haberbas
 
Δραματική προειδοποίηση για το «ξύπνημα των φαντασμάτων της Ιστορίας» από έναν από τους σημαντικότερους γερμανούς πολιτικούς διανοητές
Ο 83χρονος καθηγητής κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας- από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της νεομαρξιστικής Σχολής της Φραγκφούρτης, Γιούργκεν Χάμπερμας.

Τη δραματική προειδοποίηση ότι ο χειρισμός της ευρωπαϊκής κρίσης από τη Γερμανία «ξυπνά τα φαντάσματα της Ιστορίας» και απειλεί «να οδηγήσει σε καταστροφή» διατύπωσε κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν στο Βέλγιο, ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς διανοητές της Ευρώπης, ο (γερμανός) Γιούργκεν Χάμπερμας, απευθύνοντας παράλληλα έκκληση για μεγαλύτερη «αλληλεγγύη» και «περισσότερη Ευρώπη».

Ο 83χρονος καθηγητής κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας- από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της νεομαρξιστικής Σχολής της Φραγκφούρτης- η πολιτική σκέψη του οποίου, όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο βρετανικός Guardian, «συνέβαλε στη διαμόρφωση της Γερμανίας τα τελευταία 50 χρόνια», τόνισε ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία που απολαμβάνει η χώρα του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο «δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη» και ότι «ο ηγεμονικός ρόλος της Γερμανίας μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή».

Στην πρώτη μέχρι σήμερα μεγάλη ομιλία του για την ευρωπαϊκή κρίση, την οποία επέλεξε να απευθύνει σε απόσταση λίγων μόλιως χιλιομέτρων ανατολικά της βελγικής πρωτεύουσας, ο Χάμπερμας επέκρινε τους χειρισμούς των ευρωπαίων ηγετών, όσο και αυτούς των γραφειοκρατών των Βρυξελλών και ζήτησε να μετατραπεί η Ευρωπαϊκή Ενωση σε «υπερεθνική δημοκρατία» και η ευρωζώνη «σε πλήρως λειτουργική πολιτική ένωση».

«Εθνικό συμφέρον» της Γερμανίας η επίδειξη αλληλεγγύης

Ο γερμανός διανοητής υποστήριξε ότι η αποσύνδεση των όσων πρέπει να γίνουν σε οικονομικό επίπεδο, από αυτό που θεωρείται πολιτικώς ευφικτό από πλευράς ψηφοφόρων αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη. «Η αναβολή της δημοκρατίας είναι πολύ επικίνδυνη κίνηση», είπε χαρακτηριστικά ο Χάμπερμας, τασσόμενος ξεκάθαρα υπέρ της ομοσπονδιοποίησης της ΕΕ, και την επίδειξη αλληλεγγύης από πλευράς Γερμανίας, κάτι που όπως είπε, «είναι προς το συμφέρον της χώρας».

«Η κυβέρνηση της Γερμανίας κρατά το κλειδί της τύχης της Ευρωπαϊκής Ενωσης στα χέρια της», δήλωσε χαρακτηριστικά ο φιλόσοφος, προσθέτοντας:  «το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν η Γερμανία είναι σε θέση να αναλάβει πρωτοβουλία, αλλά επίσης το κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι προς το συμφέρον της».

«Ο ηγετικός ρόλος που έλαχε σήμερα στη Γερμανία δεν ξυπνά απλώς τα φαντάσματα της Ιστορίας», τόνισε ο γερμανός διανοητής, «αλλά μας βάζει σε πειρασμό να ακολουθήσουμε μία μονομερή, εθνική πορεία, ή ακόμα και να υποκύψουμε στη φαντασίωση ισχύος μιας «Γερμανικής Ευρώπης».

«Εμείς οι Γερμανοί οφείλουμε να έχουμε διδαχθεί από τις καταστροφές του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, ότι η οριστική αποφυγή του διλήμματος ενός ημι- ηγεμονικού στάτους, το οποίο σπανιώς μπορεί να διατηρηθεί χωρίς να διολισθίσει σε συγκρούσεις, είναι προς το εθνικό μας συμφέρον».

Ο γερμανός φιλόσοφος ζήτησε τη ριζική αναθεώρηση της γραμμής που ακολουθεί σήμερα η χώρα του και τη στροφή από τις απαιτήσεις για «σταθεροποίηση» των δημοσιονομικών, συρρίκνωση του κράτους προνοίας και των δημοσίων υπηρεσιών, σε μία πολιτική «αλληλεγγύης», με τις ευθύνες να αναλαμβάνονται από κοινού από το σύνολο της ευρωζώνης, την κοινοτικοποίηση του χρέους και την έκδοση ευρωομολόγων.

