Η πρόταση δυσπιστίας, ως αναμένονταν, απερρίφθη. Όμως η στήριξη στην κυβέρνηση μειώθηκε κατά μία ψήφο. Αυτή της Θεοδώρας Τζάκρη. Πλέον η δεδηλωμένη, από τις 179 ψήφους του Ιουνίου 2012, περιορίζεται στις 154 ψήφους.

Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι είναι αρκετές για να υπάρχει κυβερνητική σταθερότητα. Όμως η κυβέρνηση δεν είναι μονοκομματική. Είναι συμμαχική. Και στο ΠΑΣΟΚ ο Βενιζέλος δεν ελέγχει απολύτως το κόμμα του.

Κατ’ αρχήν υπάρχει ο Γιώργος Παπανδρέου και οι τουλάχιστον 10 βουλευτές οι οποίοι θα τον ακολουθούσαν σε περίπτωση που αποφάσιζε να διαφοροποιήσει τη στάση του έναντι της κυβερνήσεως και της υφιστάμενης ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχουν επίσης τρεις βουλευτές (Σκανδαλίδης, Κουτσούκος, Κασσής) οι οποίοι εκμηστηρεύονται ότι δύσκολα θα ψηφίσουν τον προϋπολογισμό. Υπάρχει επίσης ο εξ Αιτωλοακαρναρίας Θάνος Μωραΐτης, όστις καταψήφισε μεν την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δήλωσε ότι η ψήφος του είναι ψήφος ανοχής και όχι στήριξης της κυβερνήσεως.

Και στο κόμμα της Ν.Δ. υπάρχουν αγκάθια. Μπορεί ο Κ. Καραμανλής και οι βουλευτές που «ελέγχει» να μην είναι διατεθειμένοι να ρίξουν την κυβέρνηση, όμως ενδέχεται σε κάποια κρίσιμα νομοθετήματα, με τα οποία διαφωνούν, να μην παράσχουν με τόση ευκολία την ψήφο τους. Ανάλογη θα είναι, όπως λέγεται, και η στάση της Ντόρας Μπακογιάννη.

Απρόβλεπτος είναι και ο Νικήτας Κακλαμάνης. Εχθές απουσίαζε από την ψηφοφορία. Η δικαιολογία ότι ήταν ασθενής δεν πείθει. Θα μπορούσε να έχει στείλει επιστολή με την οποίαν να δηλώνεται η στήριξή του στην κυβέρνηση. Δεν το έπραξε. Ίσως να είναι προάγγελος για κάποια μελλοντική του διαφοροποίηση. Ίσως να είναι «εκβιασμός» για να λάβει το χρίσμα του υποψήφιου δημάρχου για την Αθήνα. Πάντως σε περίπτωση που υλοποιήσει την απειλή του, ότι θα είναι υποψήφιος ακόμα κι αν δεν λάβει το χρίσμα, και διαγραφεί από τη Ν.Δ., η κυβερνητική πλειοψηφία θα περιοριστεί κατά μία ακόμη ψήφο.

Και βέβαια υπάρχουν και πολλοί άλλοι, και στα δύο κόμματα (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ), οι οποίοι στηρίζουν την κυβέρνηση υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξουν, όπως έχουν διαβεβαιώσει Σαμαράς και Βενιζέλος, νέα μέτρα. Εξυπακούεται πως αν περάσει της τρόικας και έχουμε νέα μέτρα, δεν θα έχουμε κυβέρνηση. Ακόμα κι αν υπάρξουν βουλευτές από άλλα κόμματα (ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ, ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ) να τα ψηφίσουν δεν θα υπάρχει κοινοβουλευτική δεδηλωμένη ή θα πρέπει αυτή να οριστεί εκ νέου είτε με συμμετοχή και άλλων στην κυβέρνηση είτε με ψήφο ανοχής. Στην περίπτωση αυτή όμως μπαίνουμε σε «αχαρτογράφητα ύδατα» που δεν ξέρεις που θα σε βγάλουν.

Από αυτή την άποψη ο Τσίπρας έχασε μεν την ψηφοφορία στη Βουλή, κέρδισε όμως να δημιουργηθεί κερκόπορτα στην κυβερνητική συνοχή.

Όσοι βουλευτές διαφωνούν πραγματικά, και όχι για τα μάτια των τηλεθεατών και των ψηφοφόρων τους, στη λήψη νέων μέτρων, έχουν το άλλοθι για να τα καταψηφίσουν. Καταψηφίζοντας την πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κέρδισαν το δικαίωμα να αρνηθούν ψήφο μελλοντικά, χωρίς να κατηγορηθούν, σε επιλογές όπως για παράδειγμα ο φόρος επί των ακινήτων.

Εφεξής, θα είναι δύσκολο για την κυβέρνηση να θέτει το δίλημμα «είτε ψηφίζετε είτε πέφτει η κυβέρνηση». Καταψηφίζοντας την πρόταση δυσπιστίας απέδειξαν ότι δεν θέλουν να πέσει η κυβέρνηση.

Άρα, νέα μέτρα για να περάσουν είναι δύσκολο ή θα πρέπει να υποστούν πολλές τροποποιήσεις για να γίνουν αποδεκτά. Οι βουλευτές – που μέχρι τώρα ήταν απλά υποστυλώματα των αποφάσεων του Μαξίμου ή της διαβούλευσης των ηγεσιών των δύο κομμάτων- αποκτούν ρόλο.

