erdogan vima simees
Στην Ανατολική Μεσόγειο η τακτική της Αγκυρας συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «ανακάτεψε την τράπουλα, ζάλισε τους αντιπάλους, πίεσε για λύσεις»

Η Τουρκία επιχειρεί σχεδόν 10 χρόνια μετά τις αραβικές εξεγέρσεις να αναδιατάξει τον χάρτη της περιοχής. Η επένδυσή της στις μουσουλμανικές αδελφότητες κατά το ξέσπασμα της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης» αρχικά έδειξε να καρποφορεί, γρήγορα όμως το κλίμα μεταστράφηκε και υποχρέωσε την Αγκυρα σε στρατηγική ήττα, καθότι τα προηγούμενα καθεστώτα παλινορθώθηκαν.

Το 2017 η ενδοσουνιτική/ενδοαραβική κρίση μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας απομάκρυνε περαιτέρω την Τουρκία από το Ριάντ, ενώ η πεισματική – αν και οργανική πλέον – σχέση με τις απανταχού μουσουλμανικές αδελφότητες έχει υψώσει τείχος καχυποψίας με πολλά αραβικά κράτη, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση της Αιγύπτου.

Παρ’ όλα αυτά η Τουρκία δεν το βάζει κάτω. Εχει ανοίξει τη βεντάλια της πολιτικής της σε διάφορα επίπεδα. Προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή της σε Αφρική και Ασία, μέσω τηλεοπτικών καναλιών και σίριαλ προβάλλει την πολιτισμική διασύνδεση των λαών με αυτήν, έχει πολλαπλασιάσει τις εμπορικές συναλλαγές με διάφορα κράτη πολύ πέραν των συνόρων της και διευρύνει τη στρατιωτική της παρουσία, με έμφαση στη ναυτική.

Οι διάφορες παρεμβάσεις της εκεί όπου θίγονται συμφέροντα μουσουλμανικών στοιχείων (π.χ. των Ροχίνγκια στη Μυανμάρ, προσεκτικότερα και των Ουιγούρων στη Σιντσιάνγκ της Κίνας) γίνονται ακριβώς γιατί ο πρόεδρος Ερντογάν θέλει να καταστεί το σημείο αναφοράς για το σουνιτικό Ισλάμ.

Στην Ανατολική Μεσόγειο η τακτική της Αγκυρας συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «ανακάτεψε την τράπουλα, ζάλισε τους αντιπάλους, πίεσε για λύσεις». Ο απώτερος στόχος της ωστόσο είναι ανησυχητικός: επιδιώκει τη δορυφοροποίηση των γειτονικών και μη προς αυτήν κρατών, είτε σε ένα στάτους μικρότερου/ασήμαντου εταίρου (junior partner) ή με περιορισμένη κρατική κυριαρχία, ιδίως κατά την άσκηση της εξωτερικής τους πολιτικής. Προς τούτο, πέρα από την πολιτική ισχύος/επιβολής που ακολουθεί, προσβλέποντας στον εξαναγκασμό άλλων περιφερειακών δρώντων είτε σε αναδίπλωση, είτε σε ουδετεροποίηση, επιζητεί στρατηγικά ερείσματα.

Πέραν της κυβέρνησης Σάρατζ στη Λιβύη, προσέγγισε – όχι απαραίτητα επιτυχώς – Αλγερία και Τυνησία, ενώ αναζητεί στρατηγικό βάθος στο Κέρας της Αφρικής (Σομαλία), αλλά και στη Δυτική Αφρική σε στρατηγικά λιμάνια (Σενεγάλη).

Επίσης, η παρουσία της στα Βαλκάνια είναι αξιοσημείωτη, με διατήρηση στρατευμάτων σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κόσοβο (στο πλαίσιο νατοϊκών αποστολών), μικρή βάση στην Αλβανία, οικονομική και πολιτισμική διείσδυση στην περιοχή, εκμετάλλευση των μουσουλμανικών ή και τουρκικών μειονοτήτων (βλ. Βουλγαρία).

Με τον διεθνή παράγοντα σε εμφανή αδυναμία, ίσως και απροθυμία, να συγκρατήσει την αλαζονική Τουρκία, η Ελλάδα πρέπει να σκεφτεί και «έξω από το κουτί» προκειμένου να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα με ορθό τρόπο.

Για την ώρα πάντως αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η αποτροπή ενδεχόμενης απόπειρας της Αγκυρας – μοιρασμένες οι πιθανότητες – να αμφισβητήσει έμπρακτα τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας μας με την αποστολή ερευνητικού σκάφους και αργότερα ίσως και πλωτού γεωτρύπανου. Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες, αν όμως χρειαστεί εθνικά επιβεβλημένες.

Πρώτα βέβαια πρέπει να εξαντληθούν τα διπλωματικά εργαλεία, αρκεί οι δίαυλοι επικοινωνίας με τη γείτονα να είναι ανοιχτοί και λειτουργικοί ώστε τα μηνύματά μας να είναι καθαρά και προς τους σωστούς αποδέκτες.

