ploia polemik

Η κατάσταση στο ελληνοτουρκικό μέτωπο είναι πιο τεταμένη από ποτέ. Ο Μιχάλης Ιγνατίου με ένα συγκλονιστικό άρθρο στο Ethnos.gr ανέλυσε την κατάσταση και την κρισιμότητα των στιγμών.

Συγκεκριμένα γράφει:

Ελπίζω να έχει «στήσει» ειδική ομάδα συνεργατών ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, οι οποίοι παρακολουθούν στενά, μελετούν και αναλύουν κάθε κίνηση, κάθε δήλωση του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν.

Αυτός μόνο μετρά, διότι μόνο αυτός παίρνει αποφάσεις. Οι συνεργάτες του είναι για τα μπάζα. Και την ίδια στιγμή -όπως έχει αποδειχθεί- επηρεάζει τον ηγέτη της μοναδικής χώρας που θα μπορούσε να θέσει ένα τέλος στις προκλήσεις του: Τον πρόεδρο της Αμερικής.

Για πολλούς από εμάς που παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς την πολιτική κατάσταση στην Αμερική, αυτό είναι το μέγα ερώτημα: Τι θα έκανε ο Ντόναλντ Τραμπ εάν ο φίλος του Ερντογάν προκαλούσε ένα πολεμικό περιστατικό στο Αιγαίο ή στην κυπριακή ΑΟΖ; Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να δώσει μία σίγουρη απάντηση. Ίσως στη συνάντηση του με τον Αμερικανό πρόεδρο, ο κ. Μητσοτάκης πληροφορηθεί τις προθέσεις του.

Θα έχει μία μοναδική ευκαιρία ο Έλληνας πρωθυπουργός να προσπαθήσει να τον μεταπείσει εάν συμβαίνει αυτό που φοβούνται αρκετοί εκ των παρατηρητών των αμερικανοτουρκικών σχέσεων: ότι δηλαδή ο κ. Τραμπ δεν χαλάει κανένα χατίρι στον Ερντογάν!

Το 1996 ο τότε πρόεδρος Μπιλ Κλίντον παρενέβη καταλυτικά προς την Άγκυρα. Και θα έλεγα μετά από τόσα χρόνια, ότι χωρίς τις απειλές του μακαρίτη του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ προς την Τανσού Τσιλέρ, θα είχαμε ένα μικρής διάρκειας πόλεμο.Μακάρι, λοιπόν, να έχει σχηματιστεί αυτή η ομάδα στο πρότυπο ξένων σοβαρών κυβερνήσεων.

Και να αποτελείται από διπλωμάτες και στελέχη των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας, αλλά και στρατιωτικών αξιωματούχων, που έχουν υπηρετήσει στην Τουρκία. Και οι οποίοι έχουν γνώσεις, έχουν εμπειρία και τις ικανότητες για να συμβουλεύσουν σωστά τον Πρωθυπουργό όταν έρθει εκείνη η στιγμή...

Ειλικρινά το λέω και το εννοώ: Εκφράζω ελπίδα να υπάρχει στο Μέγαρο Μαξίμου αυτή η ομάδα. Διότι είναι αναγκαία. Πολύ πιο σύντομα απ’ ότι αναμένουν και οι πιο απαισιόδοξοι, ο κ. Μητσοτάκης θα χρειαστεί να πάρει μία μεγάλη απόφαση. Διότι, ότι και να λέει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας, που δεν αναμένει ότι θα γίνει «θερμό επεισόδιο», ο Ερντογάν εννοεί όσα υποστηρίζει.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ΔΕΝ θα ξυπνήσει μία μέρα και θα δώσει εντολή επίθεσης εναντίον της Ελλάδας. Οι λόγοι είναι πολλοί, με πιο σημαντικό ότι και η χώρα του, και η δική μας, είναι μέλη στο ΝΑΤΟ. Λόγω και των πολλών προβλημάτων που έχει με τη Δυτική Συμμαχία και ειδικά την Αμερική, πιστεύω ότι δεν θα το πράξει. Δεν θα κηρύξει τον πόλεμο, για να είμαι πιο σαφής.

Όμως, την ίδια στιγμή, είμαι και από εκείνους που πιστεύουν ότι θα στείλει ερευνητικό σκάφος, συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία στην περιοχή που ο ίδιος θεωρεί πως είναι η ΑΟΖ της Λιβύης, ενώ στην πραγματικότητα είναι της Ελλάδας. Θα το πράξει διότι το πιστεύει. Και σ’ αυτή την περίπτωση ο κ. Μητσοτάκης έχει να λάβει μία πολύ μεγάλη απόφαση, που θα αφορά την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας.

Γι’ αυτό το εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα, ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν μπορεί να πάρει μόνος την απόφασή του, η οποία φαντάζομαι θα είναι το αποτέλεσμα των ζυμώσεων, της ομάδας των συνεργατών του. Πρέπει να μιλήσει και να συμβουλευθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους πολιτικούς αρχηγούς και την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Είναι μία απόφαση που θα σημαδεύσει την πορεία της χώρας. Είτε θα προστατευθεί η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας, είτε η Πατρίδα θα μικρύνει. Και βεβαίως δεν περιαυτολογούμε. Και ελπίζουμε ότι όταν προχωρήσει ο Ερντογάν σε αυτή την προκλητική ενέργεια, δεν θα έχει κανένα δίλημμα ο πρωθυπουργός.

Αρκετοί άνθρωποι, με τους οποίους μιλώ, αισθάνονται ότι ο κ. Μητσοτάκης περιτριγυρίζεται από συνεργάτες που δεν έχουν εθνικά ανακλαστικά. Και δεν το εννοούμε με τον τρόπο που το χρησιμοποιούν οι ψεκασμένοι εθνικιστές. Το λέμε υπό την έννοια ότι κυριαρχούνται από αυτές τις περίεργες θεωρίες ότι δήθεν «η Ελλάδα είναι αδύνατη», που κατ’ αυτούς σημαίνει ότι πρέπει να επιδιώξει τον συμβιβασμό με την Τουρκία, όποιο και αν είναι το είδος της πρόκλησης. Σκέφτονται λάθος, το έχουμε ξαναπεί.