Ο Χάμπερμας επεσήμανε ότι ο ενθουσιασμός που τρέφει παραδοσιακά η Γερμανία για την ΕΕ έχει τις ρίζες του στη μετα-ναζιστική προσπάθεια της χώρας για αποκατάσταση της εικόνας της σε διεθνές επίπεδο, μέσω της συμφιλίωσης με τη Γαλλία και τη διαδικασία ευρωπαϊκής ενοποίησης, υπό την προστασία και την ενθάρρυνση των ΗΠΑ, έως το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το 1989.

«Για πρώτη φορά (σσ από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου) ο γερμανικός λαός έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει μία φιλελεύθερη αυτοσυνειδησία», υποστήριξε ο Χάμπερμας, τονίζοντας ωστόσο ότι, «Η συγκεκριμένη επίπονη μεταμόρφωση της πολιτικής νοοτροπίας δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη...» και ότι «Η Γερμανία δεν έχει απλώς συμφέρον, έχει ηθική ευθύνη να ακολουθήσει μία πολιτική αλληλεγγύης». «Αυτό που απαιτείται», είπε ο Χάμπερμας, «είναι μία προσπάθεια συνεργασίας μέσα από μία κοινή πολιτική προοπτική με στόχο την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα στο σύνολο της ευρωζώνης».

Μία τέτοια προσπάθεια απαιτεί τόσο από την πλευρά της Γερμανίας όσο και άλλων χωρών της ΕΕ μία αναδιανομή των πόρων και του πλούτου τους, σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο επίπεδο, προς χάρη του  μακροπρόθεσμου συμφέροντός τους, κάτι που αποτελεί «κλασικό παράδειγμα αλληλευγγύης», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Ο Χάμπερμας εκτίμησε ότι η διαρθρωτικές ανισορροπίες μεταξύ χωρών με εντελώς διαφορετικές οικονομίες, οι οποίες βρίσκονται και στο επίκεντρο της κρίσης, είναι βέβαιο ότι θα επιδεινωθούν με την πολιτική που ακολουθείται, καθώς οι κυβερνήσεις προχωρούν σε αποφάσεις «με μοναδικό γνώμονα την εθνική τους οπτική γωνία». «Εως σήμερα η γερμανική κυβέρνηση έχει εμμένει σταθερά σε αυτό το δόγμα», είπε.

Τεχνοκρατία χωρίς δημοκρατικές ρίζες

Η απάντηση της ευρωπαϊκής ελίτ στην κρίση θεμελιώθηκε, όπως είπε ο γερμανός φιλόσοφος, σε «μία τεχνοκρατία χωρίς δημοκρατικές ρίζες», εγκλωβίζοντας την Ευρώπη σε ένα δίλημμα νομιμοποίησης και λογοδοσίας, μεταξύ «της απαιτούμενης οικονομικής πολιτικής για τη διάσωση του ευρώ από τη μία, και των πολιτικών βημάτων για ενοποίηση, από την άλλη...με τα βήματα που είναι αναγκαία να είναι αντιδημοφιλή και να συναντούν την αφθόρμητη λαϊκή αντίδραση», υποστήριξε ο Χάμπερμας. 

Η (απεγνωσμένη;) φωνή του γερμανού διανοητή δεν έρχεται απλώς να προστεθεί σε όσες άλλες φωνές έχουν τον τελευταίον καιρό κρούσει τον «κώδωνα του κινδύνου» για τον επικίνδυνο ρόλο της «γερμανικής ηγεμονίας» στην Ευρώπη- όπως αυτή του πολωνού πρωθυποργού κ. Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος αναφέρθηκε στο συγκεκριμένο ζήτημα παρουσία της γερμανίδας Καγκελαρίου κυρίας Ανγκελας Μέρκελ στο Βερολίνο την περασμένη εβδομάδα.

Ερχεται να προστεθεί σε άλλες αντίστοιχες απόψεις που έχουν εκφραστεί από εξέχοντες Γερμανούς, όπως αυτή του γερμανού κοινωνιολόγου κ. Ουλριχ Μπεκ-  ο οποίος προειδοποίησε πρόσφατα για το, υπό δημιουργία, «τέρας της γερμανικής Ευρώπης»- αποκαλύπτοντας ότι τα πράγματα στη χώρα της κυρίας Μέρκελ ενδεχομένως να μην είναι τόσο «γραμμικά»...

βημα

timthumb

Παρά τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν καταβληθεί μέχρι στιγμής για να «σωθούν» οι τράπεζες, η κρίση που συγκλονίζει τις οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν λέει να πάρει τέλος, ούτε διαφαίνεται κάτι τέτοιο.

Πρόκειται για κρίση ή μήπως θα έπρεπε να την ονομάσουμε απάτη με ύποπτα κίνητρα και μυστικούς απώτατους στόχους; Η Ευρώπη πορεύεται από το κακό στο χειρότερο. Ακόμη και η Γερμανία έχει αρχίσει να νιώθει τους κραδασμούς, με την επιβράδυνση των εξαγωγών της.

