sleeping on a couch

Τα τουρκάκια της Φενέρ, της Γαλατά και της Μπεσικτάς που μαζεύονται κάθε μέρα στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη έχοντας φτιάξει το δικό τους ιδιαίτερο «κίνημα», σίγουρα δεν διάβασαν το βαρύγδουπο και ουτοπικό που είχε πει κάποτε ο Τσε. Οτι δηλαδή «το ποδόσφαιρο δεν είναι απλό παιχνίδι», αλλά «όπλο της επανάστασης».

Το πιθανότερο να μην είδαν ποτέ έτσι την μπάλα, αλλά να τη χρησιμοποιούν όπως οι δικοί μας χουλιγκάνοι, σαν παιχνίδι μέσα από το οποίο προσπαθούν να εκτονώσουν διάφορα απωθημένα τους.

Οπως και με τους φανατικούς σε όλο τον κόσμο, εκείνο που τους θρέφει είναι η κόντρα με τον αντίπαλο. Η καθημερινή μάχη, το ξύλο, η προσπάθεια να φανούν καλύτεροι και να δείρουν όσο γίνεται περισσότερους από τους μισητούς απέναντι. Αρκετές φορές, άλλωστε οι πόλεμοι είχαν αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα…

Κι όμως, οι Τούρκοι πιτσιρικάδες, που σίγουρα τους λένε αλήτες, στα τελευταία γεγονότα της Πόλης είχαν την ωριμότητα να το γυρίσουν το πράγμα. Πήραν την αντιπαλότητά τους και την έκαναν σημείο αιχμής της εξέγερσης των γύρω τους, ζητώντας αυτονόητες αλλαγές που λιμνάζουν και τους καθυστερούν ως λαό. Είδαν το ποδόσφαιρο σαν μια αναπαράσταση της κοινωνίας που βράζει. Και το μετέφεραν έξω από το γήπεδο. Πήγαν στην πλατεία, λίγοι στη αρχή, μετά περισσότεροι, πήραν τα σήματα των τριών μεγάλων ομάδων και τα έκαναν ένα, που έγινε και το σύμβολο της (ας την πούμε) δικής τους μικρής επανάστασης.

Πράγματι, το ποδόσφαιρο έχει την ικανότητα και να ενώνει και να χωρίζει. Είναι ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο ο καθένας μπορεί να δει τον εαυτό του και τη ζωή του, για να θυμηθούμε και τους… φιλόσοφους της στρογγυλής θεάς που έχουν γράψει τόμους ολόκληρους πάνω στο θέμα. Χρήσιμες οι αναλύσεις τους, βέβαια, αρκεί να ξέρεις να τις πιάνεις στο αέρα μαζί με τα μηνύματα των καιρών, ακόμη κι αν δεν τις έχεις διαβάσει! Αυτό δηλαδή που έκαναν οι Τούρκοι σε αντίθεση με τους δικούς μας, που στην πραγματικότητα δεν παίρνουν χαμπάρι για ο,τι γίνεται γύρω τους.

Θα θυμόσαστε τους οργανωμένους των δικών μας μεγάλων ομάδων στον πρώτο καιρό της δικής μας της κρίσης, να σηκώνουν κάποια πανό στα ματς του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, ή της ΑΕΚ κατά του ΔΝΤ και των πρώτων μέτρων. Η πορεία έδειξε ότι το έκαναν περισσότερο επειδή βρήκαν μια αφορμή κι ένα γήπεδο για να βρίσουν κάποιους, και λιγότερο επειδή είχαν καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε.

Απόδειξη ότι όλο αυτό εκφυλίστηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες διαψεύδοντας τις προβλέψεις των «αριστερών ειδικών» που είχαν αρχίσει να λένε ότι τάχα… «κάτι καλό ξεκινάει από τα γήπεδα» – βαφτίζοντας «πραγματικότητα» τη δική τους επιθυμία.

Οι Ολυμπιακοί, οι Παναθηναϊκοί και οι ΑΕΚτζήδες, αντί να φτιάξουν το δικό τους σύμβολο σε ώρες που η κοινωνία μας το ζητάει, εξακολουθούν να χαλιούνται στις στείρες οπαδικές κόντρες τους. Δίνουν ακόμη ραντεβού θανάτου παρά τη δολοφονία του Φιλόπουλου, ασχέτως αν δεν σκοτώθηκε ακόμη και κάποιος άλλος. Ή βρίζονται χυδαία και τα σπάνε με το παραμικρό.

Στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν ούτε την ελάχιστη από τη δυναμική που έβγαλε στον δρόμο τους Τούρκους, αφού δεν ξέρουν, δεν μπορούν να σκεφτούν και στο κάτω κάτω δεν τους ενδιαφέρει.

Μπείτε, έτσι από περιέργεια, στα διάφορα συνδεσμιακά μπλογκ (και όχι μόνο) για να καταλάβετε το μέγεθος της βλακείας – αποχαύνωσης και θα καταλάβετε.

Αλλά, βέβαια, ούτε αυτό χρειάζεται. Μια βόλτα στις πλατείες μας φτάνει και περισσεύει… Η ανεργία χτυπάει κατακούτελα, οι περισσότεροι απ” όσους δουλεύουν δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα με τα λίγα που παίρνουν, αλλά δεν κουνιέται φύλλο. Τριγύρω μας γίνεται ο μεγάλος χαμός, κι εδώ… «σσσσστ, οι Ελληνες κοιμούνται»!

Βέβαια και οι Τούρκοι, με το που θα τελειώσουν αργά ή γρήγορα όλα όσα γίνονται εκεί, το πιθανότερο είναι να γυρίσουν στα παλιά. Στους δικούς τους εμφύλιους των κοκκινοκίτρινων εναντίον των κιτρινομπλέ. Χωρίς αυτούς, άλλωστε, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης. Ομως θα “χουν να λένε ότι στην κρίσιμη στιγμή και κατάσταση ενώθηκαν, ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και βοήθησαν με τις φωνές, τα συνθήματα, τις αφίσες τους αλλά κυρίως με την υπεύθυνη στάση τους να γίνει γνωστό με τον καλύτερο τρόπο το πρόβλημα. Οι δικοί μας;

Ν. Ασημακόπουλου

Είναι εντυπωσιακό ότι στο πρώτο της report για τις εξελίξεις στην Τουρκία η διεθνής τράπεζα των τραπεζών Goldman Sachs, πέραν των οικονομικών εκτιμήσεων, φροντίζει με σαφήνεια να διαχωρίσει τις διαδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη, στην Αγκυρα, στη Σμύρνη και σε πολλές άλλες πόλεις της Τουρκίας από την επονομαζόμενη Αραβική Ανοιξη και όσα έχουν προηγηθεί στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Τυνησία.

Γιατί η Τουρκία δεν πρέπει να συγχέεται με τις χώρες των Αράβων και ό,τι συμβαίνει εκεί; Ας δούμε κάποιες αρχικές παραμέτρους. Η Τουρκία δεν υπήρξε ποτέ εθνικό κράτος, όπως θα ήθελε ο Κεμάλ και οι οπαδοί του. Είναι αυτό που έχει απομείνει από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αποτέλεσε συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μια χώρα πολυεθνική, πολυθρησκευτική, πολυπολιτισμική από την ίδια της τη φύση και συγκρότηση στις χιλιετίες και όχι μόνον στους αιώνες.

Το εγχείρημα του Κεμάλ υπήρξε από την αφετηρία του ανιστόρητο. Η Τουρκία, όπως ονομάστηκε, δεν μπορούσε να μετατραπεί σε εθνικό κράτος, γιατί πολύ απλά δεν είχε ούτε μπορούσε να έχει εθνική συνοχή. Οι γενοκτονίες που αποφασίστηκαν σε βάρος Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, οι ελίτ του στρατού, των διπλωματών, των δικαστών και των καθεστωτικών που επιβλήθηκαν, οι συνθήκες μόνιμου πραξικοπήματος που κυριάρχησαν δεν στάθηκαν ικανές να ενοποιήσουν σε εθνική δομή το «μωσαϊκό» των χριστιανικών και ισλαμικών δυναστειών και λαών του Βυζαντίου.

