ellada israil strat elikopt
Στην προσπάθεια αναχαίτισης της τουρκικής επιβουλής και της αποτροπής δημιουργίας τετελεσμένων εις βάρος της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στο Νοτιο-Ανατολικό Αιγαίο η Ελλάδα δεν έχει πολλούς συμμάχους, ας μη γελιόμαστε.
  • Το ισχυρό μας χαρτί, δεν είναι ασφαλώς ούτε η ανύπαρκτη στήριξη της Ευρώπης, ούτε η ευμενής ουδετερότητα της Ουάσιγκτον, ούτε οι φρεγάτες του Μακρόν, που σήμερα έρχονται και αύριο φεύγουν.
  • Η συνεννόηση με το Ισραήλ είναι νομοτελειακά το μοναδικό όπλο με πολλαπλασιαστική ισχύ, στο βαθμό όμως που θα αποκτήσει στρατιωτική υπόσταση και αμυντικό βάθος.

Μόνο το Ισραήλ υπολογίζει ο Ερντογάν ως εν δυνάμει αντίπαλο σε μια στρατιωτική αναμέτρηση που όμως και οι δύο θέλουν να αποφύγουν, γεγονός που ενισχύει την πιθανότητα αυτοσυγκράτησης εκ μέρους της Τουρκίας. 

Τα μέχρι τώρα βήματα ελληνο-ισραηλινής προσέγγισης είναι ασφαλώς έργο διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων(συμπεριλαμβανομένης και αυτής του ΣΥΡΙΖΑ)πρωτίστως με τον Νετανιάχου, που θα είναι ευχής έργον να παραμείνει στην εξουσία. Ομως οι σχέσεις των δύο χωρών θα μπορούσαν να έχουν αποκτήσει πολύ γερά θεμέλια, αν δεν είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος με τις φιλο-αραβικές ιδεοληψίες και τα άσκοπα ανοίγματα του Ανδρέα και του Κάρολου Παπούλια προς τον Αραφάτ.

Σήμερα η διακρατική συνεργασία έχει φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο, ιδιαίτερα στον τομέα της ενεργειακής σύμπραξης με το μεγαλεπήβολο project του αγωγού East Med, που όμως θα μείνει στα χαρτιά αν δεν υποστηριχθεί στρατιωτικά από τα ενδιαφερόμενα μέρη.

  • Δυστυχώς όπως απέδειξε και με το ταξίδι-αστραπή στην Τύνιδα, ο Ερντογάν βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από τις κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας. Μοναδική απάντηση στις κυκλωτικές κινήσεις της Αγκυρας θα ήταν η έμπρακτη ενίσχυση της ελληνο-ισραηλινής συνεργασίας στο στρατιωτικό πεδίο.
  • Για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει άμεσα σε μία εξόχως συμβολική χειρονομία προς τον Ισραηλινό λαό. Χειρονομία που θα μπορούσε να συνδεθεί με απτά ανταλλάγματα, προκειμένου να καταλήξει στον απώτατο στόχο:
  • Την υπογραφή δηλαδή ενός αμυντικού συμφώνου «αμοιβαίας συνδρομής» σε περίπτωση εξωτερικής επίθεσης.

Επί του πρακτέου δηλαδή, είναι μονόδρομος για την ελληνική διπλωματία η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως επίσημης πρωτεύουσας του Ισραήλ και η μεταφορά εκεί της ελληνικής πρεσβείας.

Η πρωτοβουλία αυτή, ως εκδήλωση έστω πρόθεσης, επιβάλλεται να γίνει πριν την επίσημη επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, καθώς θα έχει διπλό όφελος και στον τομέα των ελληνο-αμερικανικών σχέσεων προσφέροντας άπλετη ικανοποίηση στον Πρόεδρο Τράμπ. Ιδανικά δε, θα μπορούσε να εκδηλωθεί κατά την επικείμενη επίσκεψη στην Αθήνα του Νετανιάχου με αφορμή τον East Med.

Σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες η σημερινή κυβέρνηση, βολιδοσκοπήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση στο πρόσφατο παρελθόν από ανεπίσημα κανάλια με προνομιακή πρόσβαση, τόσο στο Ισραήλ, όσο και στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των ΗΠΑ. Πλην όμως εμφανίστηκε διστακτική για λόγους που είναι δύσκολο να εξηγηθούν, αν υποθέσει κανείς ότι ο σημερινός πρωθυπουργός δεν έχει ούτε τις δεσμεύσεις ούτε τις φιλοαραβικές αγκυλώσεις που είχαν οι προηγούμενοι.

  • Οι όποιες επιφυλάξεις εξαντλούνται στο γνωστό μοτίβο διατάραξης της «ελληνο-αραβικής φιλίας», αλλά και στην παρωχημένη αντίληψη ότι μπορούν να γίνουν συγκρίσεις της Ιερουσαλήμ με την διαιρεμένη Λευκωσία.
  • Αυτό το τελευταίο στερεότυπο διακινούν διαχρονικά συγκεκριμένοι κύκλοι του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών και «μεγαλοδιπλωμάτες» που δεν έχουν τίποτα καινούργιο να προτείνουν αλλά ξέρουν μόνο να μπλοκάρουν εναλλακτικές πρωτοβουλίες με την μέθοδο της κινδυνολογίας.

