Είμαστε στο σημείο μηδέν. Με πειθαρχία, λογική και ομοψυχία θα αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες του κορωνοϊού στην καθημερινότητα μας, έτσι ώστε να τον περιορίσουμε. Αποφεύγουμε τις συναθροίσεις, τηρούμε σχολαστικά τους όρους υγιεινής, φερόμαστε υπεύθυνα και προστατεύουμε ηλικιωμένους και ευάλωτες ομάδες με "βαρύ" ιατρικό ιστορικό.

Πεπεισμένοι φαίνεται ότι είναι τις τελευταίες ώρες Έλληνες Επιτελείς των Ενόπλων Δυνάμεων, της ΕΛΑΣ αλλά και του Λιμενικού Σώματος ότι η Άγκυρα δείχνει να ‘’ψάχνει’’ το ατύχημα τόσο στον Έβρο όσο και στο Αιγαίο.

Μια σειρά από προκλητικές ενέργειες τόσο πάνω στα χερσαία σύνορα όσο και στη θάλασσα αλλά και οι πληροφορίες που φτάνουν στα κέντρα επιχειρήσεων παραπέμπουν ξεκάθαρα σε διάθεση κλιμάκωσης από την πλευρά της Τουρκίας.

Τα δεδομένα αλλάζουν ραγδαία. Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει παγιδευτεί σε ένα τεράστιο αδιέξοδο που ανήκει στον ίδιο αποκλειστικά. Ενέπλεξε την Τουρκία σε εξωτερικές περιπέτειες που τώρα γίνονται μπούμερανγκ. Για πρώτη φορά οι χειρισμοί του αμφισβητούνται ανοικτά στην ίδια την Αγκυρα. Στρατηγική εξόδου απο το αδιέξοδο δεν μοιάζει να υπάρχει.

Ο Ερντογάν με την κίνησή του να στείλει απροκάλυπτα ορδές μεταναστών και προσφύγων στα σύνορα με την Ελλάδα μας έδωσε ένα μεγάλο διπλωματικό δώρο. Οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι έχουν να κάνουν με έναν απρόβλεπτο παραλογισμό. Τα έχουν όμως χαμένα, κυριολεκτικά.

Φοβούνται βεβαίως, όπως και οι ΗΠΑ, να μην «χαθεί» η Τουρκία που παίζει ακόμη, με μία μεγάλη δόση απελπισίας, το παζάρι με Μόσχα, Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες.

Και η Ελλάδα; Η κυβέρνηση κάνει το σωστό. Θέτει την Ευρώπη προ των ευθυνών της και από την άλλη δείχνει ότι τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Εθνικοί, και όχι πολιτικοί, λόγοι επιβάλλουν να αλλάξει το δόγμα αντιμετώπισης του προβλήματος. Οταν έχεις να κάνεις με έναν ανοικτό εκβιασμό και την πλήρη και μη συγκεκαλυμμένη εργαλειοποίηση του προσφυγικού/μεταναστευτικού οφείλεις να «βγάλεις τα γάντια». Κάποιοι θα μας κατακρίνουν και θα συστήσουν υπομονή.

Το δράμα των προσφύγων είναι αδιανόητο αλλά καμία χώρα δεν μπορεί να το επωμισθεί μόνη της. Ειδικά μία χώρα ταλαιπωρημένη από μια μεγάλη κρίση και η οποία δεν φέρει καμία ευθύνη για το τι συνέβη στην Συρία. Θα πρέπει λοιπόν να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης και να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν το θέμα από την ζεστασιά βορειοευρωπαϊκών καναπέδων.

Και κάτι τελευταίο. Αυτή η κρίση είναι στην αρχή της και μπορεί να μεταλλαχθεί. Ενας πιεσμένος Ερντογάν με την πίεση των εθνικιστών μπορεί να αποδειχθεί ακόμη πιο απρόβλεπτος. Η εθνική συνεννόηση επιβάλλεται! Δεν έχει κανένα νόημα να συζητάμε ποιός ευθύνεται για ποιό πράγμα.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες.

Αλ. Παπαχελάς

idlip syria

Σοβαρότατες απώλειες έχουν οι τουρκικές δυνάμεις στον ισλαμικό θύλακα του İldib, (Turkish military specialists among hundreds killed & injured in Syria's Idlib terrorist attacks), κατά τις τελευταίες μάχες μεταξύ τουρκικών και φιλοτουρκικών ισλαμικών ομάδων από την μια και του συριακού στρατού από την άλλη που έχει την στήριξη της ρωσικής αεροπορίας, σύμφωνα και με το Russsian Today.