Αυτή είναι η δεύτερη ποιοτική διαφορά στην άσκηση εξουσίας που επιφέρει, ακόμα κι αν καταψηφίστηκε, η  πρόταση δυσπιστίας. Πλέον, το παιχνίδι από τα κυβερνητικά και κομματικά γραφεία μεταφέρεται στα έδρανα του Κοινοβουλίου. Κι αυτό για μια κυβέρνηση εκτάκτων συνθηκών δεν είναι ευχάριστη εξέλιξη, αν λάβουμε υπόψη ότι το υπάρχον κοινοβουλευτικό δυναμικό μάλλον δεν είναι και το καλύτερο δυνατό των τελευταίων χρόνων ή για να το πούμε πιο κομψά: δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες που απαιτούν οι καιροί.

Τώρα λοιπόν αρχίζουν τα δύσκολα για την κυβέρνηση.

Ο Σαμαράς κέρδισε τη «μάχη της μομφής», αλλά ο Τσίπρας κατάφερε να ανοίξει μια κερκόπορτα στην κυβερνητική συνοχή. Από την οποίαν, εκτός από την Θεοδώρα Τζάκρη, μπορούν -αν δεν ετοιμάζονται- να διαβούν κι άλλοι. Η «πόρτα εξόδου» βουλευτών της συμπολίτευσης που άνοιξε, ουσιαστικά είναι «κερκόπορτα» για να χαθεί η δεδηλωμένη.

Για να μπορέσει ο Σαμαράς να την κρατά κλειστή θα πρέπει ο Στουρνάρας, ο Μητσοτάκης, ο Βρούτσης και οι άλλοι υπουργοί να «βασανίσουν» πολλές από τις αποφάσεις και τα μέτρα που έχουν ήδη συμφωνηθεί με την τρόικα. Κι αυτό δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι όταν μάλιστα οι εταίροι-δανειστές μας εμφανίζονται αποφασισμένοι να μεταθέσουν την ουσιαστική συζήτηση για το «ελληνικό πρόβλημα» για μετά τις ευρωεκλογές…

φελνικος, matrix24

Ηταν αναμενόμενο η είδηση για την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο να κάνει τον γύρο του κόσμου, διότι ήταν μια ακραία επίδειξη αυταρχικής διακυβέρνησης, μια πράξη καταστολής που δεν συνηθίζεται στις δημοκρατίες (δεν συνηθίζεται, όχι δεν γίνεται).

Η δικομματική κυβέρνηση, σε πλήρη σύμπνοια, απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι είναι ανίκανη να βρει λύσεις στα δίκαια αιτήματα των κοινωνικών ομάδων και ότι μόνη διέξοδος να τα αντιμετωπίσει είναι η βίαιη καταστολή με τον ανάλογο μηχανισμό των αστυνομικών δυνάμεων.

Μπορεί η κίνηση Τσίπρα να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας να είναι προσπάθεια εκμετάλλευσης του μεγάλου διεθνούς αντίκτυπου που προκάλεσε η εισβολή των ΜΑΤ, μια ευκαιρία να δείξει την αντιπολιτευτική του ικανότητα.

Μπορεί ακόμη να επιδιώκει να ξεγυμνώσει τους αυτοαποκαλούμενους «αντάρτες» βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, που ναι μεν διαφωνούν, πάντα όμως ψηφίζουν «ναι». Το ίδιο και με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και τον πρόεδρό τους που υποστηρίζουν άνευ όρων τον πρωθυπουργό και τις αντιλαϊκές αποφάσεις του. Θεωρεί πιθανώς ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα μεγαλώσει το χάσμα μεταξύ της ηγεσίας και της κοινωνικής βάσης.

Το ίδιο σκεπτικό φαίνεται να κυριαρχεί και στο πώς θα αντιδράσει η Δημοκρατική Αριστερά, η οποία ανακοίνωσε ότι η πρόταση δυσπιστίας δεν θα προσθέσει τίποτα, αντίθετα θα δημιουργήσει προβλήματα, εκτιμώντας πως η δύσκολη πολιτική κατάσταση της χώρας και οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές δεν επιτρέπουν τακτικισμούς.

Ολες οι εκτιμήσεις οδηγούν στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσδοκά πολλαπλά οφέλη από την κίνησή του αυτή και πριν απ” όλα θέλει να φανεί ότι είναι η μόνη δύναμη που διαθέτει πρόταση εξόδου από την κρίση. Δεύτερον, βάζει τη συγκυβέρνηση να αντιμετωπίσει την κοινωνία στην οποία επιτίθεται παντοιοτρόπως.

Σε ό,τι αφορά τη βίαιη πράξη της εισβολής των ΜΑΤ προκύπτει κάτι εντυπωσιακό: το ότι θα παρουσιαστεί (είναι αναγκασμένος) ο πρωθυπουργός της χώρας στη Βουλή. Θα είναι η μόλις τέταρτη φορά (!) παρουσίας του στη Βουλή μετά ενάμιση χρόνο διακυβέρνησης, δεν θα είναι, όμως, απ” αυτές που «ελέγχει». Τώρα θα φανεί απολογούμενος για έργα και ημέρες που διακρίνονται από έντονη αντικοινωνικότητα και αντιδημοκρατική τακτική. Εχουν δίκιο όσοι χαριτολογώντας λένε ότι αφού δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό πάει το βουνό στον Μωάμεθ.