Όμως οι καιροί όμως έχουν αλλάξει. Η σύγκριση της Ιερουσαλήμ με την Λευκωσία είναι αδόκιμη και ασύμφορη. Αντιθέτως υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα πλήρους αποσύνδεσης της μίας περίπτωσης με την άλλη που ευνοούν τις ελληνικές, αλλά και τις κυπριακές επιδιώξεις στο διεθνές πεδίο.

Προς αυτή την κατεύθυνση μάλιστα, το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών έχει ήδη στα χέρια του μελέτη διακεκριμένου Αμερικανοεβραίου καθηγητή του Northwestern University με εξειδίκευση στον συγκεκριμένο τομέα διεθνούς νομολογίας.

Τα Ηνωμένα Εθνη με τα δεκάδες ατελέσφορα ψηφίσματα αποδείχτηκε ότι δεν είναι φιλόξενος τόπος για να ακουστούν και πολύ περισσότερο να υιοθετηθούν οι ελληνικές θέσεις. Το είδαμε αυτό και πολύ πρόσφατα με την χλιαρή αν όχι εχθρική αντιμετώπιση των ελληνικών διαβημάτων περί της συμβατότητας του τουρκο-λιβυκού μνημονίου με το διεθνές δίκαιο.

Η νέα πραγματικότητα επομένως που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο επιβάλει την απαγκίστρωση από ιδεοληψίες και στερεότυπα του παρελθόντος με την υιοθέτηση μιας ευέλικτης και ρεαλιστικής διπλωματικής γραμμής.

  • Σε ότι αφορά τους φόβους για αντιδράσεις σχετικά με την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ θα πρέπει να τονισθεί ότι Το Ισραήλ έχει πετύχει να αμβλύνει τις αντιθέσεις με σημαντική μερίδα του αραβικού κόσμου και ειδικότερα αυτήν που διάκειται εχθρικά προς τον ηγεμονικό ρόλο της Τουρκίας. Η Ελλάδα άλλωστε δεν έχει καμία ανταποδοτική υποχρέωση προς τα αραβικά κράτη καθόσον αυτά ουδέποτε μας στήριξαν έναντι της Τουρκίας, ειδικότερα στο θέμα της Κύπρου.

Επιπροσθέτως όμως και να υπάρξουν κάποιες αντιδράσεις προέχει το εθνικό συμφέρον. Και βεβαίως αυτό δεν μπορεί να ετεροπροσδιορίζεται σε σχέση με τις ευαισθησίες απρόσκλητων μουσαφιραίων που εχουν κατακλύσει την χώρα(γιατί δυστυχώς ακούστηκε και αυτό…). Κάτι ξέρουν ευρωπαικές χώρες όπως η Ουγγαρία, η Τσεχία και η γειτονική μας Ρουμανία που έσπευσαν εις πείσμα της «γραμμής Βρυξελλών» να αναγγείλουν το άνοιγμα διπλωματικών γραφείων στην Ιερουσαλήμ.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει και ένα βήμα πάρα πέρα. Όμως η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ πρέπει να γίνει στο πλαίσιο συνολικότερης συμφωνίας των δύο χωρών που θα εμπεριέχει σημαντικά ανταλλάγματα προς την ελληνική πλευρά(ιδιαίτερα στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας τον οποίο φέρονται πρόθυμοι να «αναστήσουν» οι Ισραηλινοί), δημιουργώντας προυποθέσεις μίας συμμαχίας όχι συγκυριακής αλλά διαρκείας.

Αυτή θα είναι και το ανάχωμα απέναντι στην επεκτατική βουλιμία του Ερντογάν. Είναι πράγματι άξιον απορίας πώς δεν το βλέπει η κυβέρνηση Μητσοτάκη…

hellasjourn

trump ergoga leykos oikos

Ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Wall Street Journal, την ημέρα των Χριστουγέννων, στο οποίο αρχικά δεν δόθηκε σημασία, ήρθε να ταράξει τα νερά των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, και να επαναφέρει με ισχυρό τρόπο το θέμα των κυρώσεων στην Τουρκία.

Μία δήλωση ανώτερου Αμερικανού αξιωματούχου, όπως τον περιγράφει η εφημερίδα, επιβεβαίωσε στην ουσία όλα όσα λέγονταν τους προηγούμενους μήνες: ότι οι γραφειοκράτες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ, όσο και να προσπαθεί ο ίδιος, γνωρίζουν πως το μοιραίο θα επέλθει, βασικά επειδή οι αμερικανικοί νόμοι πρέπει να γίνονται σεβαστοί ακόμα και από ανθρώπους, όπως ο σημερινός πρόεδρος της Αμερικής, ο οποίος -ως γνωστό- δεν σέβεται τίποτα και κανένα.

  • “Δεν θέλουμε τις κυρώσεις [εναντίον της Τουρκίας], αλλά θα συμβούν”, είπε ο ανώτερος αξιωματούχος των ΗΠΑ στη WSJ. “Θα βλάψουν την Τουρκία”, πρόσθεσε.

Ένας άλλος, που χαρακτηρίζεται δυτικός διπλωμάτης, τόνισε στην αμερικανική εφημερίδα:

  • “Αισθάνομαι σαν να βλέπω ένα αυτοκίνητο να οδηγείται αργά αλλά σταθερά σε σύγκρουση”.

Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά σε όσους παρακολουθούμε από κοντά τον «τζόγο» του Ταγίπ Ερντογάν με τους Αμερικανούς και προσωπικά τον κ. Τραμπ. Η αίσθηση που επικρατεί είναι ότι παίζει το παιγνίδι και όσο πάει… Γνωρίζοντας, βεβαίως, ότι η υπόσχεση του Αμερικανού προέδρου για τις κυρώσεις είναι ισχυρή όπως το τσιμέντο, καθώς τα προσωπικά και τα επιχειρηματικά του συμφέροντα είναι πιο σημαντικά ακόμα και από αυτά του αμερικανικού κράτους.