Η Τουρκία ήταν και έμεινε διχασμένη οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, πολιτικά στο δυτικό κομμάτι της, που βλέπει στη θάλασσα ή στην Ευρώπη, και στο ανατολικό κομμάτι της, που αποτελεί την ασιατική ενδοχώρα. Μια πρώην αυτοκρατορία, με δεδομένα εθνικού κράτους, που στις δεκαετίες και στον χρόνο που είχε στη διάθεσή της, μετά τη δεκαετία του 1920, δεν κατόρθωσε να βρει τον προσανατολισμό της. Υπέκυψαν σε εθνικιστικά αντανακλαστικά, θέλοντας πρόσκτηση του (πολυεθνικού) Βυζαντίου στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα ο Κεμάλ να αποκτήσει επιχείρημα υπέρ της ανατροπής του συγκεκριμένου σχεδιασμού των Μεγάλων Δυνάμεων και της προώθησης ενιαίου, εθνικιστικά υστερικού, εθνικού κράτους από τις παρίες της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στους Τούρκους, τόσο στο δυτικό όσο και στο ανατολικό κομμάτι.

Από εκεί και πέρα οι κεμαλικοί προσπαθούσαν να πάρουν το ελληνικό αρχιπέλαγος για να κάνουν τα δύο μέρη ισοδύναμα , με ανακατάληψη (ζωτικός χώρος) στη συνέχεια τη Βαλκανική. Οι Νέο-Οθωμανοί στη συνέχεια υπό τον πλέον σπουδαίο ηγέτη τους Ερντογάν , επιχείρησαν να επιστρέψουν στην αυτοκρατορία και τη μεγάλη Ανατολή ,ως σουνήτικο πολιτικό θρησκευτικό Χαλιφάτο με επιρροή σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο. Στην Ασία, τον Καύκασο, την Αφρική. Έχοντας μάλιστα ευλογία των Δυτικών, απέναντι στην Τζιχάντ. Όλα καταρρέουν στην Συρία και τώρα στους δρόμους της Πόλης. Η Τουρκία είναι ένα «διχασμένο κορμί» όποια και να είναι η πολιτική τύχη του Ερντογάν, που σημειωτέον απέδειξε ήδη ιστορικά ότι δεν είναι Μεντερές.

Μενέλαος Τασιόπουλος

silence

Όσες περισσότερες γνώσεις ανακαλύπτει κάποιος τόσο λιγότερο απελπίζεται και άρα μειώνεται η εξάρτησή του από το σύστημα. Ωστόσο, πέραν της προσωπικής έρευνας του καθενός, βασική προϋπόθεση για την προσέγγιση της αλήθειας, η οποία ελευθερώνει το μυαλό, είναι το να είμαστε σε θέση να ακούμε τους πάντες στα πλαίσια του «εν οίδα ότι ουδέν οίδα».

Πολλοί, όταν ένα άτομο καταθέτει τις απόψεις του, τον διακόπτουν πριν τελειώσει, για να πουν την ανοησία τους. Τα κλισέ που έχουν στο μυαλό τους δεν τους αφήνουν να ακούσουν κάτι καινούριο πέραν της κατεστημένης γνώσης που κατακλύζει το κεφάλι τους. Μένουν στάσιμοι, δεν προχωρούν. Είναι οι λεγόμενοι προπέτες.

Στην συζήτηση αποτελούν τους χειρότερους συνομιλητές, μιας και δεν θέλουν να κάνουν διάλογο. Θεωρούν ότι γνωρίζουν τα πάντα και πολλές φορές μάλιστα χλευάζουν τον συνάνθρωπό τους, ενώ αυτός πασχίζει να τους μεταδώσει ψίχουλα αλήθειας. Αυτό αποτελεί την άμυνά τους. Έτσι θεωρούν ότι κρύβουν την άγνοια και την απαιδευσιά τους. Αρνούνται να ασκήσουν κριτική στο υπερπολύτιμο Εγώ τους και αυτοπροβάλλονται ως τιμητές των πάντων.