Το πώς αντέδρασαν τα στελέχη της κυβέρνησης στις επικρίσεις που δέχτηκαν για την εισβολή είναι ανάξιο λόγου, τα λόγια τους όμως φανερώνουν την ωμή και απάνθρωπη ιδεολογία του φιλελευθερισμού. Η ΕΡΤ είναι μια δύσκολη υπόθεση για τη συγκυβέρνηση και ίσως είναι καταλυτικές οι εξελίξεις, παρά την ανούσια και άκομψη θριαμβολογία των προερχόμενων από τον ΛΑΟΣ στελεχών της.

efsyn.

Η Ελλάδα πάγωσε, μαθαίνοντας ότι δύο νέα παιδιά έπεσαν θύματα ενός αδίστακτου δολοφόνου. Ήταν μέλη της Χρυσής Αυγής.

Προσωπικά μου είναι παντελώς αδιάφορο. Διαφωνώ κάθετα και οριζόντια με αυτή την ναζιστική οργάνωση, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι κάποιοι άφρονες σκοτώνουν συμπολίτες μας για... ιδεολογικούς λόγους. Το αίμα δεν έχει ταυτότητα. 

Ταυτόχρονα απορρίπτω με οργή την προσπάθεια κάποιων που έχουν ως μόνο τους επάγγελμα το αριστερό τους παρελθόν, που προσπάθησαν να περάσουν από την πρώτη στιγμή την γραμμή ότι επρόκειτο για προβοκάτσια. Τέτοια βεβαιότητα; Τόση βλακεία; Διότι η βεβαιότητα δείχνει πλήρη γνώση όλων των συνθηκών...

Αυτή την φορά δεν είδαμε δηλώσεις και εκδηλώσεις καταδίκης του γεγονότος από τους συμπαθείς καλλιτέχνες και από τον πνευματικό κόσμο της χώρας. Που είστε αγαπητοί; Τι έγινε; Τα παιδιά αυτά δεν είχαν μάνες; Δεν είχαν ψυχή; Τόση μικρότητα;

Η Ελλάδα κινδυνεύει να βουτηχτεί για άλλη μία φορά στο αίμα. Ο διχασμός είναι το εθνικό μας άθλημα. Κι όσες φορές το δοκιμάσαμε στο παρελθόν το μετανιώσαμε πικρά. Αλλά ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Έτσι και γίνει το κακό, έγινε.

Έπειτα από χρόνια βγαίνουν κάποιοι γραφιάδες και λένε πόσο κρίμα ήταν και πόσο καλύτερα θα ήσαν τα πράγματα αν δεν είχαμε παρασυρθεί στην δίνη της αιματοβαμμένης και αδελφοκτόνου πάλης. Τα γράμματα αυτά, όμως, οι λέξεις που χρησιμοποιούνται μοιάζουν με καρφιά. Σαν να βιαζόμαστε να κάνουμε μνημόσυνο στο παρελθόν μας, σαν να θέλουμε να το κλείσουμε στο φέρετρο και να το θάψουμε βαθιά μέσα στη γη... 

Δεν υπάρχουν άκρα, ούρλιαζαν με βεβαιότητα στις οθόνες της τηλεόρασης διάφοροι σταλινικοί. Υπάρχουν άκρα, κύριοι και τα βλέπουμε μπροστά μας. Το ερώτημα είναι ποιός τα ενεργοποίησε και ποιός έχει συμφέρον από τη δράση τους. Ποιός θέλει να δει την Ελλάδα βουτηγμένη στο αίμα...

Η κατάσταση στην κοινωνία είναι τεταμένη. Μία σπίθα είναι αρκετή σε αυτές τις περιπτώσεις για να τιναχτεί στον αέρα η μπαρουταποθήκη. Ποιός έχει συμφέρον να μας δει να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας;

Μην ψάξετε να βρείτε την απάντηση σε σενάρια συνωμοσίας. Ότι κάποιοι έχουν εξυφάνει ένα σκοτεινό σενάριο σε βάρος της χώρας μας. Όχι ότι τέτοια σενάρια δεν υπάρχουν. Κάθε άλλο! Σας πληροφορούμε ότι η δουλειά των σεναριογράφων είναι ακριβώς αυτή, να γράφουν σενάρια. Ακόμη κι όταν τα σενάρια αυτά μοιάζουν να είναι τελείως παρανοϊκά...

Ωστόσο, ας μην παγιδευτούμε στις σκοτεινές και συνήθως αδιέξοδες στοές του υπόκοσμου της πολιτικής δράσης και των μυστικών υπηρεσιών. Κι ας σκεφτούμε το εξής: Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί ο εμφύλιος μετά τον πόλεμο; Την απάντηση την ξέρουμε καλά. Χρειαζότανε μόνο να υπάρχουν περισσότερες φωνές λογικής.

Το τι σενάρια έχουν γράψει κάποιοι, το τι ονειρεύονται για την χώρα μας κάποιοι τρίτοι και πόσο μας μισούνε οι εχθροί μας, αυτά όλα θα περάσουν σε δεύτερη μοίρα αν εμείς εξακολουθήσουμε και έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Αν αυτό τον έλεγχο δεν τον παραδώσουμε στα δύο άκρα. Αν επικρατήσει η λογική.