Πάντως, στο παρασκήνιο γίνονται προσπάθειες αποκλιμάκωσης και ας συγκρατήσουμε τη διαφοροποίηση Ερντογάν σχετικά με τη δυνατότητα της Κρήτης να διαθέτει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Κωνσταντίνος Φίλης

merkel Erdogan
Eγινε, ως γνωστόν, στο Βερολίνο η σύνοδος για τη Λιβύη, που διοργάνωσε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και η κυβέρνηση της Γερμανίας. Τα αποτελέσματα είναι θολά και αυτό που σίγουρα αναμένεται είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν θα τορπιλίσει οποιαδήποτε συμφωνία.

Ως γνωστό, μετά από απαίτηση της Τουρκίας, η Καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ απέκλεισε την Ελλάδα, η οποία έπρεπε να κάθεται στο χθεσινό τραπέζι για τη Λιβύη, διότι η συμφωνία της Άγκυρας με το καθεστώς της Τρίπολης προσβάλει τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Πρόκειται για μία εξωφρενική απόφαση και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, πρέπει να καταλάβει αυτό που αντιλαμβάνονται οι πολίτες και δεν κατανοούν οι Έλληνες πολιτικοί: Στο Βερολίνο δεν έχει φίλους η χώρα μας. Έχει πάντα εχθρούς.

Και αυτό αποδείχθηκε και στη διάρκεια των Μνημονίων, όταν η κ. Μέρκελ με τον τότε υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε, αποφάσισαν να τιμωρήσουν την Ελλάδα. Διότι ποτέ δεν θα ξεπεράσουν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, άσχετα με όσα υποστηρίζουν οι Γερμανοί όταν συνομιλούν με τους Έλληνες ηγέτες.

Διάβασα αναλύσεις ότι οι Γερμανοί τιμωρούν τη σημερινή κυβέρνηση επειδή -όπως ισχυρίζονται- αγκιστρώθηκε στο αμερικανικό άρμα. Όμως, το ίδιο είχε πράξει και η προηγούμενη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, η οποία στη διάρκεια της μνημονιακής περιόδου άκουσε τις παραινέσεις της κ. Μέρκελ, την ακολούθησε και στο τέλος τι αποκόμισε; Τη χλεύη και την τιμωρία, με αποτέλεσμα να στραφεί στην Ουάσιγκτον.

Δεν γνωρίζω αν ισχύει ο ισχυρισμός ότι η κ. Μέρκελ «πληρώνει» και τον κ. Μητσοτάκη για τον ίδιο λόγο. Αλλά αν συμβαίνει αυτό, τότε πρέπει η Αθήνα να αναθεωρήσει τις πολιτικές της. Διότι η υπόθεση της Λιβύης, σε ότι αφορά την Ελλάδα, δεν είναι απλή:

Αφορά την κυριαρχία και την ακεραιότητα της χώρας. Και εάν η Γερμανία απέκλεισε την Ελλάδα από τη σύνοδο, επειδή το απαίτησε ο Ερντογάν, ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια.

Στη συνέντευξη του στον Alpha, ο Πρωθυπουργός δήλωσε ότι η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας και προειδοποίησε ότι δεν θα συναινέσει σε πολιτική λύση στη Λιβύη αν δεν ανακληθεί η συμφωνία με την Τουρκία.

Ο κ. Μητσοτάκης απείλησε και με βέτο, και στο συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών, και στη Σύνοδο Κορυφής. Εξαιρετικά... Και συνόδευσε τα λόγια με πράξεις: Απέστειλε επιστολές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μίλησε και με την κ. Μέρκελ, στην οποία υπογράμμισε τα ίδια. Καλώς έπραξε. Αλλά ΠΡΕΠΕΙ να υλοποιήσει τις απειλές του. Τότε θα ομιλούμε για πραγματικές ΠΡΑΞΕΙΣ.

Δεν πρέπει να σταματήσει όταν έρθει η μεγάλη στιγμή να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Θα δεχθεί και απειλές και εκβιασμούς από τους Γερμανούς. Πρέπει να καταθέτει βέτο κάθε φορά που συζητείται το θέμα της Λιβύης στην Ε.Ε. Άλλωστε, είναι υποχρεωμένος διότι διαφορετικά δικαίως θα κατηγορηθεί ότι δεν υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας.

Ιγνατίου Μιχάλης

aigeo uav aigeo
Σύμφωνα με άρθρο του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, άριστα έπραξε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος διέκοψε τον Ντόναλντ Τραμπ μέσα στον Λευκό Οίκο για να αναπτύξει δημοσίως την ελληνική θέση σχετικά με το «ανυπόστατο» μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης.