Όσοι από εσάς, φίλοι και φίλες μας, βρεθείτε απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους, πάτε για άλλα. Στους κρίσιμους καιρούς που ζούμε, όποιος έχει αυτιά ακούει. Αυτός είναι άλλωστε και ο πραγματικός σοφός. Όπως ο Σωκράτης, ενώ γνωρίζει αρκετά πράγματα, ακούει τους συνομιλητές τους με υπομονή και όλο και κάτι μαθαίνει από αυτούς. Προοδεύει στην γνώση και διδάσκει παράλληλα παιδεία μέσω της υπομονής και της ευγένειας που εκπέμπει στον άλλον.

πυγμη

eyro thilia

Η Ελλάδα θα είχε σήμερα ξεπεράσει την κρίση, εάν την άνοιξη του 2010 είχε χρεοκοπήσει και αποχωρήσει από την Ευρωζώνη, υποστηρίζει ο γερμανός οικονομολόγος, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου Χανς-Βέρνερ Ζιν, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Die Welt και τάσσεται υπέρ μιας ανοιχτής νομισματικής ένωσης, από την οποία τα κράτη θα μπορούν να αποχωρήσουν προσωρινά και να αναζητήσουν μεταβατική βοήθεια με σχέδια τύπου Μάρσαλ.

«Οι πέτρες που πετούν εναντίον μας θα γίνονται μεγαλύτερες όσο συνεχίζεται η σημερινή πολιτική», δηλώνει ο κ. Ζιν, αναφερόμενος στις ευθύνες που αποδίδονται στην Γερμανία για την σημερινή κατάσταση στις υπερχρεωμένες χώρες και προσθέτει:

«Ήταν μεγάλο λάθος να παραβιάσουμε την Συνθήκη του Μάαστριχτ και να κρατήσουμε την Ελλάδα στο ευρώ με δημόσια δάνεια που αναλογούν εν τω μεταξύ στο 160% του ΑΕΠ και τα οποία δεν θα εξυπηρετηθούν ποτέ. Αυτό βοήθησε τις δικές μας και τις γαλλικές τράπεζες και κάποιους πλούσιους στην Ελλάδα, αλλά για τον λαό σήμανε μόνο ανεργία και γενικότερη δυσκολία. Η Ελλάδα θα είχε βγει τώρα από την κρίση, εάν την άνοιξη του 2010 είχε πτωχεύσει και είχε αποχωρήσει από το ευρώ.

Θα είχε σε μεγάλο βαθμό απελευθερωθεί από το χρέος της και θα είχε, με μια υποτιμημένη δραχμή, ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της. Η ανεργία των νέων σίγουρα δεν θα ήταν στο 60% που είναι σήμερα». Εκτιμά μάλιστα ότι αυτό που επιτρέπει σήμερα η Γερμανία να συμβαίνει στην Ελλάδα είναι «μια καταστροφή για τους ανθρώπους εκεί» και επισημαίνει ότι ο κόσμος θεωρεί υπεύθυνους τους Γερμανούς, παρότι δίνουν τα περισσότερα χρήματα. «Αυτή η πολιτική μας κάνει φτωχότερους και ταυτόχρονα μας παρουσιάζουν όλο και περισσότερο με σβάστικες», δηλώνει χαρακτηριστικά και προειδοποιεί ότι, «εάν αυξηθούν οι δυσκολίες στις μεγάλες χώρες, δεν θα μπορούμε έτσι κι αλλιώς να συνεχίσουμε την πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, λόγω έλλειψης κεφαλαίων».

Ο κ. Ζιν οραματίζεται, όπως λέει, «μια ανοιχτή νομισματική ένωση, από την οποία θα μπορεί κανείς να αποχωρήσει προσωρινά, εάν δεν μπορεί να αντεπεξέλθει και θα μπορεί να βασιστεί στην μεταβατική βοήθεια της διεθνούς κοινότητας». Κάνει λόγο για σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα μετά την έξοδό της, το οποίο, επισημαίνει, θα μπορούσε να αναλάβει μόνη της η Γερμανία. «Αυτό θα ήταν καλύτερο και φθηνότερο από το να μοιράζονται όλα αυτά τα χρήματα μέσω συλλογικών θεσμών διάσωσης όπως η ΕΚΤ, στους οποίους σχεδόν δεν έχουμε λόγο, αλλά πληρώνουμε τα περισσότερα και στο τέλος είμαστε παρα ταύτα οι κακοί», προσθέτει.