Θανάσης Μαυρίδης 

Υπό την προϋπόθεση ότι οι εκτελεστές των δύο χρυσαυγιτών, την Παρασκευή το απόγευμα, ήταν από το αριστερό αντάρτικο πόλης, τα δύο άκρα συναντήθηκαν. Και είναι η πρώτη φορά.

Εκείνο που τρομάζει το λαό και το πολιτικό σύστημα είναι ότι πιθανώς δεν είναι και η τελευταία.

Η συνάντηση των άκρων δεν γίνεται ποτέ με τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού που έχουν μάθει να παίζουν τα κόμματα, αλλά και οι πολίτες. Γίνεται με τον πιο άγριο τρόπο. Είναι μια συνάντηση αλληλοεξόντωσης, που δεν περιορίζεται στην εξόντωση των μελών των άκρων.

Επεκτείνεται στην εξόντωση καθενός, που μπορεί να χαρακτηριστεί φίλος, συμπαθών, ανεκτικός προς ένα από τα άκρα. Οδηγεί έτσι το μέσο πολίτη στα άκρα. Τον κάνει μέρος των άκρων ετσιθελικά. Κάνει το πολιτικό σκηνικό ένα πεδίο μάχης των άκρων.

Αυτή τη στιγμή το πολιτικό σύστημα στέκει μουδιασμένο από το φόβο πάνω από τα σώματα του Φύσσα και των δύο χρυσαυγιτών. Είναι δικά του θύματα και οι τρεις. Αυτό εξέθρεψε τη ρεμούλα, τη διαφθορά, την απάτη και το ψέμα, με τα οποία απαξιώθηκε στη συνείδηση των πολιτών. Αυτή η απαξίωση ήταν και είναι το βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής, που βρίζει τον κοινοβουλευτισμό σαν διεφθαρμένο και έχει απήχηση στους πολίτες.

Αυτή τη στιγμή το πολιτικό σύστημα στέκεται τρεμάμενο από το φόβο πάνω από τα άψυχα σώματα των δύο χρυσαυγιτών και του Φύσσα, φρίττοντας στη σκέψη ότι αυτή είναι μόνο η αρχή της σύγκρουσης. Τρέμοντας ότι αυτή η σύγκρουση δεν θα περιοριστεί στα μέλη των άκρων, αλλά θα αιματοκυλήσει κάθε φωνή που δεν θα συμπορευθεί με τα άκρα. Ετσι όπως ξεκινούν όλοι οι εμφύλιοι και οι πολιτικές εκτροπές.

Το πολιτικό σύστημα δεν έχει επιδείξει καμιά σοβαρότητα για την ευημερία και το μέλλον των πολιτών. Καμιά σοβαρότητα για την ασφάλεια των πολιτών. Καμιά σοβαρότητα για την προστασία των πολιτών από εγχώριους και ξένους αγιογδύτες. Κυρίως, δεν έχει επιδείξει καμιά σοβαρότητα για την αντιμετώπιση όλων των φαινομένων κρατικής αλητείας, η οποία γεννάει τα άκρα.

Σήμερα στέκει τρεμάμενο πάνω από τρία θύματά του. Και δεν ξέρει ότι αν δεν δει πως η νοοτροπία της διαφθοράς και του ωχαδερφισμού τα σκότωσε, τα θύματα θα πολλαπλασιαστούν. Αλλά αυτό είναι καιρός να το δουν και οι πολίτες, που επιλέγουν κυβερνήτες.

ενετ
 

Αν υπάρχει κάτι χειρότερο από τους πολιτικούς αυτό είναι οι δημοσιογράφοι. Και ιδιαίτερα οι δημοσιογράφοι-σχολιαστές στα δελτία ειδήσεων ή στις λεγόμενες πολιτικές -θεός να τις κάνει- νυχτερινές και μεταμεσονύκτιες εκπομπές.

Χθες, και με αφορμή την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, διαπιστώθηκε, για μια εισέτι φορά, η ανεπάρκεια των «διαμορφωτών» της κοινής γνώμης. Το τι βλακεία ακούστηκε δεν περιγράφεται. Ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του. Και σε κάθε περίπτωση ήταν εξόφθαλμη, σε βαθμό παρεξηγήσεως, η εξάρτησή τους από τα επικοινωνιακά κέντρα των κομμάτων είτε της συμπολίτευσης είτε της αντιπολίτευσης.

Οι μεν, μεταφέροντας, ανερυθρίαστα, τη γραμμή της (συγ)κυβερνήσεως, προσπαθούσαν να μας πείσουν πόσο λάθος ήταν η κατάθεση πρότασης δυσπιστίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και οι δε, λειτουργώντας επίσης ως χαλκεία -της Κουμουνδούρου αυτοί, μας ανέλυαν την ορθότητα της κίνησης Τσίπρα. Οι δεύτεροι είναι μάλιστα χειρότεροι από τους πρώτους, αφού δεν ήταν ικανοί να εισφέρουν έστω ένα επιχείρημα, πέραν της «γραμμής», που να αιτιολογεί πειστικά την πρόταση δυσπιστίας.

Ας δούμε ένα ένα τα όσα ακούστηκαν.