Εάν, λοιπόν, ο Ερντογάν προχωρήσει σε αυτή την απονενοημένη πράξη, οι Έλληνες πολίτες στην πλειοψηφία τους, αναμένουν ότι ο κ. Μητσοτάκης θα κάνει το πατριωτικό καθήκον του. Διότι, έχοντας απέναντι του τον παρανοϊκό ηγέτη της Τουρκίας, η επιλογή του θα είναι μόνο μία...

ETHNO MIDENISMOS tiurk simaia gefyra
Μέσα στο ίδιο το λαϊκό σώμα αντιπαλεύουν δύο λογικές.

Μία λογική ραγιά που έχει κυριαρχήσει, ιδιαίτερα μετά την ήττα των Μνημονίων, με μία άλλη που έρχεται από τα βάθη της ελληνικής ιστορίας, εκείνη της αντίστασης.

Πάνω σε αυτή πρέπει να χτίσουμε, γνωρίζοντας πως πρόκειται για έναν αγώνα μακράς πνοής. Έναν αγώνα που πρέπει να τον διεξάγουμε με μια τέτοια λογική, δηλαδή τη ριζική αλλαγή του εθνομηδενιστικού-παρασιτικού μοντέλου και την οικοδόμηση μιας ριζικά διαφορετικής λογικής.

Κοινός παρονομαστής είναι ο κατευνασμός, η εξαγορά της ύφεσης στα ελληνοτουρκικά με φαινομενικά ανώδυνες υποχωρήσεις-παραχωρήσεις προς την νεο-οθωμανική Τουρκία και τις συνεχλης εκδηλούμνες  ακόρεστες ορέξεις της.

Η Άγκυρα έχει ενσωματώσει στην εθνική στρατηγική της έναντι της Ελλάδας την καλλιέργεια του φοβικού συνδρόμου.

Χρησιμοποιεί την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας για να εξουθενώνει ψυχολογικά και να κάμπτει πολιτικοδιπλωματικά τις ελληνικές ηγεσίες, έτσι ώστε να αποκομίζει οφέλη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτό έκανε το μετακεμαλικό καθεστώς, αυτό συνεχίζει ο Ερντογάν. Με άλλα λόγια, το φάντασμα ενός θερμού επεισοδίου έχει καταντήσει το υπερόπλο της τουρκικής διπλωματίας.

Και μόνο όταν οι Έλληνες πειστούν πως, αν σήμερα απωλέσουμε έδαφος και εθνική κυριαρχία, αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση της χώρας.

Αν δηλαδή κατανοήσουν και πάλι πως, η εγκατάλειψη του εμείς για χάρη του εγώ, οδηγεί και σε ένα υποταγμένο και μίζερο εγώ. Διότι δημοκρατία και κοινωνικά δικαιώματα μπορούν να έχουν μόνο τα ελεύθερα και ανεξάρτητα έθνη.

Αντιστρέφοντας, λοιπόν, τη θανατηφόρα λογική της ύστερης μεταπολίτευσης, θα ήταν δυνατό να συγκροτήσουμε ένα αντίπαλο δέος στον κυρίαρχο εθνομηδενισμό.

Να αποκρούσουμε τις σημερινές απειλές της νεοοθωμανικής Τουρκίας. Να θωρακίσουμε τα σύνορά μας και να αρχίσουμε να μεταβάλλουμε το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της χώρας.

Και σήμερα είναι όντως η τελευταία ευκαιρία, η ώρα της αλήθειας. Γιατί, εάν σήμερα αποδεχτούμε την υποταγή μας στην Τουρκία και τη συνέχεια του εποικισμού της χώρας, δεν θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις για οποιαδήποτε ανάκαμψη αύριο. Η παρακμή μας θα οδηγήσει στο ιστορικό μας τέλος.

Έχουμε φθάσει στα όρια των υποχωρήσεων μας ως έθνος. Κατά συνέπεια πρέπει σήμερα, με αυτή την οικονομία και την κοινωνία που έχουμε, να επιχειρήσουμε μία έξοδο από τη μιζέρια μας ενάντια στην πλευρά, την παρασιτική, του εαυτού μας του ιδίου.

Συχνά έχουμε επαναλάβει το σύνθημα «αντίσταση η εξαφάνιση», ψευτίζοντας το ίσως από την πολλή και άκαιρη επανάληψη. Σήμερα όμως πρόκειται για πραγματικό διακύβευμα.

SLpress

syrigos 

Το ενδεχόμενο πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας απέκλεισε κατά τη διάρκεια συνέντευξής του ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο., Άγγελος Συρίγος. «Η Τουρκία δεν θα μπει σε μια διαδικασία πολεμικής διαμάχης» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM» εξέφρασε παράλληλα την άποψη πως «όλα αυτά τα οποία γίνονται ως τώρα, τις τελευταίες μέρες -ως προς την Ελλάδα, όχι ως προς την Κύπρο- είναι όλα διπλωματικά μέσα».

«Το χαρτί, που το διαπιστώσαμε με έκπληξη λανθασμένα, γιατί η Τουρκία λέει τα ίδια από το 2004, ότι διεκδικεί αυτές τις περιοχές, ήταν ένα έγγραφο προς τον ΟΗΕ. Σε αυτό που έγινε με τη Λιβύη δεν έβγαλε η Τουρκία κανονιοφόρους. Μια συμφωνία υπέγραψε. Ως τώρα ακολουθεί με την Ελλάδα πολύ προσεκτικά διπλωματικά μέσα. Με διπλωματικά μέσα πιστεύει ότι θα πετύχει» επεσήμανε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναφερόμενος στη γειτονική μας χώρα ξεκαθάρισε: «Δεν μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία σε αυτή τη φάση, για να μπει πρέπει να είναι απολύτως εξασφαλισμένη».