Μπορεί όμως ο κ. Τραμπ, να διασώζει για πάντα τον Τούρκο πρόεδρο και την Τουρκία; Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν -και όχι μόνο αυτές που πηγάζουν μέσα από το δημοσίευμα της Wall Street Journal- ότι είναι τόσο δυνατή η αντίσταση των Αμερικανών νομοθετών, που ο κ. Τραμπ δεν μπορεί πλέον να τους αγνοεί.

Σύμφωνα με την εφημερίδα:

  • Η κυβέρνηση του προέδρου Τράμπ προσπάθησε να δελεάσει τον κ. Ερντογάν σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την Άγκυρα από το να «κεντήσει» στενότερους δεσμούς με τη Μόσχα, εν μέσω ανησυχιών ότι η μεταχείρισή της σαν παρίας θα ωθούσε την Τουρκία περαιτέρω στην τροχιά της Ρωσίας, ανέφεραν αξιωματούχοι των ΗΠΑ.
  • Όμως, ο Πρόεδρος Τραμπ έπρεπε να αντιμετωπίσει και τους θυμωμένους νομοθέτες των ΗΠΑ, οι οποίοι ψήφισαν μέσω σειράς νομοσχεδίων με στόχο την τιμωρία της Τουρκίας.

Και εδώ είναι το μυστικό. Οι Αμερικανοί βουλευτές και γερουσιαστές είναι όντως εξοργισμένοι και ο Αμερικανός πρόεδρος το γνωρίζει. Το περασμένο Σάββατο του το είπε σε τετ-α-τετ που είχαν στην προεδρική κατοικία, ο πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας Τζιμ Ρις (Ρεπουμπλικάνος από το Αϊντάχο).

Ο κ. Τραμπ του ζήτησε να αποσύρει το σχέδιο νόμου που ψηφίστηκε ήδη από την Επιτροπή και περιμένει να περάσει και από την Ολομέλεια της Γερουσίας. Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι απάντησε αρνητικά. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ανάγκη όλους τους γερουσιαστές του κόμματος του για να τον στηρίξουν στη διάρκεια της δίκης του στη Γερουσία. Οπότε ίσως χρειαστεί να υποχωρήσει στο θέμα της Τουρκίας. Αυτή είναι η αίσθηση που επικρατεί στους διαδρόμους του Κογκρέσου.

Σύμφωνα με την Wall Street Journal:

  • Ο κ. Τραμπ, στα μέσα Νοεμβρίου, φιλοξένησε τον Τούρκο ομόλογό του στο Λευκό Οίκο, αποκαλώντας τον έναν “πολύ καλό φίλο”. Ωστόσο, αυτό τον μήνα αναγκάστηκε να υπογράψει το αμυντικό νομοσχέδιο που περιλαμβάνει αναφορά σε κυρώσεις κατά της Τουρκίας, κυρίως μπλοκάροντας την παράδοση των αμερικανικών μαχητικών αεροπλάνων στην Τουρκία.
  • Η κυβέρνηση του κ. Τραμπ δεν έχει ακόμη διευκρινίσει το πεδίο εφαρμογής των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, αλλά Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δηλώνουν ότι ο χρόνος τελειώνει για να προσπαθήσει (ο κ. Τραμπ) να επιδιορθώσει τις σχέσεις της Τουρκίας και των ΗΠΑ, και τις εντάσεις εντός του ΝΑΤΟ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος «παγιδεύτηκε» και από τους δικούς του νομοθέτες όταν υποχρεώθηκε να υπογράψει τον προϋπολογισμό του κράτους, αλλά και τον προϋπολογισμό για την Εθνική Άμυνα, στους οποίους είχαν συμπεριληφθεί πολύ αρνητικές πρόνοιες για την Τουρκία, και θετικές για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Εκ των υστέρων πρόβαλε αντιρρήσεις μέσω ανακοίνωσης του Λευκού Οίκου, αλλά οι νόμοι είναι νόμοι και δεν καταργούνται εύκολα, ιδιαίτερα όταν τους έχουν ψηφίσει και οι νομοθέτες του δικού σου κόμματος. Ο κ. Τραμπ βρίσκεται σε δεινή θέση και μαζί του και η Τουρκία.

Ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ, που συνυπέγραψε το νομοσχέδιο για τις κυρώσεις με τον κ. Ρις, μας έλεγε τις προάλλες ότι πλέον είναι εξαιρετικά δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, να μην ψηφιστούν οι κυρώσεις και από τη Γερουσία. Θυμίζουμε ότι ήδη τις ψήφισε η Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο γερουσιαστής μας είπε ότι το Κογκρέσο δεν πρόκειται να επιτρέψει άλλο τον έλεγχο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από τον Ταγίπ Ερντογάν.

  • Η μεγαλύτερη διαμάχη της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας αφορά την αγορά  του ρωσικού συστήματος S-400 από την Τουρκία.
  • Η αμερικανική εφημερίδα θυμίζει ότι το Πεντάγωνο θεωρεί τους S-400 απειλή για την ασφάλεια στο ΝΑΤΟ.