Ο διακεκριμένος γερμανός καθηγητής εμφανίζεται πάντως πεπεισμένος ότι «η Γερμανία μπορεί να υπάρξει και χωρίς το ευρώ» και χαρακτηρίζει υπερβολικά «τα σενάρια τρόμου που περιγράφονται σχετικώς με το ενδεχόμενο εξόδου, κυρίως δε σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο για την εξαγωγική βιομηχανία της χώρας». Τάσσεται πάντως κατά του ενδεχομένου εξόδου της Γερμανίας από την Ευρωζώνη για πολιτικούς λόγους, καθώς, όπως λέει, «το κοινό νόμισμα αποτελεί κεντρικό σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης», αλλά καταλήγει και πάλι στην κεντρική του άποψη ότι «αν όμως μια χώρα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την κατάσταση με το ευρώ επειδή δεν είναι πλέον ανταγωνιστική, τότε πρέπει να αποχωρεί μόνη της και η Γερμανία θα πρέπει να σταματήσει κρατάει τεχνητά τέτοιες χώρες στο ευρώ εμποδίζει με αύξηση των δανείων, τα οποία δεν πρόκειται να αποπληρωθούν ποτέ».

zougla

Σαν τις μελλοντολογικές και ζοφερές εκείνες κινηματογραφικές ταινίες, που περιέγραφαν τις πόλεις-γκέτο του μέλλοντος με τους πλήρως ελεγχόμενους μέχρι την τελευταία έκφανση της θλιβερής ζωής τους πολίτες.

Και μία ύπαιθρο καθημαγμένη, χέρσα κι εφιαλτική, με μικρές κατοικημένες νησίδες από εξαθλιωμένους ανθρώπους, μακριά απ' την κεντρική εξουσία, αλλά παραδομένους στην εγκληματικότητα, να προσπαθούν να επιβιώσουν όπως-όπως στα όρια του ''νόμου'' και της... ''παρανομίας''.

Φαντασιοπληξίες;
Νομίζετε;

Κι όμως, αν παρατηρήσετε γύρω σας τα πρώτα πρώϊμα σημάδια, θα δείτε καθαρά το μέλλον που ετοιμάζεται για τους λαούς αυτού του κόσμου:

Μία παγκόσμια οικονομική νομενκλατούρα, στηριγμένη στον φόβο και τις δυνάμεις καταστολής απ' την μιά, κι απ' την άλλη ο ένας και ''παγκόσμιος'' πλέον λαός ''απαλλαγμένος'' από σύνορα, εθνικότητες, με ποινικοποιημένες τις κάθε είδους εθνικές μνήμες, να ζει την ζωή-ζόμπι που θα του επιτρέπουν, μόνο και μόνο για μία ανεκτή επιβίωση.

Ο εφιάλτης είναι ήδη εδώ. Στην χώρα μας.
Δείτε πώς κατάφεραν να καταντήσουν μέσα ΣΕ ΤΡΙΑ ΜΟΛΙΣ ΧΡΟΝΙΑ, έναν υπερήφανο λαό.

Με αλλεπάλληλα εκβιαστικά και ΕΞ' ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΨΕΥΤΙΚΑ διλήμματα απονεύρωσαν όποια διάθεση αγωνιστικότητας και ορθής κρίσης των πολιτών και μετέτρεψαν έναν ολόκληρο λαό σε έμφοβο όχλο!

Διότι μόνον ως ΟΧΛΟΣ λογίζεται ο λαός εκείνος που προτιμάει τις αλυσίδες που του χάλκεψαν, περιμένοντας μέσα στην επίπλαστη ασφάλεια του σπιτιού του, το ξεροκόμματο του πετσοκομμένου μισθού και σύνταξης που του επιτρέπουν να έχει.

Όταν ξυπνήσουμε και δούμε την ζωή μας σαν μέσα σε μιά εφιαλτική ταινία, θα είναι αργά.
Το μέλλον μας μόνοι μας το φτιάχνουμε, τώρα!

ΤΩΡΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ..!!

to greki

prayer

Μπορεί η κυβέρνηση της Ελλάδας, με την ανοχή και την επίνευση τρόικας και Γερμανίας, να κάνει τα πάντα για να εμφανίσει μια ψευδή εικόνα σε όλους τους βασι­κούς τομείς της οικονομίας, αλλά η πραγματικότητα δεν κρύβεται. Όμως δεν κρύβεται ούτε η σκοπιμότητα: ο εξωραϊσμός δεν σχετίζεται με κάποια μελλοντική επί της ουσίας διευκόλυνση ή βοήθεια προς την Ελλάδα.

Αντιθέτως εξυπηρετεί τον κρίσιμο πολιτικό χρόνο που έχει ανάγκη η Άνγκελα Μέρκελ προκειμένου να φτάσει με άνεση στις εκλογές της, να τακτοποιήσει τα του οί­κου της και να αποφασίσει χωρίς πιέσεις το μέλλον όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των υπόλοιπων «προβλη­ματικών» χωρών της Ευρωζώνης.

Η τρικοµµατική συγκυβέρνηση - παρά τις αστειότητες περί ανάπτυξης και συγκράτησης της ανεργίας - συνεχίζει την κατεδάφιση της χώρας ελπίζοντας ότι κάπως θα «ανταμειφθεί» από τους επιτηρητές. Μέχρι πρότι­νος ήλπιζε σε ένα «κούρεμα» χρέους. Γιατί, όμως, ήλ­πιζε;

Θεωρητικά τα πράγµατα... άλλαξαν και πλέον, ύστερα από την καταστροφή της Κύπρου, τα «κουρέματα» έχουν πρωτίστως εσωτερικό χαρακτήρα (bail in). Μα, για όποιον θυμάται, και το περίφημο PSI (των Παπαδήμου, Βενιζέλου, Σαμαρά και Καρατζαφέρη) κυρίως εσωτερικό «κούρεμα» ήταν, το οποίο πλήρωσαν οι τρά­πεζες, τα ταμεία και οι ιδιώτες μικροομολογιούχοι. Και εν συνεχεία πλήρωσε - και πληρώνει - τα «κερατιάτικα» ολόκληρος ο ελληνικός λαός, ο οποίος δανείστηκε περισσότερα από όσα υποτίθεται ότι «κουρεύτηκαν», μεταξύ άλλων και για την ανακεφαλαίωση των τραπε­ζών.

Ποια θα είναι, λοιπόν, η διαφορά; Στην πραγματικότητα, όπως ομολογούν και οι επιτηρητές, η φοροδοτική ικανότητα έχει εξαντληθεί. Η ιδιωτικοποίηση ακόμη και των φιλέτων του δημόσιου πλούτου αποφέρει ψί­χουλα, ενώ οι πωλήσεις των υπολοίπων περιουσιακών στοιχείων θα είναι εντελώς χαριστικές και ίσως με ζη­μία του Δημοσίου. Η εκμετάλλευση των όποιων και όσων ενεργειακών πόρων αργεί.

Το µόνο που απομένει είναι οι καταθέσεις και οι προσω­πικές περιουσίες. Ποιες καταθέσεις, όμως, όταν κατά συντριπτική πλειονότητα οι λογαριασμοί είναι άδειοι; Καθώς, λοιπόν, η Γερμανία έχει αποφασίσει να μην ρι­σκάρει τα δικά της κέρδη από την Ευρωζώνη σε «δαπα­νηρές» διασώσεις, οι κανόνες παραμονής στο ευρώ θα σκληρύνουν πολύ - και όποιος αντέξει. Εμείς, κύριε, θα αντέξουμε; Και πόσο;

Στ. Χριστακόπουλος

haberbas
 
Δραματική προειδοποίηση για το «ξύπνημα των φαντασμάτων της Ιστορίας» από έναν από τους σημαντικότερους γερμανούς πολιτικούς διανοητές
Ο 83χρονος καθηγητής κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας- από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της νεομαρξιστικής Σχολής της Φραγκφούρτης, Γιούργκεν Χάμπερμας.

Τη δραματική προειδοποίηση ότι ο χειρισμός της ευρωπαϊκής κρίσης από τη Γερμανία «ξυπνά τα φαντάσματα της Ιστορίας» και απειλεί «να οδηγήσει σε καταστροφή» διατύπωσε κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν στο Βέλγιο, ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς διανοητές της Ευρώπης, ο (γερμανός) Γιούργκεν Χάμπερμας, απευθύνοντας παράλληλα έκκληση για μεγαλύτερη «αλληλεγγύη» και «περισσότερη Ευρώπη».