Εστιάζοντας στις έντονες ανησυχίες που υπάρχουν στους Έλληνες τις χαρακτήρισε «φυσιολογικές» διευκρινίζοντας «η Τουρκία είναι παραδοσιακός κίνδυνος, είναι το ένα από τα πολύ πολύ μεγάλα μας προβλήματα». «Είναι φιγουρατζού. Δεν μπαίνει σε μια διαμάχη, στην οποία υπάρχει κίνδυνος να χάσει. Πιέζει, δεν επιτίθεται, επιτίθεται μόνον όταν είναι βεβαία ότι το αποτέλεσμα θα είναι θετικό. Στην Κύπρο μπήκε το ΄74, όταν πήρε το πράσινο φως από τους Αμερικανούς, όταν ήξερε ότι δεν υπάρχει αντίσταση. Στη Συρία μπήκε τώρα όταν πήρε πράσινο φως από τους Αμερικανούς και τους Ρώσους και ήλεγχε πλήρως τον εναέριο χώρο και επιτέθηκε στους Κούρδους μέσω των τζιχαντιστών» συμπλήρωσε ο Άγγελος Συρίγος.
 
«Η μοναδική σχέση που έχει πλέον η ΕΕ με την Τουρκία είναι τα κονδύλια που της δίνει για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό Τίποτε άλλο. Αυτό είναι κάτι που δεν θέλουμε ούτε εμείς να κοπεί, διότι με αυτόν τον τρόπο ως ένα βαθμό η Τουρκία κρατάει τις ροές» είπε.

«Η Τουρκία πήρε από τη Συρία το μάθημα πως επιβραβεύεται όταν παίρνει πρωτοβουλίες, ακόμη και όταν αυτές παραβιάζουν κατάφωρα το διεθνές δίκαιο, προέβλεψε στροφή της γειτονικής χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ για τις επόμενες κινήσεις της» ανέφερε και σημείωσε ότι «αποκλείεται η Τουρκία να υπαναχωρήσει» σε σχέση με τις διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο.
 
Απαντώντας σε ερώτηση για τα μέτωπα της γειτονικής χώρας στην περιοχή, διευκρίνισε ότι αυτά είναι η Κύπρος, όπου «μπαίνει καθαρά στη φάση που θα προσπαθήσει να βρει ενεργειακό κοίτασμα, μάλλον στο τεμάχιο 3» και η Ελλάδα όπου «ανιχνεύει τις ελληνικές προθέσεις». Σχετικά με τις καθυστερήσεις στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο σχολίασε ότι οι επαφές της Ελλάδας με τη συγκεκριμένη χώρα ξεκίνησαν το 2004 και τόνισε ότι το πρόβλημα υπάρχει από την πλευρά της Αιγύπτου που δεν επιθυμεί να πάρει θέσει στην ελληνοτουρκική διαμάχη ως προς την επήρεια του Καστελόριζου.

Τέλος μιλώντας για τη Λιβύη σημείωσε: «Υπάρχουν δύο κυβερνήσεις, η μία που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ είναι η κυβέρνηση με την οποία οι περισσότεροι σύμμαχοί μας δεν έχουν καλές σχέσεις, έχουν κακές σχέσεις. Επομένως εμείς πρέπει να στραφούμε υποχρεωτικώς προς την άλλη που δεν αναγνωρίζεται όμως από τον ΟΗΕ».

trump erdogan r collage

Η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον Λευκό Οίκο στις 13 Νοεμβρίου μπορεί να θεωρηθεί ως νίκη για τον Ερντογάν, με μια στενή αλλά ουσιαστική έννοια.

Εν μέσω της απειλής των αμερικανικών κυρώσεων, η συνάντηση του Ερντογάν με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έληξε με τον Τούρκο πρόεδρο να εκφράζει τις απαιτήσεις της Άγκυρας στο Οβάλ Γραφείο και, προφανώς, να καταφέρνει να αποσοβήσει τα τιμωρητικά μέτρα των ΗΠΑ.

Η επίσκεψη του Ερντογάν δεν έλυσε βέβαια κανένα από τα μακροχρόνια διμερή ζητήματα μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας και ο Ερντογάν -τον οποίον αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση σχεδόν όλες οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες των ΗΠΑ- δεν θα ήταν καλοδεχούμενος στην Ουάσινγκτον, αν δεν είχε λάβει προσωπική πρόσκληση από τον Τραμπ.

Άλλωστε, η Τουρκία δεν έχει και πολλούς φίλους πια στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, μετά την πρόσφατη εισβολή της στη βόρεια Συρία για να επιτεθεί στις στηριζόμενες από τις ΗΠΑ κουρδικές δυνάμεις μαχητών που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος, καθώς και μετά την αγορά του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400, που πολλοί θεωρούν πως παραβιάζει τις δεσμεύσεις της Τουρκίας προς το ΝΑΤΟ.

Αντιθέτως, δεν είναι σαφές το τι κέρδισε ο Τραμπ από τα πολυάριθμα φωτογραφικά ενσταντανέ με έναν ηγέτη τον οποίο οι Αμερικανικοί κυβερνητικοί θεσμοί θεωρούν ευρύτατα ως αναξιόπιστο εταίρο στην καλύτερη περίπτωση, καθώς και αυταρχικό ηγέτη που έρχεται ορατά πιο κοντά στη Ρωσία, σε βάρος των συμφερόντων της Δυτικής συμμαχίας.

Οι περισσότεροι παρατηρητές της Τουρκίας έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως η συμμαχία Τουρκίας-ΗΠΑ υπάρχει κατ’ όνομα μόνο και οπωσδήποτε δεν είναι ουσιαστική. Υπάρχουν πολλοί λόγοι να πιστεύουμε πως η Τουρκία και οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να απομακρύνονται, χωρίς μια πιο ουσιαστική δέσμευση σε ζητήματα που διαιρούν τους δύο συμμάχους.