Και συνεχίζει:

Δεν είμαι σίγουρος, όμως, ότι η διατύπωσή του ήταν η σωστή. Η χρήση του ρήματος «αδημονούμε», προκειμένου να αιτηθεί τη στήριξη των ΗΠΑ για την ακύρωσή του, και η σιωπή του προέδρου στο άκουσμα της αδημονίας του έδωσαν την ευκαιρία στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης να ισχυριστούν -όχι αδίκως- ότι ο Τραμπ σφράγισε – δικαίωσε τη θέση της Άγκυρας στο ανώτατο δυνατό επίπεδο.

Στην πραγματικότητα, ο απρόβλεπτος πλανητάρχης ακολούθησε πιστά ό,τι του είχαν υποδείξει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο Πομπέο. Του σήκωσε τόσο ψηλά τον πήχη ο πρωθυπουργός μας, αιτούμενος στήριξη σε live μετάδοση, ώστε υποχρεώθηκε διά της σιωπής να αποκαλύψει την αμερικανική θέση. Θέση που διατύπωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και εξειδίκευσε ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα.

Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε «προκλητική», αλλά όχι «παράνομη», «άκυρη», «ανυπόστατη» (όπως λέμε εμείς) τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, ενώ ο Τζέφρι Πάιατ δήλωσε την επομένη ακριβώς ότι, κατά τη νομική υπηρεσία του υπουργείου του, «υφαλοκρηπίδα έχουν μόνο τα κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, όχι τα ακατοίκητα». Τι να πει περισσότερο ο Τραμπ;

Στην ουσία, οι ΗΠΑ έχουν στρώσει το χαλί στον Ερντογάν και του υποδεικνύουν με τον τρόπο τους πού να στείλει το ερευνητικό για «γεωτρήσεις»: Σε ακατοίκητες νησίδες και νήσους οι οποίες δεν περιλαμβάνονται ονομαστικώς στη Συνθήκη της Λωζάννης, αλλά περιλαμβάνονται ονομαστικώς -με τουρκικό όνομα, δυστυχώς- στη συμφωνία με τη Λιβύη.

Σε νήσους και νησίδες που ευρίσκονται πέριξ του Καστελορίζου και μεταξύ Κω και Νισύρου. Το μέγα κόλπο -η «τέλεια κέντα» με χαρτοπαικτικούς όρους- είναι ότι επιχειρούν (εκτιμώ) να αναθεωρήσουν – ερμηνεύσουν τη «Λωζάννη» μέσω του μνημονίου με τη Λιβύη! Διά του ΟΗΕ, όργανο του οποίου είναι και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και, όταν έρθει η στιγμή -που δεν αργεί-, θα μας κατηγορήσουν και από πάνω ότι… παραβιάζουμε το Διεθνές Δίκαιο και θα απαιτήσουν είτε την παραπομπή θεμάτων εδαφικής μας ακεραιότητας και εθνικής μας κυριαρχίας στη Χάγη (που είναι το δικαστήριο του ΟΗΕ) είτε την απόσπασή τους διά της ισχύος.

Πρέπει να πούμε νωρίς την αλήθεια στους Έλληνες: Το μέλλον που μας σχεδιάζουν κινείται μεταξύ εθνικού εξευτελισμού και εθνικής τραγωδίας. Και, αν υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι μας καλύπτει η επιφύλαξη που κατέθεσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στον ΟΗΕ το 2015 για την εξαίρεση των θεμάτων άμυνας και κυριαρχίας από τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου, τους προτρέπω να το ξεχάσουν. Και εγώ το ίδιο νόμιζα. Μόνο που η επιφύλαξη Βενιζέλου δεν είναι καθολική – έχει ορθάνοιχτα παράθυρα. Ορίζει ό,τι ισχύει για θέματα άμυνας και κυριαρχίας, εκτός κι αν τα δύο μέρη αποφασίσουν να τα εντάξουν σε συνυποσχετικό!

Δυστυχώς, οι εξελίξεις που έρχονται -εκτός κι αν μας σώσει ένας παγκόσμιος πόλεμος- θα θίξουν τον σκληρό πυρήνα της εθνικής μας κυριαρχίας και θα απειλήσουν την εδαφική μας ακεραιότητα. Όπως λέει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σε συνομιλητές του, «αυτή θα είναι η πλέον δύσκολη χρονιά για την Ελλάδα μετά το 1974». Μια σχετικά ασφαλής προβολή των εξελίξεων στην περιοχή μας είναι η εξής – αναλαμβάνω το ρίσκο να τη διατυπώσω:

• Πρωτοκολλείται στον ΟΗΕ αυτό που εμείς ονομάζουμε «μνημόνιο» και αυτό που οι Τούρκοι αποκαλούν «διεθνή συμφωνία» με τη Λιβύη.

• Ο Ερντογάν αποστέλλει ερευνητικό, ίσως και μέσα στον μήνα, σε ακατοίκητο νησί του Αιγαίου, το οποίο περιλαμβάνεται στη συμφωνία και, κατά τους Αμερικανούς, δεν διαθέτει υφαλοκρηπίδα. Νησί που δεν ονοματίζεται στη Συνθήκη της Λωζάννης. 