Πρώτον, ειπώθηκε ότι ποτέ στη Μεταπολίτευση δεν ευδοκίμησε καμία πρόταση δυσπιστίας. Αλήθεια είναι. Αυτό όμως τι αποδεικνύει; Ότι ήταν λάθος η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ; Τότε γιατί δεν ήταν λάθος και όλες όσες είχαν προηγηθεί; Περίμενε ή περιμένει κανείς να πέσει η κυβέρνηση από μια πρόταση δυσπιστίας; Όχι βέβαια.

Οι προτάσεις δυσπιστίας δεν γίνονται (κοινοβουλευτικά κακώς βέβαια) για να πέσει η κυβέρνηση, αλλά για να προκληθεί συζήτηση, επί τριήμερον, στη Βουλή για κάποια θέματα που κατά την αντιπολίτευση είναι μείζονα και πρέπει αφενός να τα πληροφορηθεί ο λαός και αφετέρου να τεθούν προ των ευθυνών τους οι βουλευτές, και ιδιαίτερα όσοι, εκ της συμπολιτεύσεως κυρίως, θέλουν να εμφανίζονται ότι είναι και με τον …αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ.

Από την πρόταση δυσπιστίας η αντιπολίτευση περιμένει -αυτό τουλάχιστον διδάσκει ο κοινοβουλευτικός βίος στη Μεταπολίτευση- να κεφαλαιοποιήσει τα (υποτιθέμενα) κέρδη από τη δική της πολιτική και όχι για να ρίξει την κυβέρνηση. Οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από ενέργειες της αντιπολίτευσης, αλλά από εσωτερικές διαμάχες στη συμπολίτευση. Κακώς, γιατί αυτό αποτελεί υποβάθμιση και ακύρωση των κανόνων του κοινοβουλευτισμού και κυρίως της ανεξαρτησίας του βουλευτή ως εκπροσώπου του έθνους. Όμως στην Ελλάδα ζούμε, όπου όλα είναι στο περίπου. Περίπου κοινοβουλευτισμός, περίπου δημοκρατία, περίπου κράτος και πάει λέγοντας. Γι’ αυτό και η πρόταση δυσπιστίας, από ουσιαστική κοινοβουλευτική διαδικασία έχει μετατραπεί σε σημειολογική πολιτική κίνηση. Δεν κατατίθεται για να παράξει αποτελέσματα, αλλά για να καταδείξει πολιτικές.

Δεύτερον, λέχθηκε ότι με τον τρόπο αυτό συσπειρώνονται οι κοινοβουλευτικές ομάδες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ σε μια στιγμή που επικρατεί αναβρασμός στο εσωτερικό τους. Και ποιος το λέει αυτό; Όσοι στηρίζουν την κυβέρνηση και διαφωνούν με την αντιπολίτευση. Δηλαδή τι μας λένε όλοι αυτοί; Ότι ήθελαν να πέσει η κυβέρνηση και τους έπιασε ο πόνος που ο ΣΥΡΙΖΑ τους συσπειρώνει; Ας είμαστε σοβαροί. Υπάρχει έστω και ένας που να πίστευε ότι οι βουλευτές θα έριχναν την κυβέρνηση; Ούτε ένας. Αυτοί που σήμερα κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι προσφέρει σε διαφωνούντες βουλευτές της συμπολίτευσης το πρόσχημα για να συνταχθούν με την κυβέρνηση ήταν (και είναι) έτοιμοι να «ξεσκίσουν» όποιον βουλευτή υπήρχε πιθανότητα, με την ψήφο του, να θέσει εν αμφιβόλω την κυβερνητική πλειοψηφία. Η υποκρισία τρέχει από τα μπατζάκια τους. Ας τη μαζέψουν πριν την πατήσουν και γλιστρήσουν.

Αντί να λένε αυτές τις αηδίες, ας σκεφτούν και αυτοί και η κυβέρνηση κάτι που ίσως ούτε η Κουμουνδούρου να μη σκέφτηκε όταν κατέθετε την πρόταση δυσπιστίας. Και λέω ούτε η Κουμουνδούρου γιατί μάλλον είμαι σίγουρος ότι η πρόταση κατετέθη εν θερμώ και μεταξύ άλλων στόχευε και στο να συσπειρώσει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, της οποίας μια σημαντική μερίδα εξαγριώθηκε με τις δηλώσεις Τσίπρα, στις ΗΠΑ, περί παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη.

Ποιο είναι αυτό το κάτι που δεν σκέφτηκαν όλοι όσοι υποστηρίζουν ότι η πρόταση δυσπιστίας θα λειτουργήσει υπέρ της συνοχής της συμπολίτευσης; Μα, το γεγονός ότι βοηθάει όποιους βουλευτές θέλουν να καταψηφίσουν μέτρα, όπως ας πούμε το φόρο επί των ακινήτων. Καταψηφίζοντας την πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν εφεξής να υποστηρίζουν ότι «εμείς δεν θέλουμε να ρίξουμε την κυβέρνηση και το αποδείξαμε, αλλά είμαστε αντίθετοι στο (τάδε) μέτρο και δεν το εγκρίνουμε».