Ο Ερντογάν έφτασε στην Ουάσινγκτον με μια μακρά λίστα αιτημάτων, τα περισσότερα από τα οποία φάνηκε πως είχαν στόχο να διαφυλάξουν τον ίδιο και την κυβέρνησή του. Οι ανησυχίες πως οι ΗΠΑ θα δημοσιοποιούσαν ορισμένες από τις πιο αμφισβητήσιμες πηγές του τεράστιου προσωπικού πλούτου του Ερντογάν καθώς και το μέλλον της τουρκικής Halkbank, προφανώς βρίσκονταν στην κορυφή της λίστας.

Τον περασμένο μήνα, Αμερικανοί εισαγγελείς της Νέας Υόρκης κατηγόρησαν τη Halkbank για παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων στο Ιράν. Επιπλέον, ο Ερντογάν εξόργισε αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης, καθώς και ομάδα Αμερικανών γερουσιαστών που παραβρέθηκαν στη συνάντησή του στο Οβάλ Γραφείο με τον Τραμπ, όταν έδειξε βίντεο σε ένα iPad που παρουσίαζε τον Κούρδο ηγέτη των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων Μαζλούμ Αμπντί ως τρομοκράτη που θα πρέπει να συλληφθεί και να παραδοθεί στην Τουρκία, αντί να προσκαλείται στην Ουάσινγκτον.

Όταν ο Αμερικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιχαμ αγνόησε αυτή την προπαγανδιστική πράξη, η προσοχή της συζήτησης στράφηκε στην αγορά των ρωσικών πυραυλικών συστημάτων S-400 από την Τουρκία. Από την κοινή ανακοίνωση που ακολούθησε τη συνάντηση του Τραμπ με τον Ερντογάν, είναι ξεκάθαρο πως οι ΗΠΑ ενδιαφέρονταν να στείλουν ένα βασικό μήνυμα στην Τουρκία: είτε θα βρει τρόπο -που να μπορεί να επιβεβαιωθεί- να βάλει «στο συρτάρι» τους S-400 και ως αντάλλαγμα να επανενταχθεί στο πρόγραμμα για τα μαχητικά F-35, ή θα πρέπει να περιμένει σοβαρές και εξουθενωτικές κυρώσεις.

Μεταξύ σφύρας και άκμονος

Για το θέμα των S-400, ο Ερντογάν αντιμετωπίζει ένα ενδιαφέρον δίλημμα και καλείται να λάβει μια απόφαση με σημαντικές επιπτώσεις. Πέραν της απώλειας της αξιοπιστίας της, η Τουρκία θα δυσκολευτεί να ακυρώσει την αγορά των S-400. Από προηγούμενη εμπειρία, ο Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά πως το να εξοργίσει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα, και υπάρχουν αξιόπιστες αναφορές που υποδηλώνουν πως ο Πούτιν θα μπορούσε να δημοσιοποιήσει έναν θησαυρό με ντροπιαστικό και ενοχοποιητικό υλικό, που θα έδειχνε τις αμφιλεγόμενες οικονομικές συναλλαγές και τις διεθνείς σχέσεις του Ερντογάν και της οικογένειάς του.

Ο Πούτιν θα μπορούσε επίσης να τιμωρήσει οικονομικά την Τουρκία, τερματίζοντας τις υφιστάμενες εμπορικές και τουριστικές συμφωνίες που είναι ζωτικής σημασίας για την ευρωστία της τουρκικής οικονομίας.

Στον αντίποδα, εάν δεν ικανοποιηθεί η Ουάσινγκτον στο θέμα των S-400, θα μπορούσε να εξαπολύσει μπαράζ κυρώσεων. Για την ώρα, οι ΗΠΑ φαίνεται πως έδωσαν στην Τουρκία την ευκαιρία να σκεφτεί καλά το θέμα και να ενεργήσει αναλόγως. Ως έχει, η υπόθεση κατά της Halkbank και το προτεινόμενο ψήφισμα στη Γερουσία των ΗΠΑ για την αναγνώριση της σφαγής των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους ως γενοκτονίας (η Βουλή των Αντιπροσώπων υπερψήφισε παρόμοιο ψήφισμα τον περασμένο μήνα), μπήκαν «στον πάγο» ως ένδειξη καλής θέλησης και σήμα πως οι ΗΠΑ σοβαρά ενδιαφέρονται να επαναφέρουν την Τουρκία στις αγκάλες της Δύσης.

Όσο επιθετική και αξιόπιστη μπορεί να είναι η θέση των ΗΠΑ, ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι ανησυχούν πως αν πιέσουν υπερβολικά την Τουρκία και την τιμωρήσουν με κυρώσεις, θα την οδηγήσουν βαθύτερα στην ανοικτή αγκαλιά της Ρωσίας. Αν και η Τουρκία λίγους φίλους έχει στα υπουργεία Άμυνας και Εξωτερικών των ΗΠΑ, ωστόσο κανένας δεν θέλει η Τουρκία επισήμως να περάσει στο ρωσικό στρατόπεδο.

Ενας κουρασμένος και ανασφαλής ηγέτης

Παρατηρώντας τον Ερντογάν, φαίνεται πως η ύβρις όλο και περισσότερο κρύβει την έλλειψη αυτοπεποίθησης, ενώ η ανασφάλεια επισκιάζει τη 17χρονη διακυβέρνησή του. Λίγο πριν την προγραμματισμένη επίσκεψή του στην Οάσινγκτον, ο Ερντογάν εκφώνησε μια διάρκειας 36 λεπτών ομιλία για την 81η επέτειο από τον θάνατο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας.

Υποβάθμισε τα επιτεύγματα της δημοκρατίας για να επικεντρωθεί αντιθέτως σε μια σειρά ανακριβών παρατηρήσεων ότι οι επιτυχίες της σύγχρονης Τουρκίας βασίζονται στην κληρονομιά του προκατόχου της, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Πέραν της έλλειψης ιστορικής γνώσης και της μικροδιαφοροποίησης, προφανώς ο Ερντογάν κατάλαβε πως το Οθωμανικό κράτος δεν θα επέτρεπε ποτέ σε κάποιον με το δικό του κοινό παρελθόν να καταλάβει μια θέση ισχύος στην κυβέρνηση, πόσω μάλλον να γίνει αρχηγός κράτους.