Ο 83χρονος καθηγητής κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας- από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της νεομαρξιστικής Σχολής της Φραγκφούρτης- η πολιτική σκέψη του οποίου, όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο βρετανικός Guardian, «συνέβαλε στη διαμόρφωση της Γερμανίας τα τελευταία 50 χρόνια», τόνισε ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία που απολαμβάνει η χώρα του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο «δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη» και ότι «ο ηγεμονικός ρόλος της Γερμανίας μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή».

Στην πρώτη μέχρι σήμερα μεγάλη ομιλία του για την ευρωπαϊκή κρίση, την οποία επέλεξε να απευθύνει σε απόσταση λίγων μόλιως χιλιομέτρων ανατολικά της βελγικής πρωτεύουσας, ο Χάμπερμας επέκρινε τους χειρισμούς των ευρωπαίων ηγετών, όσο και αυτούς των γραφειοκρατών των Βρυξελλών και ζήτησε να μετατραπεί η Ευρωπαϊκή Ενωση σε «υπερεθνική δημοκρατία» και η ευρωζώνη «σε πλήρως λειτουργική πολιτική ένωση».

«Εθνικό συμφέρον» της Γερμανίας η επίδειξη αλληλεγγύης

Ο γερμανός διανοητής υποστήριξε ότι η αποσύνδεση των όσων πρέπει να γίνουν σε οικονομικό επίπεδο, από αυτό που θεωρείται πολιτικώς ευφικτό από πλευράς ψηφοφόρων αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη. «Η αναβολή της δημοκρατίας είναι πολύ επικίνδυνη κίνηση», είπε χαρακτηριστικά ο Χάμπερμας, τασσόμενος ξεκάθαρα υπέρ της ομοσπονδιοποίησης της ΕΕ, και την επίδειξη αλληλεγγύης από πλευράς Γερμανίας, κάτι που όπως είπε, «είναι προς το συμφέρον της χώρας».

«Η κυβέρνηση της Γερμανίας κρατά το κλειδί της τύχης της Ευρωπαϊκής Ενωσης στα χέρια της», δήλωσε χαρακτηριστικά ο φιλόσοφος, προσθέτοντας:  «το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν η Γερμανία είναι σε θέση να αναλάβει πρωτοβουλία, αλλά επίσης το κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι προς το συμφέρον της».

«Ο ηγετικός ρόλος που έλαχε σήμερα στη Γερμανία δεν ξυπνά απλώς τα φαντάσματα της Ιστορίας», τόνισε ο γερμανός διανοητής, «αλλά μας βάζει σε πειρασμό να ακολουθήσουμε μία μονομερή, εθνική πορεία, ή ακόμα και να υποκύψουμε στη φαντασίωση ισχύος μιας «Γερμανικής Ευρώπης».

«Εμείς οι Γερμανοί οφείλουμε να έχουμε διδαχθεί από τις καταστροφές του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, ότι η οριστική αποφυγή του διλήμματος ενός ημι- ηγεμονικού στάτους, το οποίο σπανιώς μπορεί να διατηρηθεί χωρίς να διολισθίσει σε συγκρούσεις, είναι προς το εθνικό μας συμφέρον».

Ο γερμανός φιλόσοφος ζήτησε τη ριζική αναθεώρηση της γραμμής που ακολουθεί σήμερα η χώρα του και τη στροφή από τις απαιτήσεις για «σταθεροποίηση» των δημοσιονομικών, συρρίκνωση του κράτους προνοίας και των δημοσίων υπηρεσιών, σε μία πολιτική «αλληλεγγύης», με τις ευθύνες να αναλαμβάνονται από κοινού από το σύνολο της ευρωζώνης, την κοινοτικοποίηση του χρέους και την έκδοση ευρωομολόγων.