Στην Ισπανία, η αύξηση του ΦΠΑ ήταν θανατηφόρα για τα ποσοστά της εγχώριας κατανάλωσης. Εξίσου απειλητικό είναι το φαινόμενο των περικοπών στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, οι απολύσεις, το πάγωμα των συντάξεων και οι περικοπές στις παροχές για τους ανέργους. Οι περικοπές στην Ισπανία αγγίζουν αυτή τη στιγμή το 26%. Εν τω μεταξύ, το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης χάνει όλο και περισσότερα μέλη και εισφορές κάθε μήνα.

Στην Πορτογαλία, η τάση τoυ να υποχρεώνονται οι πολίτες να πληρώσουν για μια σειρά από υπηρεσίες δημόσιας υγείας έχει καθιερωθεί, γεγονός που έχει κάνει ευάλωτο τον πληθυσμό, ενώ άλλες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες προβλέπουν μειώσεις στο κόστος εργασίας, αύξηση του ποσοστού των απολύσεων και περαιτέρω αύξηση των φόρων μετατρέπουν τον μέσο πολίτη (αλλά όχι τον πλούσιο) σε νεόπτωχο. Όλα αυτά τα μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της ιδιωτικοποίησης πολλών δημόσιων επιχειρήσεων, συνιστούν καθαρή λεηλασία.

 

Και τι να πει κανείς για την Ελλάδα, όπου τα πράγματα είναι ακόμα πιο επώδυνα;

Μια πρόσφατη έρευνα από το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών δείχνει ότι οι πολιτικές λιτότητας που επέβαλε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) στην Ευρώπη είναι εξαιρετικά επιβλαβείς για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, καθώς επιφέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που ισχυρίζονται ότι επιδιώκουν. Και δεν είναι να απορεί κανείς για το γεγονός ότι αρχίζουμε να ακούμε κάποιες επικριτικές φωνές ενάντια στην πολιτική λιτότητας ακόμα και από στόματα συντηρητικών.

Μέχρι και ο Olivier Blanchard, οικονομολόγος και διευθυντικό στέλεχος του ΔΝΤ, έχει αναγνωρίσει ότι αποτελούν μεγάλο σφάλμα οι συστάσεις για περικοπές στους προϋπολογισμούς από ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αφού είναι πολύ πιθανόν να επιβραδύνουν τους ρυθμούς της οικονομικής ανάπτυξης.

Παρ' όλα αυτά, οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ επιμένουν στη διατήρηση αυτής της πολιτικής, αντί να την τροποποιήσουν. Μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις επιμένουν ότι τα μοιραία αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι η πολιτική λιτότητας είναι «κακή». Παρά την πανωλεθρία που σημειώθηκε στην Πορτογαλία, για την οποία ακόμη πληρώνει ο πορτογαλικός λαός, το ΔΝΤ συμβουλεύει τον πρωθυπουργό Passos Coelho, ο οποίος απορρίπτει τις συστάσεις των περισσότερων υπάλληλων της Τρόικας, να αυξήσει τις ώρες εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων (με τον ίδιο μισθό), να μειώσει περαιτέρω τα επιδόματα ανεργίας και να εφαρμόσει και νέες περικοπές στις συντάξεις, «προκειμένου να γίνει η χώρα ανταγωνιστική».

Ίσως για το ΔΝΤ είναι αδιάφορο το γεγονός ότι η ανεργία έχει φτάσει πλέον το 17% και το ΑΕΠ έχει αγγίξει το επίπεδο του 1,5% το 2013.

Τι σημαίνει να είναι «ανταγωνιστική» μια χώρα εάν η πλειοψηφία των πολιτών της βυθίζεται στη φτώχεια;

 

Είναι, άραγε, τόσο ηλίθια η Τρόικα;

Η απάντηση στο ερώτημα βρίσκεται στην πρόσφατη ιστορία της Ευρώπης.
Το 1953, τέσσερα μόλις χρόνια μετά την ίδρυσή της, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας βυθιζόταν κάτω από το βάρος των χρεών της και απειλούσε να συμπαρασύρει στην κατάρρευση και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Τότε, οι 21 χώρες - πιστωτές της ΟΔΓ συναντήθηκαν στο Λονδίνο και αποφάσισαν να προσαρμόσουν τις απαιτήσεις τους στις δυνατότητες της χώρας-οφειλέτη να αποπληρώσει το χρέος της. Ως αποτέλεσμα αυτής της παρέμβασης, το συσσωρευμένο χρέος μειώθηκε κατά 60% και δόθηκε στη Γερμανία ένα μορατόριουμ πέντε ετών συν μια παράταση 30ετίας για την αποπληρωμή. Οι πιστωτές συμπεριέλαβαν επίσης μια ρήτρα στη συμφωνία ανάπτυξης, σύμφωνα με την οποία η χώρα-οφειλέτης - ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας – θα διέθετε για την αποπληρωμή του χρέους της μόνο το 1/20 των εσόδων της από τις εξαγωγές.