• Εμείς είτε παρακολουθούμε απαθώς, εξευτελιζόμενοι βεβαίως, την προσβολή του σκληρού πυρήνα της εθνικής μας κυριαρχίας και ζητάμε διάλογο «για την επίλυση συνοριακών διαφορών και συναφών θεμάτων», είτε αντιδρούμε και χτυπάμε.

• Εξαιρώντας από την ανάλυσή μου το δεύτερο σενάριο, στέκομαι στο πρώτο. Στον διάλογο. Εκεί, είτε καθόμαστε χωρίς ενδιάμεσους και συζητάμε απευθείας με τους Τούρκους όλα τα θέματα που βάζουν στο τραπέζι (γκρίζες ζώνες, αποστρατιωτικοποίηση νήσων Αιγαίου, Θράκη) είτε ζητάμε παραπομπή στη Χάγη του ΟΗΕ (το πιθανότερο). Με τη διαφορά ότι η Χάγη δεν είναι δωρεάν. Μόνο το τυρί για το δόλωμα στη φάκα είναι δωρεάν σε αυτή τη ζωή.

Για να πάμε στη Χάγη, οι Τούρκοι θα απαιτήσουν να άρουμε την επιφύλαξή μας από τη δικαιοδοσία του διεθνούς δικαστηρίου και να εντάξουμε στο συνυποσχετικό τις γκρίζες ζώνες και τον αφοπλισμό των Δωδεκανήσων. Με συνέπεια πέντε δικαστές να κρίνουν την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας, ανοίγοντας τεράστια «Κερκόπορτα». Όπως έδειξε ο «Αττίλας 2» στην Κύπρο, οι Τούρκοι δεν σταματούν στο «1» αν βρουν πρόσφορο έδαφος.

Περιγράφω, βεβαίως, το καλύτερο σενάριο. Διότι υπάρχει και το σενάριο -βασικό κατά πολλούς- ότι οι Τούρκοι θα μας προκαλέσουν για να μας οδηγήσουν σε θερμό επεισόδιο με διακύβευμα κατάληψη εθνικού εδάφους και όχι απλώς γκριζάρισμα, όπως έγινε στα Ίμια.

Δεν γράφω σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες, για να προκαλέσω πανικό, φόβο, ναυτία. Γράφω για να ενημερώσω πού βρισκόμαστε. Οφείλουμε να ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Ο Μητσοτάκης δεν φταίει. Ούτε για το γεγονός ότι καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καταθέσει χάρτη με τα σύνορα και τις συντεταγμένες μας στον ΟΗΕ την τελευταία δεκαετία, κάτι που οφείλεται -το ξέρω καλά- σε νουθεσίες των ΗΠΑ. Ούτε βεβαίως φταίει που οι Τούρκοι, με τις ΗΠΑ να τους έχουν ανάγκη στο Ιράν, με τη Ρωσία μαζί τους και με την Ευρώπη εξουδετερωμένη, έχουν μπει στον πειρασμό ότι «τώρα είναι η ώρα», όπως το 1974. 

Ο Μητσοτάκης δεν φταίει, αλλά ο κλήρος τού έλαχε να διαχειριστεί μία από τις δυσκολότερες εθνικές κρίσεις από τη Μεταπολίτευση. Κατά τούτο, πρέπει, χωρίς κραυγές, να προετοιμάσει τον λαό για να μην κάθεται πάνω σε ένα ροζ συννεφάκι και να μην υποστεί βίαιο υπαρξιακό σοκ κάποιο πρωί.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, βεβαίως, ετοιμάζεται. Το γεγονός ότι αναζήτησε στα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών το τηλεγράφημα που έστειλαν ομογενείς από το Τάρπον Σπρινκς στον Βενιζέλο, το 1923, προκειμένου να του ευχηθούν καλή δύναμη στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάννης, δείχνει πώς αντιλαμβάνεται το διακύβευμα και ετοιμάζεται.

Αναζητά και αυτός ευχές για δύναμη. Το γεγονός ότι δέχεται διαπραγματεύσεις -αρκεί να μην είναι, κατά δήλωσή του, «εκβιαζόμενος»- επίσης δείχνει ότι ετοιμάζεται. Πρέπει να ετοιμαζόμαστε όλοι. Και να θυμόμαστε πώς διαπραγματεύτηκε στη Λωζάννη απέναντι στη Δύση ο εκπρόσωπος της ηττημένης Ελλάδας, ο λέων Βενιζέλος: Ως νικητής.

biliou

Η γνωστή αστρολόγος Άση Μπήλιου είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική όσον αφορά στις αστρολογικές προβλέψεις για το 2020. Οπως αναφέρει, μεταξύ των άλλων, σε συνέντευξή της:

«Πιστεύω ότι δεν είναι εύκολη χρονιά στο ξεκίνημά της. Είναι μια χρονιά που ξεκινάει με μια ζόρικη όψη και μια ζόρικη έκλειψη. Να δούμε τι θα είναι. Γενικά δεν είναι χαλαρά τα πράγματα, σε καμία περίπτωση. Έχει κάποιες όψεις που είναι δύσκολες.

