση να συνεχίσει στην ίδια πολιτική γραμμή των μεταρρυθμίσεων.

Από την άλλη δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει τώρα πολιτική. Η δυνατότητα αυτή θα υπάρξει στο κοντινό μέλλον, αν πρώτα αποδειχθεί η φερρεγγυότητα της έναντι των αγορών. Οι αγορές δηλαδή θα είναι πρόθυμες να μας δανείσουν αν αποδείξουμε οτι δεν εγκαταλείπουμε την πολιτική μεταρρυθμίσεων και τότε θα μπορεί η κυβέρνηση να χαλαρώσει σταδιακά, αργά αλλά σταθερά την οικονομική πολιτική.

Και εδώ είναι το κλειδί της επιτυχίας της χώρας, αλλά και της κυβένρησης Τσίπρα η οποία θα έχει μια και μοναδική ευκαιρία να αλλάξει το σκηνικό.

Αν καταφέρει και πείσει τις αγορές τους επόμενους μήνες μέχρι το τέλος του έτους οτι συνεχίζει και μάλιστα επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις, θα δούμε τα επιτόκια να πέφτουν, το Χρηματιστήριο να ανεβαίνει και τους θεσμικούς παράγοντες να εκφράζονται με θερμά λόγια για την ελληνική οικονομία. Τότε θα φανεί αν όντως υπάρχουν προοπτικές ανάπτυξης και το κλίμα στην οικονομία θα αλλάξει.

Σε αυτή την περίπτωση θα διαθέτει ακόμη ένα εξάμηνο τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές για να προσφέρει κάποιες παροχές στο εκλογικό σώμα χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την πορεία ης οικονομίας. Και αν οι αγορές ανοίξουν, οι μετοχές ανεβαίνουν, τα επιτόκια των ομολόγων πέφτουν και κάποιες παροχές ανακουφίζουν τις πιο αδύναμες οικονομικά ομάδες, τότε και το εκλογικό σκηνικό μπορεί να μεταβληθεί.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί αυτή η κυβέρνηση να οδηγήσει τη χώρα στην επιτυχία μέσω αυτής της οδού, δηλαδή της οδού των μεταρρυθμίσεων ή αν έρμαιο της πολιτικής της αγωνίας και του λαικισμού της παρασυρθεί σε καταστροφικές για τη χώρα και τελικά και για την ίδια, πολιτικές.

Τα στοιχεία που διαθέτουμε τώρα δείχνουν οτι δεν θα τα καταφέρει. Όταν κορυφαία στελέχη της σπεύδουν να δηλώσουν οτι συμφωνημένες περικοπές δεν θα είναι στον προυπολογισμό του 2019, αυτομάτως οι εταίροι με τους οποίους τις έχουμε συμφωνήσει αντιδρούν αρνητικά. Η προαναγγελία μονομερών ενεργειών από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης είναι χειρότερη από τις ίδιες τις μονομερείς ενέργειες διότι δημιουργεί εκ των προτέρων αρνητικό κλίμα στις αγορές.

Με πολύ χρόνο και πολύ μεγάλο κόστος αυτή η κυβέρνηση έμαθε τα τελευταία χρόνια να συζητά, να συμφωνεί και να συνεργάζεται με την τρόικα και τους εταίρους. Δεν διαθέτει τόσο χρόνο ούτε φυσικά χρήμα για να μάθει να συνεργάζεται με τις αγορές. Οι αγορές δεν πείθονται με πολιτικά κριτήρια, ούτε ακούν σε παρακάλια και υποσχέσεις. Ο Τσίπρας και ο Τσακαλώτος δεν θα έχουν απέναντι τους τη Μαντάμ Μέρκελ, ούτε τον Μεσιέ Μοσκοβισί, δεν θα έχουν πλάι τους τον παππού Γιούνκερ, ούτε θα συζητάνε με τον «σοφό» Σόιμπλε.

Για την ακρίβεια θα έχουν απέναντι τους κάποιους τριαντάρηδες μπρόκερς που κερδίζουν εκατομμύρια με τον πόνο που προκαλούν σε τύπους σαν τους Τσίπρα και Τσακαλώτο. Θα έχουν απέναντι τους λοιπόν αυτούς τους σκληρούς νεαρούς οι οποίοι θα ξεπουλάνε ομόλογα και μετοχές, θα ζητάνε τρελά επιτόκια για να μας δανείσουν και θα διοχετεύουν στα διεθνή πρακτορεία καταστροφικά σενάρια για την Ελλάδα.