Ο Ερντογάν δεν θα πρέπει, όμως, να υποτιμάται. Είναι μετρ στην τακτική και έχει την ικανότητα και τη βούληση να αλλάξει τη δημόσια συζήτηση και το πολιτικό κλίμα προς το συμφέρον του.

Τα τελευταία περίπου έξι χρόνια, έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη δεξιότητα αποκλειστικά και μόνο για την αυτοσυντήρησή του. Μένει να φανεί αν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις δεξιότητές του και την επιρροή του για να εξυπηρετήσει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας του.

Sinan Ciddi, Stratfor

Αναπόφευκτη καταιγίδα στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας

Ο Ερντογάν έφτασε προ ημερών στην Ουάσινγκτον με μια μακρά λίστα αιτημάτων, τα περισσότερα από τα οποία φαίνεται πως είχαν στόχο να τον διατηρήσουν στην εξουσία. Η στάση των ΗΠΑ και το δίλημμα του Τούρκου προέδρου.

Αναπόφευκτη καταιγίδα στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας
  • του Sinan Ciddi

Η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον Λευκό Οίκο στις 13 Νοεμβρίου μπορεί να θεωρηθεί ως νίκη για τον Ερντογάν, με μια στενή αλλά ουσιαστική έννοια.

Εν μέσω της απειλής των αμερικανικών κυρώσεων, η συνάντηση του Ερντογάν με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έληξε με τον Τούρκο πρόεδρο να εκφράζει τις απαιτήσεις της Άγκυρας στο Οβάλ Γραφείο και, προφανώς, να καταφέρνει να αποσοβήσει τα τιμωρητικά μέτρα των ΗΠΑ.

Η επίσκεψη του Ερντογάν δεν έλυσε βέβαια κανένα από τα μακροχρόνια διμερή ζητήματα μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας και ο Ερντογάν -τον οποίον αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση σχεδόν όλες οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες των ΗΠΑ- δεν θα ήταν καλοδεχούμενος στην Ουάσινγκτον, αν δεν είχε λάβει προσωπική πρόσκληση από τον Τραμπ. Άλλωστε, η Τουρκία δεν έχει και πολλούς φίλους πια στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, μετά την πρόσφατη εισβολή της στη βόρεια Συρία για να επιτεθεί στις στηριζόμενες από τις ΗΠΑ κουρδικές δυνάμεις μαχητών που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος, καθώς και μετά την αγορά του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400, που πολλοί θεωρούν πως παραβιάζει τις δεσμεύσεις της Τουρκίας προς το ΝΑΤΟ.

Αντιθέτως, δεν είναι σαφές το τι κέρδισε ο Τραμπ από τα πολυάριθμα φωτογραφικά ενσταντανέ με έναν ηγέτη τον οποίο οι Αμερικανικοί κυβερνητικοί θεσμοί θεωρούν ευρύτατα ως αναξιόπιστο εταίρο στην καλύτερη περίπτωση, καθώς και αυταρχικό ηγέτη που έρχεται ορατά πιο κοντά στη Ρωσία, σε βάρος των συμφερόντων της Δυτικής συμμαχίας.

Οι περισσότεροι παρατηρητές της Τουρκίας έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως η συμμαχία Τουρκίας-ΗΠΑ υπάρχει κατ’ όνομα μόνο και οπωσδήποτε δεν είναι ουσιαστική. Υπάρχουν πολλοί λόγοι να πιστεύουμε πως η Τουρκία και οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να απομακρύνονται, χωρίς μια πιο ουσιαστική δέσμευση σε ζητήματα που διαιρούν τους δύο συμμάχους.

Ο Ερντογάν έφτασε στην Ουάσινγκτον με μια μακρά λίστα αιτημάτων, τα περισσότερα από τα οποία φάνηκε πως είχαν στόχο να διαφυλάξουν τον ίδιο και την κυβέρνησή του. Οι ανησυχίες πως οι ΗΠΑ θα δημοσιοποιούσαν ορισμένες από τις πιο αμφισβητήσιμες πηγές του τεράστιου προσωπικού πλούτου του Ερντογάν καθώς και το μέλλον της τουρκικής Halkbank, προφανώς βρίσκονταν στην κορυφή της λίστας.

Τον περασμένο μήνα, Αμερικανοί εισαγγελείς της Νέας Υόρκης κατηγόρησαν τη Halkbank για παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων στο Ιράν. Επιπλέον, ο Ερντογάν εξόργισε αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης, καθώς και ομάδα Αμερικανών γερουσιαστών που παραβρέθηκαν στη συνάντησή του στο Οβάλ Γραφείο με τον Τραμπ, όταν έδειξε βίντεο σε ένα iPad που παρουσίαζε τον Κούρδο ηγέτη των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων Μαζλούμ Αμπντί ως τρομοκράτη που θα πρέπει να συλληφθεί και να παραδοθεί στην Τουρκία, αντί να προσκαλείται στην Ουάσινγκτον.

Όταν ο Αμερικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιχαμ αγνόησε αυτή την προπαγανδιστική πράξη, η προσοχή της συζήτησης στράφηκε στην αγορά των ρωσικών πυραυλικών συστημάτων S-400 από την Τουρκία. Από την κοινή ανακοίνωση που ακολούθησε τη συνάντηση του Τραμπ με τον Ερντογάν, είναι ξεκάθαρο πως οι ΗΠΑ ενδιαφέρονταν να στείλουν ένα βασικό μήνυμα στην Τουρκία: είτε θα βρει τρόπο -που να μπορεί να επιβεβαιωθεί- να βάλει «στο συρτάρι» τους S-400 και ως αντάλλαγμα να επανενταχθεί στο πρόγραμμα για τα μαχητικά F-35, ή θα πρέπει να περιμένει σοβαρές και εξουθενωτικές κυρώσεις.