Και ρωτάμε: Γιατί δεν κάνει κάτι ανάλογο σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση για τις υπερχρεωμένες χώρες της;

 

Ίσως γιατί ο πραγματικός στόχος και η προτεραιότητα της τρόικας δεν είναι να εισπράξει το χρέος.

Ίσως επειδή αυτό που επιδιώκεται στην πραγματικότητα είναι η πλήρης διάλυση του κοινωνικού κράτους και η κατάργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών στην Ευρώπη: των δικαιωμάτων που παρέχει στους πολίτες το λεγόμενο κράτος πρόνοιας. Διότι θα μπορούσε κάλλιστα να ζητηθεί από τους πολίτες να στερηθούν ένα μέρος της ευημερίας/του πλούτου τους, αλλά όχι απαραίτητα να απολέσουν πλήρως τα δικαιώματά τους.

Τέλος, η Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως να επιλέγει αυτή την απάνθρωπη πολιτική επειδή η «κρίση» αυτή επιτρέπει σε μια αισχρή μειοψηφία πλουτοκρατών να αυξήσει τα κέρδη της, όπως προκύπτει από τα στοιχεία.

Η μόνη λογική προσέγγιση είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, αφού δεν είναι δυνατή η αποπληρωμή του στον αιώνα τον άπαντα. Όπως εξηγεί ο John Ralston, το σύνολο του χρέους θα πρέπει να διαγραφεί, αφού το χρέος αυτό κυριολεκτικά βυθίζει την Ευρώπη. Επίσης, προτείνει χαρακτηριστικά να εσωκλειστεί το χρέος σε ένα φάκελο με την ένδειξη «άκρως σημαντικό» απ' έξω, να κλειδωθεί σ' ένα συρτάρι και να πεταχτεί το κλειδί.

Όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι στις προθέσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ. Μήπως θα πρέπει όλοι να αναρωτηθούμε γιατί;

Εάν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους δεν διαγραφεί, παράλληλα με μια σταδιακή μεταρρύθμιση των φορολογικών συστημάτων και την πάταξη του άθλιου καρκινώματος των φορολογικών «παραδείσων» και του παρατραπεζικού συστήματος, δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε έλεος ούτε σωτηρία για την Ευρώπη. Εάν ποτέ υπάρξει.

Xavier Caño Tamayo

merkel-soible

«Η Ευρώπη άλλαξε πολύ μέσα από το δράμα της κυπριακής διάσωσης. Η ετοιμότητα για αλληλεγγύη διαβρώνεται κάθε λεπτό που περνάει. Η Ευρωζώνη έχει πάψει, καιρό τώρα, να αποτελεί αδελφότητα αυξανόμενης ευημερίας και σταθερότητας. Εχει μεταμορφωθεί σε σχολή μονομάχων, όπου καθένας ξιφουλκεί με στόχο την υπεροχή και την επιβίωση».

Με αυτό τον τρόπο η Suddeutsche Zeitung -ουδόλως φιλική, όπως και το σύνολο του γερμανικού Τύπου, έναντι της Κύπρου- σχολίαζε την «επόμενη μέρα», μετά την απόφαση-πυρηνική βόμβα του Eurogroup. Κοινή ήταν η εκτίμηση των σοβαρών πολιτικών αναλυτών στοΒερολίνο, ότι η Γερμανία κατάφερε μεν να επιβάλει για άλλη μια φορά τη θέλησή της, υπέστη όμως μεγάλη ηθική και πολιτική φθορά, υπονομεύοντας την αξιοπιστία της Ευρωζώνης.

Ιδού ένα χαρακτηριστικό σχόλιο του Γιάκομπ Ογκστάιν στην ηλεκτρονική έκδοση του Der Spiegel, το οποίο φτάνει να συγκρίνει τη Γερμανία της Μέρκελ με την αυτοκρατορία του Κάιζερ και το Ράιχ του Χίτλερ:

«Το δράμα της Κύπρου κατέστησε σαφές ότι η κρίση της Ευρωζώνης εξελίσσεται σε αγώνα για τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη. Επιφανειακά, Μέρκελ και Σόιμπλε εμφανίζονται να εργάζονται για την οικονομική σταθεροποίηση. Στην πραγματικότητα, δένουν άλλα έθνη με τις αλυσίδες του χρέους...Όπως συνέβη δύο φορές στην πρόσφατη ιστορία, οι Γερμανοί βυθίζονται ολοένα και βαθύτερα σε σύγκρουση με τους γείτονές τους, χωρίς να υπολογίζουν το κόστος».