Δεν θα το κάνουν ούτε επειδή μας μισούν, ούτε επειδή μας ζηλεύουν, ούτε επειδή θέλουν να πάρουν τα ασημικά. Θα το κάνουν διότι έτσι λειτουργούν οι σκληρές και απρόσωπες αγορές. Αν η οικονομία μας πηγαίνει καλά κερδίζουν στηρίζοντας μας, αν δεν πάει καλά κερδίζουν διαλύοντας μας.

Εξαρτάται λοιπόν από εμάς – δηλαδή από την κυβέρνηση μας – πώς θα χειριστεί τις καταστάσεις για να κερδίσουμε και εμείς. Οι αγορές θα κερδίσουν ούτως ή άλλως. Είτε βρίσκοντας ένα Ελντοράντο στην ελληνική οικονομία, είτε προκαλώντας έναν Τιτανικό.

Το θέμα είναι αν εμείς θέλουμε να είμαστε το Ελντοράντο ή ο Τιτανικός

Γρηγόρης Νικολόπουλος, reporter

ΠΙΝΑΚΑΣ - Επιτοκια 10ετους ομολόγου χωρών

 
ΧώραΑπόδοσηSpread έναντι BundSpread έναντι T-bond
Αυστρία 0.63% +0.23 -2.32
Αυστραλία 2.58% +2.17 -0.38
Βέλγιο 0.74% +0.33 -2.22
Γαλλία 0.72% +0.31 -2.24
Γερμανία 0.40% - -2.55
Δανία 0.36% -0.04 -2.59
Ελβετία -0.05% -0.46 -3.01
Ελλάδα 4.20% +3.80 +1.24
ΗΠΑ 2.94% +2.53 -
Ιαπωνία 0.11% -0.29 -2.84
Ιρλανδια 0.90% +0.49 -2.06
Ισπανία 1.49% +1.08 -1.47
Ιταλία 2.75% +2.35 -0.21
Καναδάς -- - -
Μ. Βρετανία 1.47% +1.06 -1.49
Ν. Ζηλανδία 2.58% +2.18 -0.38
Ολλανδία 0.51% +0.10 -2.45
Πορτογαλία 1.94% +1.53 -1.02
Σουηδία 0.57% +0.17 -2.39
Φινλανδία 0.56% +0.16 -2.40

Κομισιόν για Τσίπρα: Οι δεσμεύσεις πρέπει τηρούνται. Ρέγκλινγκ: Θα αναστείλουμε τα μέτρα για χρέος αν δεν τηρηθούν συμφωνηθέντα

 

 

"Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους". Η κυνική αναφορά-ντροπή Τσίπρα για τους ηλικιωμένους συνταξιούχους

tsipras ilikiomenos

Μέσα στο νεφέλωμα των εξαγγελιών του στην Θεσσαλονίκη, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν μπόρεσε να κρύψει κάτι: τον κυνισμό, την αλαζονεία και την ασέβεια απέναντι σε μερικά εκατομμύρια Ελλήνων πολιτών.

Οχί απέναντι σε εκείνους που δεν τον ψηφίζουν, ή που τους θεωρεί ταξικούς αντιπάλους. Αλλά απέναντι σε εκείνους, τους οποίους μέχρι πριν από λίγο καιρό ισχυριζόταν ότι στηρίζει, προστατεύει και ενισχύει.

Όταν στην συνέντευξη Τύπου δέχθηκε την ερώτηση για το φλέγον θέμα των συντάξεων και αν θα υπάρξει νέα περικοπή από τις αρχές του επόμενου έτους, άρχισε να αναπτύσσει ένα σκεπτικό με το οποίο θα επιχειρήσει να πείσει τους επιτηρητές. Κατηγορηματική απάντηση δεν είχε.

Ειπε όμως το εξής: «Είναι μέτρο μη διαρθρωτικό διότι αφορά στην προσωπική διαφορά. Και αφορά, δηλαδή, κάποια συγκεκριμένη μερίδα συνταξιούχων, οι οποίοι σήμερα είναι πάνω από 70 ετών οι περισσότεροι, άρα η όποια, ας το πούμε έτσι, περικοπή δαπανών δεν θα είναι μια μόνιμη περικοπή. Θα σβήσει με το πέρασμα του χρόνου».

Με λίγα λόγια, λέει στους δανειστές οτι δεν πρέπει να κοπούν οι συντάξεις, επειδή σε λίγο αυτοί που τις παίρνουν θα έχουν πεθάνει. Ή από την άλλη πλευρά, οι ηλικωμένοι αυτοί πολίτες, ακόμη και αν δουν τις συντάξεις τους κόβονται, σε λίγα χρόνια θα εγκαταλείψουν τον μάταιο ετούτο κόσμο, οπότε μαζί τους θα πάψει να ισχύει και το μέτρο, αν ο Πρωθυπουργός με τα ακλόνητα επιχειρήματά του δεν κατορθώσει να πείσει τους ελεγκτές των θεσμών.