Αυτό ανάγκασε τον κ. Τραμπ, όσο και αν δεν το ήθελε, να αναστείλει την παράδοση των μαχητικών F-35 στην Τουρκία. Επίσης, το Πεντάγωνο απέκλεισε τις τουρκικές εταιρείες από τη σύμβαση για την προμήθεια ατράκτου και άλλων εξαρτημάτων. Το βασικό επιχείρημα του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας ήταν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το ραντάρ του συστήματος S-400 για να κατασκοπεύσει και να αξιολογήσει τις ικανότητες των F-35.

Το συμπέρασμα όσων ασχολούνται με το θέμα των σχέσεων της Τουρκίας και των ΗΠΑ, είναι ότι οι πρωταγωνιστές, από τον κ. Τραμπ, τον Ερντογάν και τους νομοθέτες βρίσκονται σε ένα απίστευτο αδιέξοδο.

Το ερώτημα είναι ποιος θα κερδίσει… Οι περισσότεροι συμφωνούν σε αυτόν που θα χάσει.

Και πιστεύουν ότι ο χαμένος θα είναι στο τέλος η Τουρκία, η οποία με την ανάμειξη της στον εμφύλιο της Λιβύης, μπορεί να βρεθεί απέναντι και στην Αμερική και στη Ρωσία…

mignatiou

ETHNO MIDENISMOS tiurk simaia gefyra
Μέσα στο ίδιο το λαϊκό σώμα αντιπαλεύουν δύο λογικές.

Μία λογική ραγιά που έχει κυριαρχήσει, ιδιαίτερα μετά την ήττα των Μνημονίων, με μία άλλη που έρχεται από τα βάθη της ελληνικής ιστορίας, εκείνη της αντίστασης.

Πάνω σε αυτή πρέπει να χτίσουμε, γνωρίζοντας πως πρόκειται για έναν αγώνα μακράς πνοής. Έναν αγώνα που πρέπει να τον διεξάγουμε με μια τέτοια λογική, δηλαδή τη ριζική αλλαγή του εθνομηδενιστικού-παρασιτικού μοντέλου και την οικοδόμηση μιας ριζικά διαφορετικής λογικής.

Κοινός παρονομαστής είναι ο κατευνασμός, η εξαγορά της ύφεσης στα ελληνοτουρκικά με φαινομενικά ανώδυνες υποχωρήσεις-παραχωρήσεις προς την νεο-οθωμανική Τουρκία και τις συνεχλης εκδηλούμνες  ακόρεστες ορέξεις της.

Η Άγκυρα έχει ενσωματώσει στην εθνική στρατηγική της έναντι της Ελλάδας την καλλιέργεια του φοβικού συνδρόμου.

Χρησιμοποιεί την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας για να εξουθενώνει ψυχολογικά και να κάμπτει πολιτικοδιπλωματικά τις ελληνικές ηγεσίες, έτσι ώστε να αποκομίζει οφέλη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτό έκανε το μετακεμαλικό καθεστώς, αυτό συνεχίζει ο Ερντογάν. Με άλλα λόγια, το φάντασμα ενός θερμού επεισοδίου έχει καταντήσει το υπερόπλο της τουρκικής διπλωματίας.

Και μόνο όταν οι Έλληνες πειστούν πως, αν σήμερα απωλέσουμε έδαφος και εθνική κυριαρχία, αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση της χώρας.

Αν δηλαδή κατανοήσουν και πάλι πως, η εγκατάλειψη του εμείς για χάρη του εγώ, οδηγεί και σε ένα υποταγμένο και μίζερο εγώ. Διότι δημοκρατία και κοινωνικά δικαιώματα μπορούν να έχουν μόνο τα ελεύθερα και ανεξάρτητα έθνη.

Αντιστρέφοντας, λοιπόν, τη θανατηφόρα λογική της ύστερης μεταπολίτευσης, θα ήταν δυνατό να συγκροτήσουμε ένα αντίπαλο δέος στον κυρίαρχο εθνομηδενισμό.

Να αποκρούσουμε τις σημερινές απειλές της νεοοθωμανικής Τουρκίας. Να θωρακίσουμε τα σύνορά μας και να αρχίσουμε να μεταβάλλουμε το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της χώρας.

Και σήμερα είναι όντως η τελευταία ευκαιρία, η ώρα της αλήθειας. Γιατί, εάν σήμερα αποδεχτούμε την υποταγή μας στην Τουρκία και τη συνέχεια του εποικισμού της χώρας, δεν θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις για οποιαδήποτε ανάκαμψη αύριο. Η παρακμή μας θα οδηγήσει στο ιστορικό μας τέλος.

Έχουμε φθάσει στα όρια των υποχωρήσεων μας ως έθνος. Κατά συνέπεια πρέπει σήμερα, με αυτή την οικονομία και την κοινωνία που έχουμε, να επιχειρήσουμε μία έξοδο από τη μιζέρια μας ενάντια στην πλευρά, την παρασιτική, του εαυτού μας του ιδίου.

Συχνά έχουμε επαναλάβει το σύνθημα «αντίσταση η εξαφάνιση», ψευτίζοντας το ίσως από την πολλή και άκαιρη επανάληψη. Σήμερα όμως πρόκειται για πραγματικό διακύβευμα.

SLpress

syrigos 

Το ενδεχόμενο πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας απέκλεισε κατά τη διάρκεια συνέντευξής του ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο., Άγγελος Συρίγος. «Η Τουρκία δεν θα μπει σε μια διαδικασία πολεμικής διαμάχης» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM» εξέφρασε παράλληλα την άποψη πως «όλα αυτά τα οποία γίνονται ως τώρα, τις τελευταίες μέρες -ως προς την Ελλάδα, όχι ως προς την Κύπρο- είναι όλα διπλωματικά μέσα».