Μάλιστα εκτός από τις συριακές δυνάμεις στις πολεμικές συγκρούσεις στον ισλαμικό θύλακα του İldib, στην Συρία, έχουν επιστρατευτεί και ιρανικές δυναμεις, καθώς και η λιβανέζικη Hizbullah, που επίσης χτυπούν με ισχυρές δυνάμεις τις θέσεις των τουρκικών στρατιωτικών φυλακίων, όπως αποκαλύπτει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, Anadolu ajansı (10/2).

Οι επιθέσεις του νόμιμου συριακού στρατού, αναφέρουν οι ρωσικές πηγές, άρχισαν επειδή η Άγκυρα απέτυχε να ξεχωρίσει την ένοπλη αντιπολίτευση του καθεστώτος από τους ισλαμιστές τζιχαντιστές της Hayat Tahrir al-Sham, παρακλάδι της Αλ Κάιντα, οι οποίοι είχαν πραγματοποιήσει τον τελευταίο καιρό 1400 ένοπλες, επιθέσεις, (!), κατά του συριακού στρατού.

Η κατάσταση αυτή ανάγκασε τον συριακό στρατό να αρχίσει πολεμικές επιχειρήσεις πλήττοντας και τουρκικούς στόχους που κάλυπταν τους Τζιχαντιστές.

Η Μόσχα υποστηρίζει ότι η Δαμασκός έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να καταλάβει τα εθνικά εδάφη που της ανήκουν και να εξοντώσει τους τελευταίους θύλακες των ισλαμιστών τζιχαντιστών, όπως ανέφερε εκπρόσωπος της ρωσικής κυβέρνησης.

Παράλληλα καταγγέλλει τις ΗΠΑ ότι σιγοντάρουν τους ισλαμιστές με σκοπό να δημιουργήσουν πρόβλημα στον Άσαντ και στους Ρώσους.

Από την άλλη μεριά ο Ερντογάν απειλεί ότι αν μέχρι τέλος του μηνός δεν σταματήσουν οι συριακές επιθέσεις που πλησιάζουν την πόλη του İldib, η Τουρκία θα πραγματοποιήσει κανονική στρατιωτική εισβολή στην περιοχή ενώ συγκεντρώνει δυνάμεις στα σύνορα με την Συρία. Αυτό όμως θα τον φέρει αναπόφευκτα αντιμέτωπο με τους Ρώσους.

Φαίνεται πως τα ψέματα με τον συριακό πόλεμο τέλειωσαν και όλοι οι εμπλεκόμενοι θα πρέπει να ξεδιαλύνουν τις θέσεις τους με όλες τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης.

Το πρόβλημα για την δική μας πλευρά είναι ο κίνδυνος ο Ερντογάν θέλοντας να εξισορροπήσει τις απώλειες του μήπως στραφεί προς εδώ μεριά, με ανυπολόγιστες συνέπειες

Νίκος Χειλαδάκης, δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ο Ερντογάν βρίσκεται σε μία δύσκολη θέση αυτή τη στιγμή, καθώς δεν του βγαίνουν τα πράγματα όπως τα είχε οργανώσει», σχολίασε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA ο διευθυντής της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ», Αντώνης Καρακούσης.

Ο Ερντογάν δεν έχει στην διάθεσή του καμία «ευνοϊκή επιλογή» στην Συρία, ενώ τα πλήγματα του συριακού καθεστώτος χθες εξέθεσαν τον ευάλωτο χαρακτήρα της τουρκικής θέσης, υποστηρίζει Τούρκος αναλυτής.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται σήμερα με την πλάτη στον τοίχο στη Συρία μετά τον θάνατο 33 Τούρκων στρατιωτών στην επαρχία του Ιντλίμπ, όπου θα βρεθεί σε δυσκολία να ανατρέψει μία ισορροπία δυνάμεων ευνοϊκή για το καθεστώς της Δαμασκού και προστατευόμενο της Ρωσίας.

erdogan vima simees
Στην Ανατολική Μεσόγειο η τακτική της Αγκυρας συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «ανακάτεψε την τράπουλα, ζάλισε τους αντιπάλους, πίεσε για λύσεις»

Η Τουρκία επιχειρεί σχεδόν 10 χρόνια μετά τις αραβικές εξεγέρσεις να αναδιατάξει τον χάρτη της περιοχής. Η επένδυσή της στις μουσουλμανικές αδελφότητες κατά το ξέσπασμα της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης» αρχικά έδειξε να καρποφορεί, γρήγορα όμως το κλίμα μεταστράφηκε και υποχρέωσε την Αγκυρα σε στρατηγική ήττα, καθότι τα προηγούμενα καθεστώτα παλινορθώθηκαν.