Ενας άλλος αρθρογράφος του Der Spiegel, ο Τάισον Μπάρκερ, χρησιμοποίησε έναν σκωπτικό παραλληλισμό με τον αφορισμό του επιτελάρχη του Τσώρτσιλ, λόρδου Ισμέι, για τον λόγο ύπαρξης τουΝΑΤΟ (να κρατήσει «τους Ρώσους έξω, τους Αμερικανούς μέσα και τους Ευρωπαίους κάτω»). Εγραψε ο Μπάρκερ:

«Οι αρχιτέκτονες του ΝΑΤΟ είχαν ένα θεμελιώδη στρατηγικό στόχο: να κρατήσουν τους Αμερικανούς έξω, τους Γερμανούς μέσα και τα Μεσογειακά κράτη κάτω... Η συμφωνία για την Κύπρο, η οποία, όπως μας πληροφόρησε ο επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ μπορεί να γίνει μοντέλο για μελλοντικές διασώσεις άλλων χωρών, επιβεβαιώνει αυτή την αρχή».

 

«Το πρόσταγμα»

Τη δραματική μεταμόρφωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης παρακολουθεί με ανησυχία και η απέναντι ακτή του Ατλαντικού. Στις 21 Μαρτίου, οι New York Times δημοσίευαν άρθρο του Ρίστο Πεντίλα με αφορμή την κυπριακή κρίση, υπό τον εύγλωττο τίτλο «Η Γερμανία έχει το πρόσταγμα». Από εκεί το απόσπασμα:

«Η ευρωπαϊκή κρίση χρέους έχει αλλάξει εκ θεμελίων τον γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης. Αντί για τη διαίρεση μεταξύ Δύσης και Ανατολής, που υπήρχε στον Ψυχρό Πόλεμο, η ήπειρος διαιρείται τώρα ανάμεσα στο Βορρά της σχετικής ευημερίας και στον Νότο του χάους.

Ακόμη αντί να οδηγούν την Ευρώπη η Γαλλία και η Γερμανία, με τη Βρετανία σε ρόλο εξισορροπιστή, η Γερμανία επωμίζεται εξ ολοκλήρου, πλέον, την ηγεσία. Δεν πρόκειται πια για μια ευρωπαϊκή Γερμανία, αλλά για μια περισσότερο γερμανική Ευρώπη».

Ακόμη και μια κατεξοχήν φιλογερμανική χώρα όπως το Λουξεμβούργο εξεμάνη με την ωμότητα τουζεύγους Μέρκελ-Σόιμπλε έναντι της Κύπρου. «Η Γερμανία δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει τι είδους οικονομικό μοντέλο θα υιοθετήσουν οι άλλες χώρες της Ενωσης», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Ζαν Ασελμπορν, προφανώς ανήσυχος ότι στον επόμενο τόνο θα έρθει η σειρά της χώρας του.

Το μέγα ερώτημα που απασχολεί τους πάντες είναι αν, με τόση μνησικακία και αμοιβαίες εχθρότητες, έχει μέλλον μια Ευρωζώνη, η οποία, όπως έγραψαν οι Financial Times, «αντί να ρίξει σωσίβιο στις χώρες που έχουν πρόβλημα, τους κρεμάει μια πέτρα στον λαιμό». Ιδού η άποψη του παραδοσιακά άκρως φιλοευρωπαϊκού Economist:

«Η οικονομία της Ευρωζώνης είναι στάσιμη. Τα κόμματα διαμαρτυρίας κερδίζουν σε δημοτικότητα. Το ευρώ υποτίθεται ότι ενσάρκωνε ένα μεγάλο πολιτικό σχέδιο. Σήμερα όμως μοιάζει με γάμο χωρίς αγάπη, με μόνη συγκολλητική ουσία τον φόβο μπροστά στο κόστος του διαζυγίου». Όσο για την απόφαση «διάσωσης» της Κύπρου από το Eurogroup, ο Economist προτίμησε να αφήσει στην άκρη τους ευφημισμούς και να πει τα πράγματα με το όνομά τους, τιτλοφορώντας ως εξής το σχετικό άρθρο: «Μια άτσαλη ληστεία τραπεζών»...

Π. Παπακωνσταντίνου, kathimerini

 

cyprus satellite view

Τι θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερη ανησυχία στις αγορές και από την προοπτική υλοποίησης της συμφωνίας του Eurogroup για την Κύπρο; Προφανώς η μη υλοποίησή της, λόγω πολιτικών αντιστάσεων.

Εξ ού και η κυπριακή κυβέρνηση μετέθεσε κατά ένα 24ωρο τις κρίσιμες διαδικασίες (συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου, σύσκεψη πολιτικών αρχηγών, ψηφοφορία στην Βουλή των Αντιπροσώπων), όχι μόνο για να "δέσει" τις απαιτούμενες πλειοψηφίες, αλλά και για να εκμεταλλευθεί ένα "παράθυρο ευκαιρίας" που προσφέρει το... σχίσμα των Εκκλησιών.