«Το χαρτί, που το διαπιστώσαμε με έκπληξη λανθασμένα, γιατί η Τουρκία λέει τα ίδια από το 2004, ότι διεκδικεί αυτές τις περιοχές, ήταν ένα έγγραφο προς τον ΟΗΕ. Σε αυτό που έγινε με τη Λιβύη δεν έβγαλε η Τουρκία κανονιοφόρους. Μια συμφωνία υπέγραψε. Ως τώρα ακολουθεί με την Ελλάδα πολύ προσεκτικά διπλωματικά μέσα. Με διπλωματικά μέσα πιστεύει ότι θα πετύχει» επεσήμανε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναφερόμενος στη γειτονική μας χώρα ξεκαθάρισε: «Δεν μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία σε αυτή τη φάση, για να μπει πρέπει να είναι απολύτως εξασφαλισμένη».

Εστιάζοντας στις έντονες ανησυχίες που υπάρχουν στους Έλληνες τις χαρακτήρισε «φυσιολογικές» διευκρινίζοντας «η Τουρκία είναι παραδοσιακός κίνδυνος, είναι το ένα από τα πολύ πολύ μεγάλα μας προβλήματα». «Είναι φιγουρατζού. Δεν μπαίνει σε μια διαμάχη, στην οποία υπάρχει κίνδυνος να χάσει. Πιέζει, δεν επιτίθεται, επιτίθεται μόνον όταν είναι βεβαία ότι το αποτέλεσμα θα είναι θετικό. Στην Κύπρο μπήκε το ΄74, όταν πήρε το πράσινο φως από τους Αμερικανούς, όταν ήξερε ότι δεν υπάρχει αντίσταση. Στη Συρία μπήκε τώρα όταν πήρε πράσινο φως από τους Αμερικανούς και τους Ρώσους και ήλεγχε πλήρως τον εναέριο χώρο και επιτέθηκε στους Κούρδους μέσω των τζιχαντιστών» συμπλήρωσε ο Άγγελος Συρίγος.
 
«Η μοναδική σχέση που έχει πλέον η ΕΕ με την Τουρκία είναι τα κονδύλια που της δίνει για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό Τίποτε άλλο. Αυτό είναι κάτι που δεν θέλουμε ούτε εμείς να κοπεί, διότι με αυτόν τον τρόπο ως ένα βαθμό η Τουρκία κρατάει τις ροές» είπε.

«Η Τουρκία πήρε από τη Συρία το μάθημα πως επιβραβεύεται όταν παίρνει πρωτοβουλίες, ακόμη και όταν αυτές παραβιάζουν κατάφωρα το διεθνές δίκαιο, προέβλεψε στροφή της γειτονικής χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ για τις επόμενες κινήσεις της» ανέφερε και σημείωσε ότι «αποκλείεται η Τουρκία να υπαναχωρήσει» σε σχέση με τις διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο.
 
Απαντώντας σε ερώτηση για τα μέτωπα της γειτονικής χώρας στην περιοχή, διευκρίνισε ότι αυτά είναι η Κύπρος, όπου «μπαίνει καθαρά στη φάση που θα προσπαθήσει να βρει ενεργειακό κοίτασμα, μάλλον στο τεμάχιο 3» και η Ελλάδα όπου «ανιχνεύει τις ελληνικές προθέσεις». Σχετικά με τις καθυστερήσεις στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο σχολίασε ότι οι επαφές της Ελλάδας με τη συγκεκριμένη χώρα ξεκίνησαν το 2004 και τόνισε ότι το πρόβλημα υπάρχει από την πλευρά της Αιγύπτου που δεν επιθυμεί να πάρει θέσει στην ελληνοτουρκική διαμάχη ως προς την επήρεια του Καστελόριζου.

Τέλος μιλώντας για τη Λιβύη σημείωσε: «Υπάρχουν δύο κυβερνήσεις, η μία που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ είναι η κυβέρνηση με την οποία οι περισσότεροι σύμμαχοί μας δεν έχουν καλές σχέσεις, έχουν κακές σχέσεις. Επομένως εμείς πρέπει να στραφούμε υποχρεωτικώς προς την άλλη που δεν αναγνωρίζεται όμως από τον ΟΗΕ».

ploia polemik

Η κατάσταση στο ελληνοτουρκικό μέτωπο είναι πιο τεταμένη από ποτέ. Ο Μιχάλης Ιγνατίου με ένα συγκλονιστικό άρθρο στο Ethnos.gr ανέλυσε την κατάσταση και την κρισιμότητα των στιγμών.

Συγκεκριμένα γράφει:

Ελπίζω να έχει «στήσει» ειδική ομάδα συνεργατών ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, οι οποίοι παρακολουθούν στενά, μελετούν και αναλύουν κάθε κίνηση, κάθε δήλωση του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν.

Αυτός μόνο μετρά, διότι μόνο αυτός παίρνει αποφάσεις. Οι συνεργάτες του είναι για τα μπάζα. Και την ίδια στιγμή -όπως έχει αποδειχθεί- επηρεάζει τον ηγέτη της μοναδικής χώρας που θα μπορούσε να θέσει ένα τέλος στις προκλήσεις του: Τον πρόεδρο της Αμερικής.