Ο Χάμπερμας επεσήμανε ότι ο ενθουσιασμός που τρέφει παραδοσιακά η Γερμανία για την ΕΕ έχει τις ρίζες του στη μετα-ναζιστική προσπάθεια της χώρας για αποκατάσταση της εικόνας της σε διεθνές επίπεδο, μέσω της συμφιλίωσης με τη Γαλλία και τη διαδικασία ευρωπαϊκής ενοποίησης, υπό την προστασία και την ενθάρρυνση των ΗΠΑ, έως το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το 1989.

«Για πρώτη φορά (σσ από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου) ο γερμανικός λαός έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει μία φιλελεύθερη αυτοσυνειδησία», υποστήριξε ο Χάμπερμας, τονίζοντας ωστόσο ότι, «Η συγκεκριμένη επίπονη μεταμόρφωση της πολιτικής νοοτροπίας δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη...» και ότι «Η Γερμανία δεν έχει απλώς συμφέρον, έχει ηθική ευθύνη να ακολουθήσει μία πολιτική αλληλεγγύης». «Αυτό που απαιτείται», είπε ο Χάμπερμας, «είναι μία προσπάθεια συνεργασίας μέσα από μία κοινή πολιτική προοπτική με στόχο την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα στο σύνολο της ευρωζώνης».

Μία τέτοια προσπάθεια απαιτεί τόσο από την πλευρά της Γερμανίας όσο και άλλων χωρών της ΕΕ μία αναδιανομή των πόρων και του πλούτου τους, σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο επίπεδο, προς χάρη του  μακροπρόθεσμου συμφέροντός τους, κάτι που αποτελεί «κλασικό παράδειγμα αλληλευγγύης», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Ο Χάμπερμας εκτίμησε ότι η διαρθρωτικές ανισορροπίες μεταξύ χωρών με εντελώς διαφορετικές οικονομίες, οι οποίες βρίσκονται και στο επίκεντρο της κρίσης, είναι βέβαιο ότι θα επιδεινωθούν με την πολιτική που ακολουθείται, καθώς οι κυβερνήσεις προχωρούν σε αποφάσεις «με μοναδικό γνώμονα την εθνική τους οπτική γωνία». «Εως σήμερα η γερμανική κυβέρνηση έχει εμμένει σταθερά σε αυτό το δόγμα», είπε.

Τεχνοκρατία χωρίς δημοκρατικές ρίζες

Η απάντηση της ευρωπαϊκής ελίτ στην κρίση θεμελιώθηκε, όπως είπε ο γερμανός φιλόσοφος, σε «μία τεχνοκρατία χωρίς δημοκρατικές ρίζες», εγκλωβίζοντας την Ευρώπη σε ένα δίλημμα νομιμοποίησης και λογοδοσίας, μεταξύ «της απαιτούμενης οικονομικής πολιτικής για τη διάσωση του ευρώ από τη μία, και των πολιτικών βημάτων για ενοποίηση, από την άλλη...με τα βήματα που είναι αναγκαία να είναι αντιδημοφιλή και να συναντούν την αφθόρμητη λαϊκή αντίδραση», υποστήριξε ο Χάμπερμας. 

Η (απεγνωσμένη;) φωνή του γερμανού διανοητή δεν έρχεται απλώς να προστεθεί σε όσες άλλες φωνές έχουν τον τελευταίον καιρό κρούσει τον «κώδωνα του κινδύνου» για τον επικίνδυνο ρόλο της «γερμανικής ηγεμονίας» στην Ευρώπη- όπως αυτή του πολωνού πρωθυποργού κ. Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος αναφέρθηκε στο συγκεκριμένο ζήτημα παρουσία της γερμανίδας Καγκελαρίου κυρίας Ανγκελας Μέρκελ στο Βερολίνο την περασμένη εβδομάδα.

Ερχεται να προστεθεί σε άλλες αντίστοιχες απόψεις που έχουν εκφραστεί από εξέχοντες Γερμανούς, όπως αυτή του γερμανού κοινωνιολόγου κ. Ουλριχ Μπεκ-  ο οποίος προειδοποίησε πρόσφατα για το, υπό δημιουργία, «τέρας της γερμανικής Ευρώπης»- αποκαλύπτοντας ότι τα πράγματα στη χώρα της κυρίας Μέρκελ ενδεχομένως να μην είναι τόσο «γραμμικά»...

βημα

Περισσότερα Άρθρα...