Ενώ η Κύπρος (και η Ελλάδα) θα τηρεί ούτως ή άλλως την αργία της Καθαράς Δευτέρας, οι αγορές στην υπόλοιπη Ευρώπη (και δη στην Ιταλία και την Ισπανία) θα λειτουργούν κανονικά, ως ζωντανή "σφυγμομέτρηση" στο ερώτημα κατά πόσον η Κύπρος είναι ή όχι συστημικά σημαντική για την ευρωζώνη.

Είναι σε αυτό το φόντο που εκτυλίσσονται, σύμφωνα με τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, οι προσπάθειες της ύστατης ώρας, στις οποίες αναφέρθηκε υπαινικτικά και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κατά το τηλεοπτικό του διάγγελμα το βράδυ της Κυριακής, για να μειωθεί η επιβάρυνση των μικροκαταθετών. Πρόκειται για δίκοπο μαχαίρι, γιατί ο πολλαπλασιασμός των κλιμακίων, αναπόφευκτα θα μεγαλώσει την συνεισφορά των μεγάλων (κατά τεκμήριο, ξένων) καταθετών, κλονίζοντας ανεπιστρεπτί την διεθνή αξιοπιστία του κυπριακού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όμως η τύχη των μικροκαταθετών, είναι σε πρώτη φάση το κρισιμότερο από πολιτική άποψη ζήτημα. Κοντά στα άλλα, διότι αποτελεί και θεαματική παραβίαση προεκλογικής δέσμευσης ενός προέδρου που δεν έχει συμπληρώσει θητεία μηνός.

Ο Νίκος Αναστασιάδης απηύθυνε έκκληση συνεργασίας στα κοινοβουλευτικά κόμματα, τονίζοντας ότι οι αποφάσεις της Βουλής είναι σεβαστές. Πρόκειται για παράτολμη δήλωση, εφόσον οι συσχετισμοί είναι απολύτως οριακοί. Ο Κύπριος πρόεδρος εξελέγη με τη στήριξη του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ που διαθέτουν 20 και 8 έδρες αντιστοίχως, επί συνόλου 56. Τις υπόλοιπες 28 καταλαμβάνουν το ΑΚΕΛ (19 έδρες), το ΚΣ-ΕΔΕΚ (5 έδρες), το Ευρωπαϊκό Κόμμα (2 έδρες), το Κίνημα Οικολόγων-Περιβαλλοντιστών (1 έδρα) και ο ανεξάρτητος βουλευτής Αμμοχώστου (αποχωρήσας από το ΔΗΚΟ) Ζ. Κουλίας. Σε περιπτώσεις ισοψηφίας υπερισχύει η ψήφος του προέδρου του Σώματος, ήτοι του Γ. Ομήρου του ΚΣ-ΕΔΕΚ.

Το ΑΚΕΛ είναι σαφές ότι θα καταψηφίσει το σχέδιο διάσωσης και μάλιστα ζητά και τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Ομοίως, τάχθηκαν αρνητικά το Κίνημα Οικολόγων και το ΚΣ-ΕΔΕΚ, με ομόφωνη απόφαση της ηγεσίας της (παρόντος και του ιδρυτή του κόμματος Β. Λυσσαρίδη).

Ωστόσο, η συμπολίτευση δεν είναι καν βέβαιο ότι μπορεί να στηρίζεται και στους 28 βουλευτές της, εφόσον το συγκυβερνών ΔΗΚΟ αξιώνει γραπτή διαβεβαίωση ότι θα υπάρξει στήριξη του κυπριακού τραπεζικού συστήματος από την ΕΚΤ, σε περίπτωση φυγής κεφαλαίων, εάν φύγουν κεφάλαια από την Κύπρο, και ότι δεν θα επανέλθει η τρόικα με νέα μέτρα ("κούρεμα" ή μειώσεις μισθών και συντάξεων). Αλλά ακόμη και έτσι, η ενιαία στάση του ΔΗΚΟ δεν μπορεί να εξασφαλισθεί εφόσον ο Νικόλας Τ. Παπαδόπουλος (ο οποίος στήριξε "εκτός γραμμής" την προεδρική υποψηφιότητα του Γ. Λιλλήκα και προανήγγειλε ότι θα διεκδικήσει την προεδρία του κόμματος από τον Μ. Καρογιάν) είναι πολύ πιθανό να αποσκιρτήσει μαζί με τους βουλευτές επιρροής του (Α. Αντωνίου της Πάφου και Γ. Προκοπίου της Λάρνακας).