Αυτή η όψη που έχουμε του Κρόνου-Πλούτωνα, στο ξεκίνημα της χρονιάς, τον Ιανουάριο, είναι όψη που αν ανατρέξεις στον τελευταίο αιώνα, συνδέεται με τις ενάρξεις πολέμων και φυσικές καταστροφές. Εγώ απλά εύχομαι ό,τι και να είναι, να μην έχει θύματα και να είναι ανώδυνο.

Αν με ρωτάτε, αν μπορώ να αποκλείσω τίποτα. Δεν έχει να κάνει με την Ελλάδα αυτό που λέω, αλλά με τον παγκόσμιο χώρο.

Για να καταλάβετε, την τελευταία φορά που αυτοί οι δύο πλανήτες συναντήθηκαν σε αντίθεση ήταν τον Αύγουστο-Σεπτέμβρη και τότε είχαμε το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους», αναφέρει χαρακτηριστικά η Άση Μπήλιου.

Το σημαντικό γεγονός της χρονιάς, σύμφωνα με τους αστρολόγους:

Το σημαντικό γεγονός της χρονιάς, είναι η σύνοδος Κρόνου – Πλούτωνα, η οποία πραγματοποιείται στο ξεκίνημα του 2020 και θα διαρκέσει 5 περίπου έτη. Πρόκειται για μια περίοδο, κατά την οποία θα καταστεί σαφές πώς είναι επιτακτική ανάγκη ο κόσμος να αλλάξει πορεία.

Οι αλλαγές που φέρνει μερικές φορές πραγματοποιούνται με βίαιο τρόπο, όπως με επαναστάσεις και πολέμους.

Το 2020 και τα επόμενα έτη, η ανθρωπότητα θα επικεντρωθεί στην ανάγκη λήψης συγκεκριμένων μέτρων για τη βελτίωση συνθηκών της ανθρωπότητας…  

Ας ελπίσουμε τα καλύτερα!

aoz ellad kypro

Τα περί κλιμάκωσης της έντασης από την κατοχική Τουρκία είναι ξεπερασμένες ατάκες. Η Τουρκία είναι επιθετική, εφαρμόζει σιγά-σιγά την επεκτατική της πολιτική χωρίς να αντιμετωπίζει αντιδράσεις. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι της έχει στρωθεί κόκκινο χαλί. Η εισβολή της στην κυπριακή ΑΟΖ είχε προ πολλού εξαγγελθεί.

Η Άγκυρα θεωρούσε ότι θα έχανε το τρένο της ανάδειξής της ως περιφερειακής δύναμης εάν δεν αντιδρούσε. Δεν επέλεξε το πεδίο της συνεννόησης, αλλά εκείνο της επιβολής διά της ισχύος. Και είμαστε ενώπιον αυτού του δεδομένου.

Τα ερευνητικά σκάφη «Μπαρμπαρός» και «Ορούτς Ρέις» έχουν οργώσει την κυπριακή θάλασσα. Τα δυο γεωτρύπανα έκαναν και κάνουν εργασίες σε τέσσερις περιοχές της κυπριακής ΑΟΖ. Τον περασμένο Οκτώβριο εισέβαλε στο αδειοδοτημένο, σε ΕΝΙ και TOTAL, θαλασσοτεμάχιο 7. Η μη αντίδραση, πλην της Λευκωσίας, ούτε καν των επηρεαζόμενων εταιρειών ή των χωρών τους, οδήγησε την Άγκυρα να προχωρήσει πριν μια εβδομάδα στο θαλασσοτεμάχιο 8, το οποίο παραχωρήθηκε στις ίδιες εταιρείες. Προφανώς η Άγκυρα επέλεξε το 8 και όχι κάποιο μη αδειοδοτημένο καθώς αντιλήφθηκε πως θα το έκανε ανενόχλητα.

Την ίδια ώρα, είναι πλέον προφανές πως η μη αντίδραση της Αθήνας, όταν τον περασμένο Μάιο εισέβαλε για πρώτη φορά το γεωτρύπανο «Φατίχ» στην κυπριακή ΑΟΖ, όπως και στη συνέχεια σε άλλες περιοχές, άναψε στους Τούρκους το πράσινο φως για να στραφούν και προς την ελλαδική θάλασσα. Η φοβική στάση της ελλαδικής πλευράς στις τουρκικές έκνομες ενέργειες σε βάρος της Κύπρου είχε ως αποτέλεσμα τα όσα παρακολουθήσαμε στη συνέχεια με το λεγόμενο μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης. Αλλά και τις εξαγγελίες για έρευνες και γεωτρήσεις στην περιοχή κοντά στην Κρήτη.