Για πολλούς από εμάς που παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς την πολιτική κατάσταση στην Αμερική, αυτό είναι το μέγα ερώτημα: Τι θα έκανε ο Ντόναλντ Τραμπ εάν ο φίλος του Ερντογάν προκαλούσε ένα πολεμικό περιστατικό στο Αιγαίο ή στην κυπριακή ΑΟΖ; Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να δώσει μία σίγουρη απάντηση. Ίσως στη συνάντηση του με τον Αμερικανό πρόεδρο, ο κ. Μητσοτάκης πληροφορηθεί τις προθέσεις του.

Θα έχει μία μοναδική ευκαιρία ο Έλληνας πρωθυπουργός να προσπαθήσει να τον μεταπείσει εάν συμβαίνει αυτό που φοβούνται αρκετοί εκ των παρατηρητών των αμερικανοτουρκικών σχέσεων: ότι δηλαδή ο κ. Τραμπ δεν χαλάει κανένα χατίρι στον Ερντογάν!

Το 1996 ο τότε πρόεδρος Μπιλ Κλίντον παρενέβη καταλυτικά προς την Άγκυρα. Και θα έλεγα μετά από τόσα χρόνια, ότι χωρίς τις απειλές του μακαρίτη του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ προς την Τανσού Τσιλέρ, θα είχαμε ένα μικρής διάρκειας πόλεμο.Μακάρι, λοιπόν, να έχει σχηματιστεί αυτή η ομάδα στο πρότυπο ξένων σοβαρών κυβερνήσεων.

Και να αποτελείται από διπλωμάτες και στελέχη των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας, αλλά και στρατιωτικών αξιωματούχων, που έχουν υπηρετήσει στην Τουρκία. Και οι οποίοι έχουν γνώσεις, έχουν εμπειρία και τις ικανότητες για να συμβουλεύσουν σωστά τον Πρωθυπουργό όταν έρθει εκείνη η στιγμή...

Ειλικρινά το λέω και το εννοώ: Εκφράζω ελπίδα να υπάρχει στο Μέγαρο Μαξίμου αυτή η ομάδα. Διότι είναι αναγκαία. Πολύ πιο σύντομα απ’ ότι αναμένουν και οι πιο απαισιόδοξοι, ο κ. Μητσοτάκης θα χρειαστεί να πάρει μία μεγάλη απόφαση. Διότι, ότι και να λέει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας, που δεν αναμένει ότι θα γίνει «θερμό επεισόδιο», ο Ερντογάν εννοεί όσα υποστηρίζει.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ΔΕΝ θα ξυπνήσει μία μέρα και θα δώσει εντολή επίθεσης εναντίον της Ελλάδας. Οι λόγοι είναι πολλοί, με πιο σημαντικό ότι και η χώρα του, και η δική μας, είναι μέλη στο ΝΑΤΟ. Λόγω και των πολλών προβλημάτων που έχει με τη Δυτική Συμμαχία και ειδικά την Αμερική, πιστεύω ότι δεν θα το πράξει. Δεν θα κηρύξει τον πόλεμο, για να είμαι πιο σαφής.

Όμως, την ίδια στιγμή, είμαι και από εκείνους που πιστεύουν ότι θα στείλει ερευνητικό σκάφος, συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία στην περιοχή που ο ίδιος θεωρεί πως είναι η ΑΟΖ της Λιβύης, ενώ στην πραγματικότητα είναι της Ελλάδας. Θα το πράξει διότι το πιστεύει. Και σ’ αυτή την περίπτωση ο κ. Μητσοτάκης έχει να λάβει μία πολύ μεγάλη απόφαση, που θα αφορά την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας.

Γι’ αυτό το εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα, ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν μπορεί να πάρει μόνος την απόφασή του, η οποία φαντάζομαι θα είναι το αποτέλεσμα των ζυμώσεων, της ομάδας των συνεργατών του. Πρέπει να μιλήσει και να συμβουλευθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους πολιτικούς αρχηγούς και την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Είναι μία απόφαση που θα σημαδεύσει την πορεία της χώρας. Είτε θα προστατευθεί η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας, είτε η Πατρίδα θα μικρύνει. Και βεβαίως δεν περιαυτολογούμε. Και ελπίζουμε ότι όταν προχωρήσει ο Ερντογάν σε αυτή την προκλητική ενέργεια, δεν θα έχει κανένα δίλημμα ο πρωθυπουργός.

Αρκετοί άνθρωποι, με τους οποίους μιλώ, αισθάνονται ότι ο κ. Μητσοτάκης περιτριγυρίζεται από συνεργάτες που δεν έχουν εθνικά ανακλαστικά. Και δεν το εννοούμε με τον τρόπο που το χρησιμοποιούν οι ψεκασμένοι εθνικιστές. Το λέμε υπό την έννοια ότι κυριαρχούνται από αυτές τις περίεργες θεωρίες ότι δήθεν «η Ελλάδα είναι αδύνατη», που κατ’ αυτούς σημαίνει ότι πρέπει να επιδιώξει τον συμβιβασμό με την Τουρκία, όποιο και αν είναι το είδος της πρόκλησης. Σκέφτονται λάθος, το έχουμε ξαναπεί.

Εάν, λοιπόν, ο Ερντογάν προχωρήσει σε αυτή την απονενοημένη πράξη, οι Έλληνες πολίτες στην πλειοψηφία τους, αναμένουν ότι ο κ. Μητσοτάκης θα κάνει το πατριωτικό καθήκον του. Διότι, έχοντας απέναντι του τον παρανοϊκό ηγέτη της Τουρκίας, η επιλογή του θα είναι μόνο μία...