Οι πιέσεις μεταφέρονται έτσι στο (ιδεολογικά όμορο προς τον ΔΗΣΥ) Ευρωπαϊκό Κόμμα. Από τους δύο βουλευτές του ο μεν Ν. Κουτσού φέρεται έτοιμος να καταψηφίσει, ο δε πρόεδρος του κόμματος Δ. Συλλούρης να υπερψηφίσει – προσφέροντας έτσι την πολύτιμη 29η ψήφο, εάν υποτεθεί ότι δεν υπάρχουν διαρροές από το ΔΗΚΟ.

Την εικόνα συμπληρώνει ηπαρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου, ο οποίος απηύθυνε έκκληση για ψυχραιμία. Σημειώνοντας πως "εδώ που έφθασαν τα πράγματα δεν υπάρχει επιστροφή". Πρόσθεσε πάντως χαρακτηριστικά ότι η Κύπρος δεν θα πρέπει να ξεχάσει την "προστυχιά των Ευρωπαίων" και ότι μόλις φθάσει σε σημείο, που θα μπορεί να φύγει από την Ευρωζώνη, θα πρέπει να το πράξει.

Ο Αρχιεπίσκοπος είχε επίσης την πατρότητα της ιδέας, που αργότερα ενστερνίστηκε εν μέρει ως πρόεδρος Αναστασιάδης ως αντικίνητρο για τη φυγή καταθέσεων, να αποζημιωθούν οι πολίτες που θα επηρεασθούν από το "κούρεμα" με κρατικά ομόλογα διάρκειας πέντε - δέκα χρόνων, που θα μπορούν να εξαργυρωθούν από τα μελλοντικά έσοδα του φυσικού αερίου.

Κώστα Ράπτη, capital

Μελετώντας τα κείμενα επιφανών δημοσιογράφων, που διακρίθηκαν και στο παρελθόν για τα «αντι-κυπριακά» τους αισθήματα, ένιωσα λύπη αλλά και οργή» γράφει ο κυπριακής καταγωγής Μιχάλης Ιγνατίου σε ένα κείμενο που επιχειρεί μια σοβαρή ανάλυση του κυπριακού γρίφου.

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου στο Aixmi:

Θα μπορούσα να μην ασχοληθώ με τα ανθρωπάκια του αθηναϊκού δημοσιογραφικού και πολιτικού κατεστημένου, που χαίρονται όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα οι Έλληνες της Κύπρου, αλλά μετά από μεγάλη σκέψη κατέληξα στο συμπέρασμα ότι απαιτείται απάντηση, και διόρθωση των λανθασμένων πληροφοριών που μετέδωσαν για να μειώσουν το «ΟΧΙ» της κυπριακής Βουλής και του κυπριακού λαού.

Το μεγαλύτερο ψέμα που ακούστηκε και, μάλιστα, η αναπαραγωγή δούλεψε συγχρονισμένα, όπως και στο Δημοψήφισμα του 2004, ήταν ότι η πρώτη απόφαση του Εurogroup ήταν καλύτερη από τη δεύτερη, και θα διέσωζε τη Λαϊκή και την Κύπρου -την πρώτη από την εξαφάνιση και τη δεύτερη από τη σκληρή αναδιάρθρωση και την απώλεια εκατομμυρίων ευρώ για τους πελάτες τους.

Και οι δύο αποφάσεις ήταν καταστροφικές για το νησί.

Αλλά την υπερψήφιση της πρώτης απόφασης θα ακολουθούσε σε διάστημα ολίγων ημερών και η ισοπέδωση των δύο μεγαλύτερων κυπριακών τραπεζών. Αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο, η υλοποίηση του οποίου θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο και τις υπόλοιπες τράπεζες, οι οποίες δεν ακολούθησαν την βλακώδη πολιτική των δύο μεγαλύτερων, που συναγωνίζονταν στο «ξέπλυμα» των ρωσικών δισεκατομμυρίων και στο χάρισμα μέρους των δανείων στους πολιτικούς και τους συγγενείς τους.

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας γνώριζε ότι η Λαϊκή ήταν χαμένη υπόθεση και η Κύπρου ήταν στην άκρη του γκρεμού. Απλά ήλπιζε πως η δική του πρόταση, για «κούρεμα» όλων των καταθέσεων, θα έσωζε τις δύο τράπεζες. Πίστευε σε θαύμα –και στην εποχή μας δεν γίνονται θαύματα. Γι' αυτό και την υπέβαλε. Γι' αυτό και την υποστήριξε με πάθος στο διάγγελμά του, αν και οι πληροφορίες που έφτασαν σε μένα από πολιτικός αρχηγό, αναφέρουν ότι όταν επέστρεψε στη Λευκωσία από τις Βρυξέλλες, είχε αντιληφθεί ότι όλα ήσαν μάταια.

Η δεύτερη απόφαση του Εurogroup, που επίσης έφερε πόνο και απόγνωση σε χιλιάδες πολίτες-καταθέτες, τουλάχιστον σώζει τις υγιείς τράπεζες που συνειδητά δεν έπαιξαν με τη φωτιά.