Δεν πρέπει να έχει υπάρξει πιο κυνική αναφορά από τα χείλη πρωθυπουργού στο βάθος της Ιστορίας.

Το κακό είναι ότι πάσχει η επιχειρηματολογία του Πρωθυπουργού από πολλές απόψεις.

Πέρα από την αντίληψη που αναδεικνύει και ειδικά όσο ακούμε στελέχη της κυβέρνησης να δίνουν τόσο μεγάλη έμφαση στο νεαρό της ηλικίας του Πρωθυπουργού και της ομάδας του, φανερώνει ότι τα πάντα για τον κ. Τσίπρα είναι ένα εργαλείο για την πολιτική του επιβίωση και μόνο. Δεν έχει καμία αγωνία για τους πολίτες και την χώρα.

Και σε αυτούς που αγωνιούν για το αν θα γίνει ένα ακόμη βήμα προς την οριστική τους εξαθλίωση, δίνει μία απάντηση σαν κι αυτήν.

Την ίδια στιγμή όμως δεν αντιλαμβάνεται και ότι αυτοί οι εβδημηντάρηδες μελλοθάνατοι, είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοί που τον στήριξαν, αυτοί που έλεγαν «καλά το πάει το παλικάρι».

Τώρα τους λέει «καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους». Καλό θα είναι να αντιληφθούν οι «μελλοθάνατοι» τι τους περιμένει...

Αγγ. Κωβαίος

 

«Όμορφη και παράξενη πατρίδα...» (vid)

paidi karavaki thalassa

Είχε περάσει πάνω από μήνας από την καταστροφή στο Μάτι. Ένα απόβραδο πήρα το καράβι και πέρασα στη Ραφήνα. Το επόμενο πρωινό μπήκα στο αυτοκίνητο - με την φωτογραφική μηχανή - και πήγα στο Μάτι. Δύο χιλιόμετρα δρόμος.

Μια νεκρόπολη! Μόνο συνεργεία. Πουθενά κάτοικοι. Μπουλντόζες και εργολάβοι επισκευών. Και συνεργεία υλοτόμων. Όσα σπίτια άντεξαν επισκευάζονται. Όλα τα άλλα, θλιβερά απομεινάρια, περιμένουν τις μπουλντόζες.

Προσπέρασα τη νεκρόπολη! Με σφιγμένη καρδιά και άδηλη αγωνία κατευθύνθηκα προς τις παιδικές κατασκηνώσεις του Οίκου Ναύτου, στον Άγιο Ανδρέα. Στις γωνιές τους είχα «ακουμπήσει» μερικές από τις πιο ωραίες αναμνήσεις της παιδικής μου ζωής. Αυτές, μαζί με τις φευγαλέες ασπρόμαυρες παιδικές μνήμες της Άνδρου, με συντρόφεψαν τα χρόνια των μακρινών ταξιδιών κάτω από άλλους ουρανούς. Κι ήταν αυτές που με έσπρωξαν να μείνω στην Ραφήνα. Κι ήταν οι άλλες, που με έκαναν να γυρίσω στην Άνδρο.

«Πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια»... Ήταν ένα σύνθημα των «αναρχικών» σε έναν τοίχο στου Στρέφη. Είχα παρκάρει κάποτε μπροστά ένα πρωινό. Ήταν μια άλλη εποχή. Τότε μπορούσες ακόμα να πάρκαρες στην περιοχή. Αυτή την πατρίδα αναζήτησα σε μια πιο ώριμη ηλικία όταν επέστρεψα.

Όμως η παιδική Αθήνα δεν υπήρχε. Την είχε σαρώσει η τουριστική ανάπτυξη. Την είχε ισοπεδώσει η ανοικοδόμηση. Υπήρχε όμως σε μια γωνιά της Αττικής γης η κατασκήνωση του Οίκου Ναύτου. Την βρήκα ξαφνικά μια μέρα πριν 12 χρόνια. Χτύπησα. Μου άνοιξε μια φύλακας. Μπήκα και φωτογράφιζα συγκινημένος τα κτίρια: τις «κοινότητες» της παιδικής ηλικίας. Το μαγειρείο/εστιατόριο. Την εκκλησούλα. Το γηπεδάκι. Το δάσος με τον δρόμο που οδηγούσε στη θάλασσα.