MENENDEZ ARMENIA 

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και από τη Γερουσία, μετά τη συντριπτική απόφαση της Βουλής, είναι σίγουρα μία ιστορική στιγμή για την Αρμενία και τις κοινότητές της ανά τον κόσμο, αλλά και για την ίδια την Αμερική.

Διότι οι νομοθέτες έσωσαν την τιμή του αμερικανικού κράτους.

Η αμερικανική κυβέρνηση δεν τοποθετήθηκε ακόμα στο ψήφισμα της Γερουσίας και της Βουλής, αλλά αν πιστέψουμε το αναξιόπιστο προπαγανδιστικό πρακτορείο Αναντολού, ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα ενημέρωσε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, ότι δεν άλλαξε η θέση της Ουάσιγκτον για το Αρμενικό.

Αυτή, είπε, αντανακλάται στην τελευταία δήλωση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Στις 24 του περασμένου Απριλίου είχε χρησιμοποιήσει την φράση “Meds Yeghern” στην αρμενική γλώσσα, που σημαίνει ‘Μεγάλη Καταστροφή”.

Οι πάντες συμφωνούν ότι αν απέδειξε κάτι η προχθεσινή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, αυτό είναι ένα γεγονός που αρνείται ακόμα να αντιληφθεί ο πρόεδρος Τραμπ. Ότι στα θέματα της Τουρκίας είναι μόνος του, ενώ σε όλα τα άλλα ζητήματα τον υπερασπίζονται.

Προχθές, δεν μπόρεσε να βρει ένα εκ των 50 και πλέον Ρεπουμπλικάνων γερουσιαστών για να σταματήσει το ψήφισμα για τη Γενοκτονία. Εκτός εάν αποφάσισε να μην ζητήσει το «μπλοκάρισμα» του ψηφίσματος. Εάν συμβαίνει το δεύτερο πρόκειται για εντυπωσιακή εξέλιξη. Υπό την έννοια ότι για πρώτη φορά στα τρία χρόνια της προεδρίας του, δεν προσπάθησε να διασώσει την Τουρκία και τον Ερντογάν.

Βέβαια, ήταν τέτοια η αποφασιστικότητα του γερουσιαστή Μενέντεζ, που τείνω να πιστέψω ότι ακόμα και αν ζητούσε ο Λευκός Οίκος να εξυπηρετηθεί η κατοχική δύναμη και ο αυταρχικός ηγέτης της, δεν θα το έκανε κανείς Αμερικανός νομοθέτης.

Η στιγμή κατά την οποία εγκρίθηκε η αναγνώριση ήταν εντυπωσιακή, καθώς αυτό που έχει σημασία είναι ότι συναίνεσαν όλοι οι γερουσιαστές, και οι Ρεπουμπλικάνοι σύμμαχοι του κ. Τραμπ, στέλνοντας και ένα μήνυμα για το τι θα συμβεί όταν φτάσει στην Ολομέλεια της Γερουσίας το νομοσχέδιο των γερουσιαστών Ρις και Μενέντεζ για τις κυρώσεις στην Τουρκία.

Σημειώνω -καθώς έχει ιδιαίτερη σημασία- ότι μετά την περίφημη συνάντηση στο Όβαλ Όφις μεταξύ του κ. Τραμπ, του κ. Ερντογάν και των πέντε γερουσιαστών, αποκαλύφθηκε πως ο Αμερικανός πρόεδρος υποσχέθηκε στον Τούρκο ομόλογό του, ότι δεν θα επιτρέψει να διεξαχθεί η ψηφοφορία στη Γερουσία για τη Γενοκτονία.

Πάντως, ο Λευκός Οίκος είδε την Πέμπτη κατάματα την πραγματικότητα. Ότι και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων υποστηρίζει τους Κούρδους και τους Αρμένιους και εναντιώνεται στους Τούρκους. Ο γερουσιαστής Τζιμ Ρις, φίλος του κ. Τραμπ, που συμμετείχε και στη συνάντηση με τον Ερντογάν στο Όβαλ Όφις, πρόβλεψε ένα καταθλιπτικό αποτέλεσμα για τις κυρώσεις. Οι 98 από τους 100 γερουσιαστές μπορεί να τις υποστηρίξουν, δήλωσε.

Η καθολική υποστήριξη της Αρμενικής Γενοκτονίας έχει προκαλέσει νέα κρίση στις σχέσεις της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το μήνυμα από την Άγκυρα στην Ουάσιγκτον είναι ότι πρόκειται για αντιτουρκική ενέργεια ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για υπηρεσία προς την Ιστορία.

Βεβαίως το βασικό πρόβλημα είναι η εγκατάσταση και λειτουργία των S-400. Οι διαπραγματεύσεις έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο και μπορεί να αναγκαστεί ο πρόεδρος Τραμπ, πριν ακόμα ψηφίσει η Γερουσία το σχετικό νομοσχέδιο, να τις επιβάλει.

Όσοι παραβρέθηκαν στη συνάντηση του κ. Τραμπ με τον Ερντογάν πιστεύουν πλέον ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας τον εξαπάτησε για μία ακόμα φορά.

Ο γερουσιαστής Μενέντεζ, θεωρείται ο πρωταθλητής του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ξεκίνησε την προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από το 2006. Δεν απογοητεύθηκε με τις συνεχείς αποτυχίες. Οπότε ήταν δικαιολογημένα και τα δάκρυα του στη διάρκεια της ομιλίας του. Ο γερουσιαστής είναι αυτή τη στιγμή ένας εκ των πλέον ισχυρών πολιτικών παραγόντων στην Αμερική. Ο σεβασμός στο πρόσωπό του είναι απόλυτος.