Μεταξύ σφύρας και άκμονος

Για το θέμα των S-400, ο Ερντογάν αντιμετωπίζει ένα ενδιαφέρον δίλημμα και καλείται να λάβει μια απόφαση με σημαντικές επιπτώσεις. Πέραν της απώλειας της αξιοπιστίας της, η Τουρκία θα δυσκολευτεί να ακυρώσει την αγορά των S-400. Από προηγούμενη εμπειρία, ο Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά πως το να εξοργίσει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα, και υπάρχουν αξιόπιστες αναφορές που υποδηλώνουν πως ο Πούτιν θα μπορούσε να δημοσιοποιήσει έναν θησαυρό με ντροπιαστικό και ενοχοποιητικό υλικό, που θα έδειχνε τις αμφιλεγόμενες οικονομικές συναλλαγές και τις διεθνείς σχέσεις του Ερντογάν και της οικογένειάς του. Ο Πούτιν θα μπορούσε επίσης να τιμωρήσει οικονομικά την Τουρκία, τερματίζοντας τις υφιστάμενες εμπορικές και τουριστικές συμφωνίες που είναι ζωτικής σημασίας για την ευρωστία της τουρκικής οικονομίας.

Στον αντίποδα, εάν δεν ικανοποιηθεί η Ουάσινγκτον στο θέμα των S-400, θα μπορούσε να εξαπολύσει μπαράζ κυρώσεων. Για την ώρα, οι ΗΠΑ φαίνεται πως έδωσαν στην Τουρκία την ευκαιρία να σκεφτεί καλά το θέμα και να ενεργήσει αναλόγως. Ως έχει, η υπόθεση κατά της Halkbank και το προτεινόμενο ψήφισμα στη Γερουσία των ΗΠΑ για την αναγνώριση της σφαγής των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους ως γενοκτονίας (η Βουλή των Αντιπροσώπων υπερψήφισε παρόμοιο ψήφισμα τον περασμένο μήνα), μπήκαν «στον πάγο» ως ένδειξη καλής θέλησης και σήμα πως οι ΗΠΑ σοβαρά ενδιαφέρονται να επαναφέρουν την Τουρκία στις αγκάλες της Δύσης.

MENENDEZ ARMENIA 

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και από τη Γερουσία, μετά τη συντριπτική απόφαση της Βουλής, είναι σίγουρα μία ιστορική στιγμή για την Αρμενία και τις κοινότητές της ανά τον κόσμο, αλλά και για την ίδια την Αμερική.

Διότι οι νομοθέτες έσωσαν την τιμή του αμερικανικού κράτους.

Η αμερικανική κυβέρνηση δεν τοποθετήθηκε ακόμα στο ψήφισμα της Γερουσίας και της Βουλής, αλλά αν πιστέψουμε το αναξιόπιστο προπαγανδιστικό πρακτορείο Αναντολού, ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα ενημέρωσε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, ότι δεν άλλαξε η θέση της Ουάσιγκτον για το Αρμενικό.

Αυτή, είπε, αντανακλάται στην τελευταία δήλωση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Στις 24 του περασμένου Απριλίου είχε χρησιμοποιήσει την φράση “Meds Yeghern” στην αρμενική γλώσσα, που σημαίνει ‘Μεγάλη Καταστροφή”.

Οι πάντες συμφωνούν ότι αν απέδειξε κάτι η προχθεσινή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, αυτό είναι ένα γεγονός που αρνείται ακόμα να αντιληφθεί ο πρόεδρος Τραμπ. Ότι στα θέματα της Τουρκίας είναι μόνος του, ενώ σε όλα τα άλλα ζητήματα τον υπερασπίζονται.

Προχθές, δεν μπόρεσε να βρει ένα εκ των 50 και πλέον Ρεπουμπλικάνων γερουσιαστών για να σταματήσει το ψήφισμα για τη Γενοκτονία. Εκτός εάν αποφάσισε να μην ζητήσει το «μπλοκάρισμα» του ψηφίσματος. Εάν συμβαίνει το δεύτερο πρόκειται για εντυπωσιακή εξέλιξη. Υπό την έννοια ότι για πρώτη φορά στα τρία χρόνια της προεδρίας του, δεν προσπάθησε να διασώσει την Τουρκία και τον Ερντογάν.

Βέβαια, ήταν τέτοια η αποφασιστικότητα του γερουσιαστή Μενέντεζ, που τείνω να πιστέψω ότι ακόμα και αν ζητούσε ο Λευκός Οίκος να εξυπηρετηθεί η κατοχική δύναμη και ο αυταρχικός ηγέτης της, δεν θα το έκανε κανείς Αμερικανός νομοθέτης.

Η στιγμή κατά την οποία εγκρίθηκε η αναγνώριση ήταν εντυπωσιακή, καθώς αυτό που έχει σημασία είναι ότι συναίνεσαν όλοι οι γερουσιαστές, και οι Ρεπουμπλικάνοι σύμμαχοι του κ. Τραμπ, στέλνοντας και ένα μήνυμα για το τι θα συμβεί όταν φτάσει στην Ολομέλεια της Γερουσίας το νομοσχέδιο των γερουσιαστών Ρις και Μενέντεζ για τις κυρώσεις στην Τουρκία.

Σημειώνω -καθώς έχει ιδιαίτερη σημασία- ότι μετά την περίφημη συνάντηση στο Όβαλ Όφις μεταξύ του κ. Τραμπ, του κ. Ερντογάν και των πέντε γερουσιαστών, αποκαλύφθηκε πως ο Αμερικανός πρόεδρος υποσχέθηκε στον Τούρκο ομόλογό του, ότι δεν θα επιτρέψει να διεξαχθεί η ψηφοφορία στη Γερουσία για τη Γενοκτονία.

Πάντως, ο Λευκός Οίκος είδε την Πέμπτη κατάματα την πραγματικότητα. Ότι και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων υποστηρίζει τους Κούρδους και τους Αρμένιους και εναντιώνεται στους Τούρκους. Ο γερουσιαστής Τζιμ Ρις, φίλος του κ. Τραμπ, που συμμετείχε και στη συνάντηση με τον Ερντογάν στο Όβαλ Όφις, πρόβλεψε ένα καταθλιπτικό αποτέλεσμα για τις κυρώσεις. Οι 98 από τους 100 γερουσιαστές μπορεί να τις υποστηρίξουν, δήλωσε.