Με απλά λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ με την πρόταση δυσπιστίας παρέχει το άλλοθι σε διαφωνούντες βουλευτές της συμπολίτευσης να μη δώσουν ψήφο σε μέτρα με τα οποία λένε ότι διαφωνούν… Έχοντας δείξει, με την καταψήφιση της πρότασης δυσπιστίας, ότι στηρίζουν την κυβέρνηση, τους λύνονται τα χέρια για να ψηφίσουν διαφορετικά από αυτά που θα εισηγηθεί, μετά από λίγες μέρες, ας πούμε ο Στουρνάρας. Η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ τους νομιμοποιεί, τους προστατεύει από κατηγορίες και ταυτόχρονα τους απελευθερώνει. Αν επιλέξουν να ψηφίσουν μέτρα με τα οποία μέχρι τώρα δηλώνουν αντίθετοι, απλά θα εκτεθούν και θα ρεζιλευτούν.

Τρίτον, αυτά που λέγονται ότι δήθεν χάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για έξι μήνες το κορυφαίο κοινοβουλευτικό όπλο για να ρίξει την κυβέρνηση μόνο το γέλωτα προκαλούν και εκθέτουν όσους το υποστηρίζουν. Είπαμε, αν έχει δείξει ένα πράγμα η Μεταπολίτευση είναι ότι οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από τις προτάσεις μομφής της αντιπολίτευσης, αλλά από εσωτερικές αντιθέσεις. Τις 151 ψήφους τις διαθέτει η συμπολίτευση και γι’ αυτό κυβερνά. Η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και όχι ανοχής.

Αν κάποιοι θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση έχουν πολλές ευκαιρίες να το πράξουν. Υπάρχει σε λίγο ο προϋπολογισμός που ισοδυναμεί με ψήφο εμπιστοσύνης. Υπάρχουν επίμαχα νομοσχέδια. Υπάρχουν (παράλογα) μέτρα που απαιτεί η τρόικα. Να κοπεί λοιπόν το καλαμπούρι περί δήθεν εξαμήνου παρατάσεως ζωής στην κυβέρνηση, λόγω της πρότασης δυσπιστίας. Αν μη τι άλλο, αδικούν και την κυβέρνηση και αμφισβητούν τη σταθερότητά της. Υποστηρίζοντας αυτό το επιχείρημα ούτε την αντιπολίτευση πλήττουν ούτε στην κυβέρνηση προσφέρουν, όπως ίσως νομίζουν, καλή υπηρεσία. Κακώς δε, κάκιστα, αυτό το επιχείρημα προβάλλεται και από κυβερνητικούς κύκλους. Είναι σαν να πυροβολούν τον εαυτό τους.

Τέταρτον, υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπρεπε να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας την ώρα που είναι σε εξέλιξη οι συζητήσεις της κυβέρνησης με το τεχνικό κλιμάκιο της τρόικας. Αποτελεί αυτή η κίνηση, λένε, «πισώπλατη εθνική μαχαιριά». Σιγά μην είναι και ριπηδόν πυροβολισμός με Καλάσνικοφ! Ίσα ίσα, αν η κυβέρνηση το χειριστεί έξυπνα, είναι ένα πλεονέκτημα υπέρ της. Μπορεί κάλλιστα να υποστηρίξει ότι οι απαιτήσεις της τρόικας δυναμιτίζουν πλέον ανοιχτά την πολιτική και κοινοβουλευτική σταθερότητα.

Η πρόταση δυσπιστίας του Αλέξη Τσίπρα, τηρουμένων των αναλογιών και ανεξαρτήτως σκοπιμοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον αντίστοιχη με το «βυθίσατε το Χόρα» του Ανδρέα Παπανδρέου το 1976 θα μπορούσε να εκληφθεί. Και ως τέτοια πρέπει να αξιοποιηθεί από τον Αντώνη Σαμαρά, όπως είχε αξιοποιηθεί τότε και από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή η ρήση του Ανδρέα.

Τούτων δοθέντων, αν εγώ είχα κάτι να πω είναι ότι κακώς δίδεται τόσο υπερβολικά μεγάλη σημασία στην πρόταση δυσπιστίας. Είναι μια προβλεπόμενη κοινοβουλευτική διαδικασία – προνομία της αντιπολίτευσης, όπως και η πρόταση εμπιστοσύνης είναι όπλο της κυβέρνησης.

Για τρεις ημέρες θα υπάρξει εφ’ όλης της ύλης συζήτηση στη Βουλή, κάτι μάλλον καλό για την πληροφόρηση των πολιτών, ιδίως τις παράξενες τούτες μέρες με τις εν ψυχρώ πολιτικές(;) εκτελέσεις συνανθρώπων μας, αλλά και την θορυβώδη έλευση του τεχνικού κλιμακίου της τρόικας για έλεγχο των πεπραγμένων. Η κυβέρνηση δεν κινδυνεύει να πέσει. Η συζήτηση με την τρόικα δεν πρόκειται να επηρεαστεί, εξάλλου τώρα άρχισε κι έχουμε μέρες μπροστά μας. Αν πάντως επηρεαστεί μάλλον θα ‘ναι προς το θετικό.

Τα κόμματα θα εκθέσουν τις απόψεις τους και αντίστοιχα θα εκτεθούν. Αν ο Τσίπρας ευελπιστεί να αποκομίσει και οφέλη από τη στάση του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ, του ΚΚΕ, ανεξάρτητων ή διαφωνούντων βουλευτών με γεια του και χαρά του. Έχει το δικαίωμα να το κάνει, είναι στο χέρι των άλλων να μην του το επιτρέψουν. Αυτό είναι το πολιτικό παιχνίδι.