Σε λίγες ημέρες θα ψηφιστεί στο σύνολο του το σχέδιο νόμου για τον East Med, που εισήγαγε από κοινού με τον Μάρκο Ρούμπιο. Αυτός ο νόμος θα εξυπηρετήσει αφάνταστα την Ελλάδα και την Κύπρο στο στρατηγικό τομέα.

Θεωρώ ότι έφτασε η στιγμή -σε συνεργασία με τις υγιείς δυνάμεις της Ομογένειας- να ξεκινήσει μία μαζική προσπάθεια που θα αφορά την κατοχή της Κύπρου.

Ο κ. Μενέντεζ απέδειξε την αγάπη του για την Κύπρο και την Ελλάδα. Ας τον βοηθήσουμε να φέρει σε πέρας και αυτή την μεγάλη αποστολή…

Ιστορική απόφαση στις ΗΠΑ, που ενδέχεται να οδηγήσει στην καθαίρεση του Τραμπ.

Άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο αποφάσισε η Βουλή των ΗΠΑ. Τέλος τα F-35 για Τουρκία

erdogan skoteini foto 

Διερωτώμαι πραγματικά ποιος είναι πιο φαιδρός; Ο καταπατητής που αγνοεί τους πάντες εδραιώνοντας την παρουσία του σε ξένα χωράφια με το ντουφέκι στο χέρι; Η αυτός που βλέπει να του παίρνουν το οικόπεδο μπροστά στα μάτια του και χασκογελάει, δηλώνοντας ότι θα βρει το δίκιο του στο… κτηματολόγιο;

Στα καθ΄ημάς τώρα: Ποιος είναι πιο φαιδρός; Η Τουρκία του Ερντογάν που μοίρασε την θάλασσα με μια(διεθνώς αναγνωρισμένη) κυβέρνηση ανδρείκελων  στην Λιβύη και θα στείλει μεθαύριο τα πολεμικά της στο καταπατημένο οικόπεδο; Η Τουρκία που ότι υπόσχεται το κάνει και φυτεύει γεωτρύπανα στα χωρικά ύδατα της Κύπρου;

‘Η μήπως η Ελλάδα που σιγοκλαψουρίζει και δεν μπορεί ούτε στην Αλβανία να επιβάλει οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, αλλά στηρίζει μετά μανίας τις ευρωπαικές προσδοκίες του αλητήριου πρωθυπουργού της; Η Ελλάδα που έχει μπλέξει σε ατέρμονες συζητήσεις με την Αίγυπτο και άκρη δεν έχει βγάλει για την ΑΟΖ;

Η Ελλάδα που άφησε να περάσουν δύο βδομάδες στα μουλωχτά και τρία κρίσιμα 24ωρα από την δημοσιοποίηση της τουρκο-λιβυκής συμφωνίας  χωρίς να εκμαιεύσει ούτε μία δήλωση διαμαρτυρίας του συμμαχικού Ισραήλ;

Πείτε μου λοιπόν ποιος είναι ο πραγματικά γελοίος και καρπαζοεισπράχτορας της υπόθεσης; Ε, μάλλον αυτός ο ονειροπαρμένος που επικαλείται το διεθνές δίκαιο και την αλληλεγγύη των υποτιθέμενων εταίρων του στην «πολιτισμένη» Εσπερία και το ΝΑΤΟ. Την ώρα που αυτοί, με την εξαίρεση της Γαλλίας, αλλά προεξάρχοντες τους Γερμανούς, σπεύδουν να φιλήσουν το χέρι του Σουλτάνου, ευλογώντας όποιο καπρίτσιο του έρχεται στο μυαλό.

Αλήθεια εχει αντιληφθεί η «σοβαρή» ελληνική κυβέρνηση ότι δεν θα βρει ποτέ το δίκιο της  επικαλούμενη την Ευρωπαική Ενωση, όσο τουλάχιστον κάνει εκεί κουμάντο το Βερολίνο; Ακουσε μήπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης την Μέρκελ να βροντοφωνάζει «θα ανεχτούμε τα πάντα για να κρατήσουμε την Τουρκία στο ΝΑΤΟ»;

Πήρε χαμπάρι ότι η άλλη γερμανίδα της Κομισιόν, η κυρία Ούρσουλα ετοιμάζεται να καταργήσει από την πίσω πόρτα  τις ψευτοκυρώσεις (έστω) εις βάρος της Τουρκίας για τις προκλήσεις της στη Κύπρο; Εχουν καταλάβει στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών ότι μεθαύριο η βαρονέσα θα στείλει τον έμπιστο της Καγκελαρίας, τον ελληνικής καταγωγής αλλά… «ευρωπαικής συνείδησης», Μαργαρίτη Σχοινά, σε Ελλάδα και Τουρκία για να συντονίσει το μεταναστευτικό ως διμερές πρόβλημα στις ακτές του Αιγαίου;

Λοιπόν, για να μην βαυκαλιζόμαστε. Στην πολιτική σοβαρός είναι αυτός που παράγει αποτελέσματα και μπορεί να τα συντηρήσει, έστω και με ανορθόδοξες μεθόδους. Φαιδρός είναι αυτός που επικαλείται διαρκώς τον εισαγγελέα και τις διεθνείς διασυνδέσεις του, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι ο λόγος του μετράει λιγότερο και από ένα ρέψιμο του Σουλτάνου…

M. Ignatioy, Hellawjournal.com

Περισσότερα Άρθρα...