Πήγαινα σε αυτή την κατασκήνωση από 6 μέχρι 12 ετών. Είκοσι μέρες κάθε καλοκαίρι. Την έκτη χρονιά ζήτησα από τον αρχηγό κι έμεινα 40 μέρες. Εκεί δεκάχρονος και δωδεκάχρονος έμαθα τις πολιτιστικές βραδιές. Θυμάμαι ένα παιδί να παίζει μαγικά πολλά βράδια στο ακορντεόν τα κύματα του Δουνάβεως. Κι εμείς να «ταξιδεύουμε»... Εκεί έκανα και τις πρώτες νυχτερινές εκδρομές με τα άλλα παιδιά στην παραλία.

Κι εκεί πρωτάκουσα το θρυλικό “A Casa Di Rene” που έπαιζε με την κιθάρα του στην παραλία ένας ομαδάρχης. Κι εμείς μαγεμένοι προσπαθούσαμε να μάθουμε τα λόγια στα ιταλικά. Εκεί παίζαμε μπάλα τ' απογεύματα, πηγαίναμε για μπάνιο τα πρωινά κι εκκλησιαζόμαστε κάποιες Κυριακές κάτω από τα πεύκα έξω από το μικρό ξωκλήσι κουβεντιάζοντας τις πρώτες παιδικές ανησυχίες μας.

Γύρω από αυτές τις μακρινές μνήμες συναντηθήκαμε τυχαία με τον Πέτρο ένα πρωινό στο Γαύριο. Μιλάγαμε συγκινημένοι για τις αναφορές μιας «ανέσπερης ηλικίας». Για τις ομάδες και τις κοινότητες. Για τους κοινοτάρχες και τον αρχηγό. Για τις μουσικές βραδιές που μας έσπρωξαν πέρα από τον κλειστό κύκλο της εποχής...

Με αυτό το «φορτίο» στο νου έφτασα στην πόρτα των κατασκηνώσεων. Ορθάνοικτη. Στα δεκάδες στρέμματα, από τον παραλιακό δρόμο μέχρι την κατασκήνωση, το μισό δάσος αποψιλωμένο από συνεργεία υλοτόμων. Το άλλο μισό καμένο περίμενε την υλοτόμηση του! Και ο μικρός δρόμος από τις κοινότητες μέχρι την θάλασσα θλιβερό απομεινάρι μιας καταστροφής, που έκαψε ζωές, περιουσίες, όνειρα. Και αφάνισε τα σκηνικά των παιδικών μας αναμνήσεων.

Τίποτα δεν απέμεινε από εκείνον τον απλόχωρο παιδικό παράδεισο. Τίποτα δεν απέμεινε από την μελαγχολική εγκατάλειψη που ακολούθησε την περίοδο της ακμής του. Τίποτα και από τις μνήμες κάποιων προσκοπικών ομάδων που τον χρησιμοποίησαν τα τελευταία χρόνια.

Η φωτιά αφάνισε τα πάντα. Η αναγκαία υλοτόμηση εξαφάνισε τα πάντα. Οι παιδικές αναφορές σε γωνιές και σε καταστάσεις χάθηκαν για πάντα. Απόμειναν κάποια σπαράγματα μνημών. Και κάποιοι άνθρωποι που τις δύσκολες νύχτες του χειμώνα - όπως λένε και οι στίχοι του Αλκαίου: «σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ το χάρτη/ για μια σταγόνα ουρανό...»

Δεν άντεξα την εικόνα. Γύρισα κι έφυγα. Την επόμενη επέστρεψα στην Άνδρο. Στο Γαύριο κάθισα με τον Πέτρο κι είπαμε δύο λόγια για τα παιδιά των ναυτικών που πήγαιναν στην κατασκήνωση του Οίκου Ναύτου. Και για τις γωνιές της που κάποτε απλώσαμε τις μικρές ζωές μας. Σε μια "πατρίδας", που χάθηκε δύο φορές. Την πρώτη όταν μεγαλώσαμε κι αφήσαμε πίσω την "πατρίδα" των παιδικών χρόνων. Και την δεύτερη με την φωτιά που αφάνισε όλες τις γωνιές αυτής της "όμορφης και παράξενης πατρίδας", που έγραψε ο Ελύτης...

Χωρίσαμε μελαγχολικοί. Δεν είχαμε διάθεση για πολλά. Είπαμε πως θα τα ξαναπούμε όταν χειμωνιάσει...

ΥΓ. Το κείμενο αφιερώνεται στον Πέτρο. Αποτελεί όμως υπενθύμιση σε όσους χρεώνονται την καταστροφή και δεν ανέλαβαν ποτέ τις ευθύνες τους συμμετέχοντας στην «ύβρη» που ακολούθησε. Ας σκεφτούν έστω και τώρα πως κάθε «ύβρη», όπως δίδαξαν οι αρχαίοι έλληνες, την ακολουθεί η νέμεση...

Διαμαντής Μπασαντής