Τίποτα άλλο συγκλονιστικό, κι ας με συγχωρέσουν οι συνάδελφοι της τηλοψίας, δεν μπορώ να δω. Μόνον ότι η ζωή των ανθρώπων τραβάει την ανηφόρα. Ανηφόρα δύσκολη που ολοένα και δυσκολεύει

φελνικος

Οπως συμβαίνει με όλα τα πραγματικά σοβαρά θέματά μας, ο φόρος για τα ακίνητα πέρασε σχεδόν απαρατήρητος. 

Χαμένος ανάμεσα στις αστειότητες για τις παρελάσεις και την τύχη τους, την προϊούσα άνοια παλιών και νέων πολιτικών, το δράμα της Μαρίας από τη Βουλγαρία και του μικρού Μπεν.

Επειδή όμως αυτοί που συνέταξαν το νομοσχέδιο υποψιάζονται τη βόμβα που απασφάλισαν, απέσυραν και άρον άρον τη δημόσια διαβούλευση, έτσι για να τα καταλάβουμε τα μαντάτα με καθυστέρηση. Προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο γιατί ξέρουν τι έρχεται και τι τους περιμένει όταν ο κόσμος συνειδητοποιήσει το τράκο που του ετοιμάζουν.

Δίχως ίχνος υπερβολής, πρόκειται για τη μεγαλύτερη ληστεία εις βάρος των φορολογουμένων στην ιστορία του κράτους μας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για φόρο δήμευσης περιουσίας. Γιατί φόρος επί του ακινήτου και όχι επί του εισοδήματος που παράγει, αυτό ισοδυναμεί με δήμευση σε δόσεις. Κατά την ίδια έννοια θα έπρεπε να υπάρχει και φόρος επί των καταθέσεων και όχι επί των τόκων που παράγουν αυτές.

Το ακίνητο αποτέλεσε έως σήμερα το μοναδικό σταθερό σημείο αναφοράς για την κοινωνία μας. Τη μόνη αξιόπιστη αναγκαστική εναλλακτική διέξοδο εξασφάλισής μας απέναντι σε «συστήματα» που ξέραμε ότι βαδίζουν με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία. Οπως το Ασφαλιστικό και της Υγείας μας. Λέγαμε όπως και να 'ρθουν τα πράγματα, να 'χουμε ένα κεραμίδι να βάλουμε το κεφάλι μας από κάτω.

Και τώρα, ω της παράνοιας, άνθρωποι χωρίς εισόδημα ή με ελάχιστο εισόδημα απειλούνται με κατασχέσεις ακινήτων γιατί δεν μπορούν να καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές σε Ταμεία που είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορούν στο μέλλον να τους καταβάλλουν συντάξεις!

Δεν φτάνει λοιπόν που κατέρρευσαν και καταρρέουν όλα γύρω μας, με τον φόρο αυτό επιχειρείται και το τελειωτικό χτύπημα. Η πλήρης οικονομική και ηθική εξαθλίωσή μας. Το ξεθεμελίωμά μας ως κοινωνίας με το ξεσπίτωμά μας ως πολιτών.

Οικονομική εξαθλίωση γιατί σε πολλούς συμπολίτες χωρίς εισόδημα αυτή την περίοδο τούς δημεύει τις περιουσίες και σε άλλους επιβάλλει να πληρώνουν ενοίκιο στο ίδιο τους το ιδιόκτητο σπίτι, για το οποίο μπορεί να πληρώνουν ακόμη δόσεις δανείων.

Ηθική εξαθλίωση γιατί αποθαρρύνει τους ανθρώπους από κάθε προσπάθεια ατομικής βελτίωσης. Και χωρίς αυτήν πώς μπορεί να υπάρξει πρόοδος; Πώς νοείται ατομική ελευθερία δίχως στοιχειώδη οικονομική ανεξαρτησία; Τι απομένει από την αξιοπρέπεια σε ανθρώπους που αγωνίζονται μόνο για την επιβίωσή τους;

Η στέρηση κινήτρων για τη διατήρηση ή απόκτηση έστω και στοιχειώδους ατομικής ιδιοκτησίας θα μας οδηγήσει αναπόφευκτα σε νοοτροπίες και συμπεριφορές σαν αυτές που βλέπουμε στους εξαθλιωμένους μετανάστες που κατακλύζουν τη χώρα μας.

Δικαιολογίες του τύπου «δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να συγκεντρωθούν έσοδα» ακούγονται προκλητικές, όταν άφωνοι βλέπουμε τι γίνεται ή καλύτερα τι δεν γίνεται στο Δημόσιο, στις ζημιογόνες επιχειρήσεις του, τις εφορίες. Και επιχειρήματα όπως «όποιος δεν αντέχει να πληρώσει τους φόρους του, να πουλήσει το ακίνητό του», μόνο οργή μπορεί να προκαλέσουν, πέραν της χαιρέκακης γελοιότητάς τους.

Στα χέρια της κυβέρνησης και των βουλευτών της πλειοψηφίας έρχεται μία ταφόπλακα. Μένει να δούμε αν θα συρθούν, αργά ή γρήγορα, από κάτω της ή αν θα αναζητήσουν άλλον δρόμο από αυτόν που τους προτείνουν με αυτοκαταστροφική εμμονή οι νεκροπομποί συντάκτες της.