Η καθολική υποστήριξη της Αρμενικής Γενοκτονίας έχει προκαλέσει νέα κρίση στις σχέσεις της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το μήνυμα από την Άγκυρα στην Ουάσιγκτον είναι ότι πρόκειται για αντιτουρκική ενέργεια ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για υπηρεσία προς την Ιστορία.

Βεβαίως το βασικό πρόβλημα είναι η εγκατάσταση και λειτουργία των S-400. Οι διαπραγματεύσεις έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο και μπορεί να αναγκαστεί ο πρόεδρος Τραμπ, πριν ακόμα ψηφίσει η Γερουσία το σχετικό νομοσχέδιο, να τις επιβάλει.

Όσοι παραβρέθηκαν στη συνάντηση του κ. Τραμπ με τον Ερντογάν πιστεύουν πλέον ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας τον εξαπάτησε για μία ακόμα φορά.

Ο γερουσιαστής Μενέντεζ, θεωρείται ο πρωταθλητής του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ξεκίνησε την προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από το 2006. Δεν απογοητεύθηκε με τις συνεχείς αποτυχίες. Οπότε ήταν δικαιολογημένα και τα δάκρυα του στη διάρκεια της ομιλίας του. Ο γερουσιαστής είναι αυτή τη στιγμή ένας εκ των πλέον ισχυρών πολιτικών παραγόντων στην Αμερική. Ο σεβασμός στο πρόσωπό του είναι απόλυτος.

Σε λίγες ημέρες θα ψηφιστεί στο σύνολο του το σχέδιο νόμου για τον East Med, που εισήγαγε από κοινού με τον Μάρκο Ρούμπιο. Αυτός ο νόμος θα εξυπηρετήσει αφάνταστα την Ελλάδα και την Κύπρο στο στρατηγικό τομέα.

Θεωρώ ότι έφτασε η στιγμή -σε συνεργασία με τις υγιείς δυνάμεις της Ομογένειας- να ξεκινήσει μία μαζική προσπάθεια που θα αφορά την κατοχή της Κύπρου.

Ο κ. Μενέντεζ απέδειξε την αγάπη του για την Κύπρο και την Ελλάδα. Ας τον βοηθήσουμε να φέρει σε πέρας και αυτή την μεγάλη αποστολή…

Ιστορική απόφαση στις ΗΠΑ, που ενδέχεται να οδηγήσει στην καθαίρεση του Τραμπ.

Άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο αποφάσισε η Βουλή των ΗΠΑ. Τέλος τα F-35 για Τουρκία

erdogan skoteini foto 

Διερωτώμαι πραγματικά ποιος είναι πιο φαιδρός; Ο καταπατητής που αγνοεί τους πάντες εδραιώνοντας την παρουσία του σε ξένα χωράφια με το ντουφέκι στο χέρι; Η αυτός που βλέπει να του παίρνουν το οικόπεδο μπροστά στα μάτια του και χασκογελάει, δηλώνοντας ότι θα βρει το δίκιο του στο… κτηματολόγιο;

Στα καθ΄ημάς τώρα: Ποιος είναι πιο φαιδρός; Η Τουρκία του Ερντογάν που μοίρασε την θάλασσα με μια(διεθνώς αναγνωρισμένη) κυβέρνηση ανδρείκελων  στην Λιβύη και θα στείλει μεθαύριο τα πολεμικά της στο καταπατημένο οικόπεδο; Η Τουρκία που ότι υπόσχεται το κάνει και φυτεύει γεωτρύπανα στα χωρικά ύδατα της Κύπρου;

‘Η μήπως η Ελλάδα που σιγοκλαψουρίζει και δεν μπορεί ούτε στην Αλβανία να επιβάλει οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, αλλά στηρίζει μετά μανίας τις ευρωπαικές προσδοκίες του αλητήριου πρωθυπουργού της; Η Ελλάδα που έχει μπλέξει σε ατέρμονες συζητήσεις με την Αίγυπτο και άκρη δεν έχει βγάλει για την ΑΟΖ;

Η Ελλάδα που άφησε να περάσουν δύο βδομάδες στα μουλωχτά και τρία κρίσιμα 24ωρα από την δημοσιοποίηση της τουρκο-λιβυκής συμφωνίας  χωρίς να εκμαιεύσει ούτε μία δήλωση διαμαρτυρίας του συμμαχικού Ισραήλ;

Πείτε μου λοιπόν ποιος είναι ο πραγματικά γελοίος και καρπαζοεισπράχτορας της υπόθεσης; Ε, μάλλον αυτός ο ονειροπαρμένος που επικαλείται το διεθνές δίκαιο και την αλληλεγγύη των υποτιθέμενων εταίρων του στην «πολιτισμένη» Εσπερία και το ΝΑΤΟ. Την ώρα που αυτοί, με την εξαίρεση της Γαλλίας, αλλά προεξάρχοντες τους Γερμανούς, σπεύδουν να φιλήσουν το χέρι του Σουλτάνου, ευλογώντας όποιο καπρίτσιο του έρχεται στο μυαλό.