Στην Αθήνα και τη Λευκωσία οι οπαδοί της πολιτικής του κατευνασμού θεωρούν πως μπορούν να «αγοράσουν» ειρήνη εκφράζοντας διάφορα αφηγήματα, όπως η συνεκμετάλλευση ή η μεταφορά του φυσικού αερίου με αγωγό μέσω Τουρκίας.

Η στάση αυτή των εκφραστών της όποιας λύσης έχει αποθρασύνει την κατοχική Τουρκία, η οποία θεωρεί προβλεπτές τις κινήσεις που θα γίνουν από ελληνικής πλευράς. Όταν στην Αθήνα δεν τολμούν να συμφωνήσουν θαλάσσια όρια με γειτονικές χώρες (με την Κύπρο ούτε λόγος), τότε η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη.

Παρακολουθώντας τέτοιες συμπεριφορές η Άγκυρα δεν έχει λόγο να ενεργεί διαφορετικά. Γι’ αυτό και προελαύνει.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει ως σύνολο Ελλάδα και Κύπρο, κάτι που δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνεται η καθεστηκυία τάξη στην Αθήνα. Η μόνη οδός, λαμβάνοντας υπόψη και τη μη αντίδραση των εταίρων και στρατηγικών μας εταίρων, είναι ο ενιαίος σχεδιασμός Ελλάδος και Κύπρου. Υπάρχουν στρατηγικά πλεονεκτήματα, τα οποία ωστόσο δεν μπορούν να αποδώσουν εάν δεν υποστηριχθούν πολιτικά. Εάν δεν διασφαλίζεται η αξιοποίησή τους.

Όταν, για παράδειγμα, γίνονται ανοίγματα μεγάλου στρατηγικού βεληνεκούς, όπως τα ενεργειακά, πρέπει να εκ των προτέρων να «κλειδώνουν» σε μεγάλο βαθμό την υλοποίηση των σχεδιασμών. Χωρίς τη διαμόρφωση εργαλείων αποτροπής, τέτοια εγχειρήματα μπορούν να εξελιχθούν σε αυτοχειρία.

Να ξεπεραστούν τα ταμπού και να υπάρξει αναβάθμιση της αμυντικής συνεργασίας. Γιατί να είναι στη Σαλαμίνα όλες οι φρεγάτες και να μην είναι μερικές στην Κύπρο; Και θα είναι πιο αποδοτικό εάν στον άξονα Ελλάδα και Κύπρος ενταχθούν κι άλλες χώρες, που σήμερα, ενώ επηρεάζονται, περιορίζονται στις εκ του μακρόθεν διακηρύξεις.

Παράλληλα υπάρχουν και τα πεδία δράσης στη διπλωματία και των πολιτικών παρεμβάσεων, που είναι βασικά εργαλεία μας. Τα αφηγήματα της προσαρμογής στις τουρκικές αξιώσεις θα είναι επιλογή αυτοχειρίας. Η ανοχή έναντι της Τουρκίας οδήγησε στο να τίθεται ψηλά στην ατζέντα η «μοιρασιά» μαζί της, από τα δικά μας!

Κ, Βενιζελος, Philenews

mitso trumo oval office

Την δική του οπτική γύρω από τις εξελίξεις στα ελληνοτουρικά, δίνει με άρθρο του που δημοσιεύει το ethnos.gr, ο γνωστός δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής Μιχάλης Ιγνατίου, μετά και την επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στον Λευκό Οίκο:

Είναι λογικό, πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα και στην Κύπρο, να μη γνωρίζουν πώς εργάζονται οι Έλληνες και Κύπριοι ανταποκριτές στην Ουάσιγκτον.

Και πολλές φορές ξεφεύγουν εντελώς και φτάνουν στο σημείο να μας αποκαλούν «προδότες». Ένας εκ των ψεκασμένων απείλησε στο Twitter ότι «θα μας σπάσει τα μούτρα» όταν μας δει μπροστά του. Θα του έλεγα τι θα κάνει, αλλά σέβομαι τους αναγνώστες της ιστοσελίδας που φιλοξενεί καθημερινά τις απόψεις μου.

Οι ανταποκριτές στο εξωτερικό ΠΡΕΠΕΙ να επιτελούν εθνικό έργο, όχι κομματικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι αν ένας πρωθυπουργός κάνει λάθη στα εθνικά θέματα πρέπει να σιωπήσουν. Αντίθετα. Πρέπει να πουν χωρίς φόβο και πάθος τη γνώμη τους. Όπως κάνουμε πάντα.