Γιώργος Στράτος

 

Στον Τιτανικό η ορχήστρα ανέβηκε στο κατάστρωμα κι έπαιζε μέχρι την τελευταία στιγμή. Επαγγελματισμός; Γενναιότητα; 

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που κατέθεσαν, ήταν ότι αντιμετώπισαν τον (επερχόμενο) θάνατο με αξιοπρέπεια.

Γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες σωτηρίας και επιβίωσης ήταν ελάχιστες, δεν έτρεξαν σαν τα ποντίκια μπας και να σωθούν. Είτε να μπουν ζούλα σε κάποια βάρκα (αφού αυτοί που προηγούνταν ήταν οι επιβάτες) είτε να πηδήξουν στα παγωμένα νερά.

Επέλεξαν να δεχθούν το θάνατο με αξιοπρέπεια. Να μην ευτελίζουν αυτές τις τελευταίες τους στιγμές. 

Στο σκάφος που ακούει στο όνομα Ελλάδα επικρατεί μια ιδιότυπη κατάσταση. Έχοντας τρακάρει με το παγόβουνο της χρεωκοπίας, ούτε βουλιάζει, αλλά ούτε σώνεται.

"Βουλιάζουν" όμως οι επιβάτες. Όχι όλοι, αλλά σημαντικός αριθμός απ΄αυτούς. Στην ανεργία, στην φτώχεια, στην εξαθλίωση. Χωρίς σωσίβιες λέμβους και χωρίς να προκύπτει από πουθενά ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το σήμερα. Μάλλον χειρότερο θα είναι.

Νέα οριζόντια μέτρα, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις, δεν θα προκύψουν. Νέα μέτρα, όμως, θα επιβληθούν. Αυτές οι κρίσιμες στιγμές για τους Έλληνες, δεν είναι κάποιες ώρες, όσες χρειάστηκαν για να βυθιστεί ο Τιτανικός. Είναι κάποια χρόνια. Αρκετά χρόνια. Τα τρία που έχουν ήδη διανυθεί κι αυτά που έρχονται.

Έχοντας χάσει οι Έλληνες την εθνική ανεξαρτησία τους, τις δουλειές τους, το δικαίωμα στην δημόσια Υγεία και Παιδεία, το μέλλον των παιδιών τους, θα περίμενες κανείς να έχουν διατηρήσει την αξιοπρέπειά τους. Να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους οι πολιτικοί να μη λένε ψέματα και να δείχνουν στοιχειώδη σεβασμό στο 1.5 εκατομμύριο των ανέργων αλλά και σε αυτούς που δουλεύουν παρτ-τάιμ για τετρακόσια ευρώ το μήνα κι ακόμη λιγότερα.

Να δείξουν αξιοπρέπεια οι ίδιοι οι πολίτες Να αντιδράσουν. Έστω και με την ψήφο τους. Να μη δείχνουν ότι υποφέρουν από ανίατο μαζοχισμό κάθε φορά που πηγαίνουν στην κάλπη.... Να δείξει πως έχει αξιοπρέπεια η κοινωνία.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος πριν τέσσερα χρόνια είχε πέσει σε κώμα. Και ξυπνάει ξαφνικά σήμερα. Κι ανοίγει την τηλεόραση στο δωμάτιο του νοσοκομείου που βρίσκεται. Θα πάρει χαμπάρι ότι αυτή η χώρα έχει χρεωκοπήσει; Την Ελένη Μενεγάκη θα ξαναβλέπει, να δείχνει τα βυζιά της. Έστω κι αν είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη.

Αν κάνει ζάπινγκ θα δει έναν Λιανό, ένα Θέμη Γεωργαντά να πιάνουν τα βυζιά μιας Σάσας Σταμάτη. Σύμφωνα με τα το ρεπορτάζ που αναπαράγονται από τα σάιτ. Και το μείζον γεγονός, ότι η Ελένη Μενεγάκη παρά λίγο.... να κατουρηθεί πάνω της, επειδή την στένευε το φόρεμά της !

Θα δει στο ένα κανάλι το ζεύγος Λιάγκα-Σκορδά και στο άλλο το ζεύγος Κωστόπουλου-Μπαλατσινού. Από που προκύπτει ότι αυτή η χώρα έχει πτωχεύσει και τρία εκατομμύρια Έλληνες είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας; Και να κυριαρχούν τόση σαχλαμάρα και τόση γελοιότητα;

Κι αν μιλάμε, υποτίθεται, για πρωινάδικα, σε τι διαφέρουν οι δήθεν σοβαρές εκπομπές; Αυτός που έχει ξυπνήσει από το κώμα, δηλαδή, να δει τον Άδωνι Γεωργιάδη, Υπουργό! Να έχει αντικαταστήσει σε γραφικότητα τον Παναγιώτη Ψωμιάδη και να περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι. Μια χώρα που έχει καταστραφεί να αναθέτει τον τομέα της Υγείας σε έναν εξυπνάκια που δήθεν τα ξέρει όλα;

Κι εδώ ξαναγυρίζουμε στην αξιοπρέπεια που λέγαμε. Σε μια χώρα που βυθίζεται σταθερά, εδώ και τρία χρόνια, να εξακολουθεί να κυριαρχεί η σαχλαμάρα. Σε όλα τα επίπεδα, κάθετα και οριζόντια: Στην πολιτική, στη κοινωνία, στους πολίτες.

Κώστας Καίσαρης, Sport24

Περισσότερα Άρθρα...