Το 2017 η ενδοσουνιτική/ενδοαραβική κρίση μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας απομάκρυνε περαιτέρω την Τουρκία από το Ριάντ, ενώ η πεισματική – αν και οργανική πλέον – σχέση με τις απανταχού μουσουλμανικές αδελφότητες έχει υψώσει τείχος καχυποψίας με πολλά αραβικά κράτη, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση της Αιγύπτου.

Παρ’ όλα αυτά η Τουρκία δεν το βάζει κάτω. Εχει ανοίξει τη βεντάλια της πολιτικής της σε διάφορα επίπεδα. Προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή της σε Αφρική και Ασία, μέσω τηλεοπτικών καναλιών και σίριαλ προβάλλει την πολιτισμική διασύνδεση των λαών με αυτήν, έχει πολλαπλασιάσει τις εμπορικές συναλλαγές με διάφορα κράτη πολύ πέραν των συνόρων της και διευρύνει τη στρατιωτική της παρουσία, με έμφαση στη ναυτική.

Οι διάφορες παρεμβάσεις της εκεί όπου θίγονται συμφέροντα μουσουλμανικών στοιχείων (π.χ. των Ροχίνγκια στη Μυανμάρ, προσεκτικότερα και των Ουιγούρων στη Σιντσιάνγκ της Κίνας) γίνονται ακριβώς γιατί ο πρόεδρος Ερντογάν θέλει να καταστεί το σημείο αναφοράς για το σουνιτικό Ισλάμ.

Στην Ανατολική Μεσόγειο η τακτική της Αγκυρας συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «ανακάτεψε την τράπουλα, ζάλισε τους αντιπάλους, πίεσε για λύσεις». Ο απώτερος στόχος της ωστόσο είναι ανησυχητικός: επιδιώκει τη δορυφοροποίηση των γειτονικών και μη προς αυτήν κρατών, είτε σε ένα στάτους μικρότερου/ασήμαντου εταίρου (junior partner) ή με περιορισμένη κρατική κυριαρχία, ιδίως κατά την άσκηση της εξωτερικής τους πολιτικής. Προς τούτο, πέρα από την πολιτική ισχύος/επιβολής που ακολουθεί, προσβλέποντας στον εξαναγκασμό άλλων περιφερειακών δρώντων είτε σε αναδίπλωση, είτε σε ουδετεροποίηση, επιζητεί στρατηγικά ερείσματα.

Πέραν της κυβέρνησης Σάρατζ στη Λιβύη, προσέγγισε – όχι απαραίτητα επιτυχώς – Αλγερία και Τυνησία, ενώ αναζητεί στρατηγικό βάθος στο Κέρας της Αφρικής (Σομαλία), αλλά και στη Δυτική Αφρική σε στρατηγικά λιμάνια (Σενεγάλη).

Επίσης, η παρουσία της στα Βαλκάνια είναι αξιοσημείωτη, με διατήρηση στρατευμάτων σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κόσοβο (στο πλαίσιο νατοϊκών αποστολών), μικρή βάση στην Αλβανία, οικονομική και πολιτισμική διείσδυση στην περιοχή, εκμετάλλευση των μουσουλμανικών ή και τουρκικών μειονοτήτων (βλ. Βουλγαρία).

Με τον διεθνή παράγοντα σε εμφανή αδυναμία, ίσως και απροθυμία, να συγκρατήσει την αλαζονική Τουρκία, η Ελλάδα πρέπει να σκεφτεί και «έξω από το κουτί» προκειμένου να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα με ορθό τρόπο.

Για την ώρα πάντως αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η αποτροπή ενδεχόμενης απόπειρας της Αγκυρας – μοιρασμένες οι πιθανότητες – να αμφισβητήσει έμπρακτα τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας μας με την αποστολή ερευνητικού σκάφους και αργότερα ίσως και πλωτού γεωτρύπανου. Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες, αν όμως χρειαστεί εθνικά επιβεβλημένες.

Πρώτα βέβαια πρέπει να εξαντληθούν τα διπλωματικά εργαλεία, αρκεί οι δίαυλοι επικοινωνίας με τη γείτονα να είναι ανοιχτοί και λειτουργικοί ώστε τα μηνύματά μας να είναι καθαρά και προς τους σωστούς αποδέκτες.

Πάντως, στο παρασκήνιο γίνονται προσπάθειες αποκλιμάκωσης και ας συγκρατήσουμε τη διαφοροποίηση Ερντογάν σχετικά με τη δυνατότητα της Κρήτης να διαθέτει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Κωνσταντίνος Φίλης

Περισσότερα Άρθρα...