Όταν ο πρωθυπουργός της χώρας, όποιος και αν είναι, επισκέπτεται τον Λευκό Οίκο, ο ανταποκριτής είναι υποχρεωμένος να μην παρασύρεται από την ιδεολογία του, καθώς ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του και αυτό είναι απόλυτα σεβαστό. Πρέπει να μεταδίδει με ακρίβεια τις δηλώσεις και να περιμένει να διαβάζει τα γραπτά κείμενα, διότι όσο καλή και αν είναι η ακοή μας, είναι άλλο πράγμα να διαβάζεις τις δηλώσεις όπως τις αποτυπώνει ο Λευκός Οίκος, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του κ. Μητσοτάκη, έγιναν λάθη στη βιασύνη όλων των δημοσιογράφων να μεταδώσουμε τις δηλώσεις, που έγιναν σε ένα περιβάλλον που χαρακτήρισα από τη συχνότητα του OPEN «ζωολογικό κήπο».

Όταν ο πρόεδρος Τραμπ ξεκίνησε να απαντά την ερώτησή μου, επανήλθα για να τονίσω την ανάγκη να τοποθετηθεί στις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας. Και εκεί καλύφθηκε η απάντηση του ότι μίλησε στον Ταγίπ Ερντογάν για την επιθετικότητά του στη Λιβύη.

Η αρχική του απάντηση χάθηκε και όλοι συνειδητοποιήσαμε τι είπε όταν έπειτα από τρεις ώρες διαβάσαμε το γραπτό κείμενο των δηλώσεων του, που έδωσε στη δημοσιότητα ο Λευκός Οίκος.

Αυτό ήταν αφορμή και για παρερμηνείες, αλλά και αναλύσεις που δεν έστεκαν. Το ίδιο συνέβη και με τη φράση «ο φίλος μου (σου) Ερντογάν». Είμαι ο «νονός» της φράσης αυτής. Εγώ του είπα «ο φίλος σου ο Ερντογάν». Όμως μεταδόθηκε στην Αθήνα ότι ήταν απάντηση του κ. Τραμπ. Δεν ήταν. Αυτός είπε «ο πρόεδρος Ερντογάν». Αυτό οδήγησε πάλι σε λάθος ερμηνείες και αναλύσεις. Και ισχυρισμούς ότι πρόσβαλε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Δεν προσπαθώ να ψέξω κανένα. Απλά, οι άνθρωποι στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν γνωρίζουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργαζόμαστε. Το Όβαλ Όφις χωρά μετά βίας 25 άτομα και την Τρίτη είμασταν εκεί πάνω από 50. Ο ένας απάνω στον άλλο. Αυτοί που περιμένουν να δράσουμε (οι Έλληνες δημοσιογράφοι της Ουάσιγκτον) κομματικά να το ξεχάσουν. Και έχουμε μάθει εδώ να περιμένουμε τις επίσημες ενημερώσεις του Λευκού Οίκου πριν καταλήξουμε στα τελικά συμπεράσματά μας. Και βεβαίως γνωρίζουμε ότι μπορεί να αλλάξει το κλίμα από τη μία στιγμή στην άλλη.

Ναι, περίμενα κάτι καλύτερο από τον κ. Τραμπ στις δημόσιες δηλώσεις του παρά το γεγονός ότι γνωρίζουμε όλοι τα αισθήματά του για τον κ. Ερντογάν. Δεν τα κρύβει άλλωστε. Αλλά έχουμε ακούσει επίσης ότι εσχάτως είναι θυμωμένος «με τον φίλο του», διότι συνειδητά εργάζεται εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων. Ο κ. Τραμπ είχε υποχρέωση να μιλήσει δημόσια για την προκλητικότητα της Τουρκίας σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Από το Ισραήλ και την Κύπρο μέχρι το Αιγαίο και τη Λιβύη.

Πίσω από τις κλειστές πόρτες τα πράγματα πήγαν πολύ καλύτερα. Το ότι έδωσε εντολή στον υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο να ασχοληθεί προσωπικά με την παραβατικότητα της Τουρκίας είναι θετικό. Αλλά πρέπει η αμερικανική παρέμβαση να είναι ισχυρή και να συνοδευτεί από «μαστίγιο». Το καρότο το έχει φάει ο Ερντογάν και το έχει ήδη χωνέψει.

Ο κ. Πομπέο έδωσε στους Έλληνες ανταποκριτές της Ουάσιγκτον να καταλάβουν ότι θα ασχοληθεί προσωπικά με την τουρκική επιθετικότητα. Είτε τον συμπαθεί κανείς είτε όχι, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών είναι άνθρωπος των έργων. Στη διάρκεια της δεξίωσης -και δημόσια και ιδιωτικά- έδωσε ισχυρές διαβεβαιώσεις για την εγγύηση της ασφάλειας της Ελλάδας...