Αλήθεια εχει αντιληφθεί η «σοβαρή» ελληνική κυβέρνηση ότι δεν θα βρει ποτέ το δίκιο της  επικαλούμενη την Ευρωπαική Ενωση, όσο τουλάχιστον κάνει εκεί κουμάντο το Βερολίνο; Ακουσε μήπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης την Μέρκελ να βροντοφωνάζει «θα ανεχτούμε τα πάντα για να κρατήσουμε την Τουρκία στο ΝΑΤΟ»;

Πήρε χαμπάρι ότι η άλλη γερμανίδα της Κομισιόν, η κυρία Ούρσουλα ετοιμάζεται να καταργήσει από την πίσω πόρτα  τις ψευτοκυρώσεις (έστω) εις βάρος της Τουρκίας για τις προκλήσεις της στη Κύπρο; Εχουν καταλάβει στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών ότι μεθαύριο η βαρονέσα θα στείλει τον έμπιστο της Καγκελαρίας, τον ελληνικής καταγωγής αλλά… «ευρωπαικής συνείδησης», Μαργαρίτη Σχοινά, σε Ελλάδα και Τουρκία για να συντονίσει το μεταναστευτικό ως διμερές πρόβλημα στις ακτές του Αιγαίου;

Λοιπόν, για να μην βαυκαλιζόμαστε. Στην πολιτική σοβαρός είναι αυτός που παράγει αποτελέσματα και μπορεί να τα συντηρήσει, έστω και με ανορθόδοξες μεθόδους. Φαιδρός είναι αυτός που επικαλείται διαρκώς τον εισαγγελέα και τις διεθνείς διασυνδέσεις του, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι ο λόγος του μετράει λιγότερο και από ένα ρέψιμο του Σουλτάνου…

M. Ignatioy, Hellawjournal.com

gennimata synedr pasok

Συνέδριο-φιάσκο, ή μια αναγκαία προσπάθεια στον δρόμο προς μια μεγαλύτερη Κεντροαριστερά; Το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που ηγεμόνευσε πολιτικά κατά το μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης, κατεβάζει σήμερα – και τυπικά – τα ρολά.

Η Φώφη Γεννηματά κράτησε κλειστά τα αυτιά της στις φωνές εντός του κόμματος και σήμερα το απόγευμα θα φύγει με το τελικό αποτέλεσμα στην τσέπη του κόκκινου κοστουμιού της. Ελέγχει τους συνέδρους και θα περάσει το καταστατικό που εξυπηρετεί τις επιδιώξεις της. Θα ψηφίσουν ότι ο πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ θα είναι και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Άλλωστε τα κόμματα-συνιστώσες του ΚΙΝΑΛ εκπροσωπούνται από τα όργανα του φορέα που δημιούργησαν. Η ίδια ως Πρόεδρος της παράταξης έχει μπροστά της θητεία δύο ετών. Ωστόσο, θα βρεθεί αντιμέτωπη με την εσωστρέφεια και μετά το συνέδριο και οι διαγραφές είναι η πιθανότερη εξέλιξη – εφόσον δεν υπάρξει η πολυπόθητη συμφωνία με το Νίκο Ανδρουλάκη.

Με το τελευταίο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το ΚΙΝΑΛ μετατρέπεται σε ένα αρχηγικό – προσωποπαγές κόμμα, που ελέγχεται από την Φώφη Γεννηματά και τον πυρήνα των στελεχών που την περιστοιχίζουν. Με τον τρόπο αυτό αποχωρεί ουσιαστικά από την διεκδίκηση του Κέντρου και αρκείται σε ένα μικρό χώρο, όσον έχει απομείνει ανάμεσα στη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΙΝΑΛ παύει πλέον να είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με ρεύματα ιδεών που εκπροσωπούν ένα ευρύ πολιτικό φάσμα από το λεγόμενο «προοδευτικό κέντρο» έως την ανανεωτική αριστερά, αφού έχει απομακρύνει σε διάφορες φάσεις, το μεγαλύτερο κομμάτι του πρώην εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και της δημοκρατικής – ευρωπαϊκής αριστεράς. Την ίδια στιγμή το αποκαλούμενο σοσιαλιστικό – Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ βρίσκεται, στην πλειονότητα του, στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο «αρχηγισμός» (προειδοποίηση διαγραφών, εξοβελισμοί σημαντικών πολιτικών στελεχών, διορισμοί οργάνων με «ήσυχους») που προσπαθεί να ασκήσει η Φώφη Γεννηματά, δεν συναρπάζει ψηφοφόρους ούτε αντιστοιχεί σε λειτουργία ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Οι σύνεδροι είναι όλοι διορισμένοι και η προτροπή σε όποιον διαφωνεί με την πολιτική των ίσων αποστάσεων από ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ να ανοίξει την πόρτα της εξόδου, σε ένα κόμμα με το μικρό ποσοστό που διαθέτει το ΚΙΝΑΛ, προδιαγράφει πορεία συρρίκνωσης.

Με το τέλος του συνεδρίου η Φώφη Γεννηματά, όπως δείχνουν τα μέχρι τώρα δεδομένα, θα έχει κερδίσει την εσωκομματική κυριαρχία, αλλά δεν θα έχει νικήσει την εσωστρέφεια. .Πολιτική προοπτική, δεν δείχνει να υπάρχει. Αναζητούνται διαρκώς βελούδινες ισορροπίες και «παζάρια» για ρυθμιστικές κινήσεις.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, έχει τα δικά του διλήμματα. Οι βασικοί του συνεργάτες, στην πλειοψηφία τους, τον πίεσαν για «εδώ και τώρα σύγκρουση», ενώ ο ίδιος θεωρεί ότι από την στιγμή που δεν τέθηκε θέμα ηγεσίας μετά τις εκλογές, δεν μπορεί να τεθεί τώρα. Έχοντας ως μειονέκτημα ότι δεν είναι βουλευτής και ως πλεονέκτημα ότι είναι ευρωβουλευτής – άρα μπορεί να αναπτύξει τις διεθνείς του επαφές – θα ασχοληθεί με το πως θα καλύψει το έλλειμμα εναλλακτικής πολιτικής πλατφόρμας για την διεκδίκηση της ηγεσίας το ... 2021.

Ο Παύλος Γερουλάνος , δεν ξέρει κανείς πώς θα αντιδράσει. Βγήκε μπροστά και αντιπαρατέθηκε με την Φώφη Γεννηματά ποντάροντας στη «νεκρανάσταση» του ΠΑΣΟΚ, συγκέντρωσε μόλις 2000 υπογραφές, σύμφωνα με τις πληροφορίες και τώρα έχει να επιλέξει: Ηττημένος και υπό επιτήρηση, ή εκτός ΚΙΝΑΛ;

Της Αλίκης Χατζή

Περισσότερα Άρθρα...