Η Αμερική έχει υποχρεώσεις απέναντι στη χώρα μας. Πολλές και πρέπει να τις υλοποιήσει ταχύτατα. Ακούσαμε πολύ όμορφα λόγια από τον αντιπρόεδρο Μάικ Πενς και τον κ. Πομπέο. Πρέπει τα λόγια να γίνουν επειγόντως πράξεις. Η Αμερική πρέπει να σταματήσει την Τουρκία. ΤΩΡΑ...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Όταν επισκέφθηκε το Λευκό Οίκο ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τις ίδιες κατηγορίες ακούσαμε από την άλλη πλευρά. Τώρα οι κατήγοροί μας είναι οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα κάτι καλό κάνουμε για να μας βρίζουν δεξιοί και αριστεροί, ανάλογα με την περίπτωση...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Δείτε τη φωτογραφία που δημοσιεύω και θα πάρετε μία μικρή γεύση για το τι συμβαίνει στο Όβαλ Όφις όταν γίνονται οι δηλώσεις από τον πρόεδρο Τραμπ και τον ηγέτη που φιλοξενεί.

trump souleimanii polemos
Η Αμερική βρίσκεται στα πρόθυρα ενός πολέμου, που τελικά επιδίωξε η ίδια. Η δολοφονία του υποστρατήγου Κασέμ Σουλεϊμανί είναι -και όχι μόνο για τους Ιρανούς- μία τρομοκρατική ενέργεια, η οποία χρειάζεται να απαντηθεί.

Όλα τα μηνύματα από την Τεχεράνη αναφέρονται σε εκδίκηση για τον θάνατο του δεύτερου πιο ισχυρού άνδρα στην ιεραρχία της ιρανικής ηγεσίας. Και λέγεται πως όταν κτυπούν οι μυστικές υπηρεσίες του Ιράν δεν αφήνουν ούτε ίχνη.

Πολλοί άνθρωποι στην Αμερική είναι έξω φρενών με την επιθετική αυτή ενέργεια του Λευκού Οίκου και δεν είναι λίγοι αυτοί που υποψιάζονται ότι πίσω από αυτή βρίσκεται η ανάγκη του προέδρου Τραμπ να στρέψει τα φώτα αλλού, λόγω της αναμενόμενης δίκης του στη Γερουσία.

Άλλοι θυμήθηκαν τον Μπιλ Κλίντον, όταν υπό το βάρος της καταθλιπτικής κατάθεσης της Μόνικα Λεβίνσκι είχε δώσει εντολή να κτυπηθούν ...«τρομοκράτες» και τα «χημικά» τους εργοστάσια κάπου στο Σουδάν! Και μερικοί μας θύμισαν ότι όλα αυτά είναι σενάρια του Χόλιγουντ που ενίοτε αντιγράφουν οι πολιτικοί.

Η εξόντωση του Σουλεϊμανί αγγίζει τα όρια αυτού που αποκαλούμε «κρατική τρομοκρατία» και ας μην αρέσει στους Αμερικανούς. Έχετε φανταστεί τι θα συνέβαινε εάν η πολεμική μηχανή μίας χώρας της Μέσης Ανατολής σκότωνε με τον ίδιο τρόπο τον αρχηγό της CIA, ή τον επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών οποιασδήποτε δυτικής χώρας και μάλιστα σε ξένο κράτος; Ήδη θα είχαμε γίνει αυτόπτες μάρτυρες του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Διότι κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε που φτάνουν και τα όρια της «κρατικής τρομοκρατίας» αν θεωρήσουμε ότι καταδικάζουμε όλοι τις ασύστολες δολοφονίες που διεξάγονται στο όνομα της Δημοκρατίας και των κάθε λογής Επαναστάσεων.

Συναγερμός με το Ιράν

Οι Αμερικανοί ισχυρίζονται ότι ο Ιρανός αρχιπράκτορας είχε σχεδιάσει -και βρισκόταν στο στάδιο της εκτέλεσης- μία άνευ προηγουμένου τρομοκρατική ενέργεια εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων. Αν αποδειχθεί ότι έχουν δίκιο και με βάση αποδείξεις, τότε η συζήτηση αλλάζει εντελώς. Και από την κρατική τρομοκρατία πάμε στην «αυτοάμυνα».

Από την άλλη, και από τη στιγμή που οι δύο χώρες βρίσκονται εδώ και χρόνια στο χείλος του πολέμου, αναρωτιόμαστε ποιο είναι το νόμιμο και ποιο το ηθικό. Και θα πρέπει τόσο οι Αμερικανοί, όσο και οι Ιρανοί να βγουν «καθαροί» από αυτή την ιστορία.

Η Αμερική βρίσκεται σε καθεστώς «κόκκινου συναγερμού» και ας μην το λένε για να μην ανησυχούν οι πολίτες.

Η παρουσία της αστυνομίας και γενικά των αρχών ασφαλείας στις μεγάλες χώρες είναι αυξημένη και το βλέπει κανείς μπροστά στα μάτια του. Μία χώρα, εδώ και πολλά χρόνια ζει μέσα στο φόβο. Με ευθύνη και των ηγετών της.

Ιγνατίου Μιχάλης, hellasjournal

Περισσότερα Άρθρα...