Σχέση ΣΥΡΙΖΑ με το Οχι της Κύπρου


Είναι απαράδεκτοι όσοι στην Αθήνα συνέδεσαν την πρώτη απόφαση της Κυπριακής Βουλής με το ΣΥΡΙΖΑ και τους υπολοίπους αντιμνημονιακούς. Ούτε από το ΣΥΡΙΖΑ επηρεάστηκαν οι βουλευτές, ούτε από τον κ. Καμμένο. Είδαν την επερχόμενη τραγωδία και απλά προσπάθησαν να αμυνθούν. Διότι αυτό απαιτούσαν οι ψηφοφόροι τους, αλλά και η λογική.

Ολα όσα ισχυρίστηκαν μερικοί αρθρογράφοι και πολιτικοί δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Δεν γνωρίζουν ούτε στο ελάχιστον τους Κύπριους. Δεν είναι μόνο άνθρωποι σκληρά και έντιμα εργαζόμενοι. Είναι φρέσκια στη μνήμη τους η καταστροφή του 1974. Έχασαν δικούς τους ανθρώπους, έχασαν τα πάντα, αλλά δεν γονάτισαν. Εργάστηκαν και προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να ξανακτίσουν τις ζωές τους. Και τα κατάφεραν ενωμένοι και αδελφωμένοι, έχοντας απέναντι τους, στον κατεχόμενο Βορρά, χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες του Αττίλα.

Η νέα καταστροφή είναι όμοια με την τραγωδία του 1974, χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα. Είναι πολλοί οι άνθρωποι που καταστράφηκαν τότε, που εργάστηκαν και επανήλθαν και τα ξανάχασαν όλα από τον οικονομικό «Αττίλα» -που σχημάτισαν διεφθαρμένοι τραπεζίτες και πολιτικοί.

Τα παλικάρια της φακής και το Οχι


Τι θα έκαναν, άραγε, τα αθηναϊκά παλλικάρια της φακής, που ειρωνεύονται ένα υπερήφανο λαό, εάν ένα πρωί έδινε εντολή η κ. Μέρκελ για «κούρεμα» και των δικών τους καταθέσεων...

Αλλά τί ρωτώ; Θα έδιναν και το παντελόνι και το ...περιεχόμενό του.

Η κυπριακή οικονομική τραγωδία είναι κλασσική περίπτωση διαφθοράς τραπεζιτών και πολιτικών. Η συνεργασία τους για το πλιάτσικο ήταν απόλυτη και δεν είναι τυχαίο ότι η Λαϊκή και η Κύπρου χάριζαν δάνεια που είχαν λάβει κόμματα, πολιτικοί και συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Κοντά σ' αυτά τα απαράδεκτα, οι τραπεζίτες φρόντιζαν να δανείζουν και φίλους τους με εξωφρενικά ποσά, τα οποία δεν αποπληρώθηκαν ποτέ και απλά εξαφανίστηκαν και από τους υπολογιστές των τραπεζών. Στο νησί ακούγονται τρομακτικές κατηγορίες για τους τραπεζίτες, τους υπουργούς, τους πολιτικούς και τους συγγενείς τους. Λένε ότι μέχρι και τους γάμους τους χρησιμοποιούσαν για να ξεπλένουν βρώμικο χρήμα.

Ο λαός ήταν, τελικά, το μεγάλο θύμα των διεφθαρμένων πολιτικών και τραπεζιτών. Δεν έχουν ευθύνη οι πολίτες που σέβονται τους νόμους και τις υποχρεώσεις τους έναντι του κράτους. Το μόνο τους λάθος είναι ότι τους ψήφισαν. Το μείγμα του πολιτικού και του τραπεζικού συστήματος είναι κόλαση. Οσους δεν τους υπάκουσαν και αντιστάθηκαν, τους έλιωσαν. Και η κατάληξη είναι αυτό που βιώνει σήμερα ο κυπριακός λαός...

Πληρώνει για τα δισεκατομμύρια που εξαφανίστηκαν με ευθύνη των τραπεζιτών και με την κάλυψη των πολιτικών.

Προσωπικά πιστεύω ότι η έρευνα που ανέλαβαν οι τρεις «ντι Πιέτρο» της Κύπρου θα οδηγήσει στη φυλακή τους ενόχους.

Οι τρεις δικαστές είναι γνωστοί για την ακεραιότητά τους και για την απόλυτη τήρηση των νόμων. Γνωρίζοντας από τα παιδικά μου χρόνια το δικαστή Γιώργο Πική, πρώην πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου και πρώην μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι δεν θα αποδεχόταν το διορισμό του για να συγκαλύψει τους ενόχους.

Όπου και αν βρίσκονται, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, το Μαϊάμι ή στην Αυστραλία, πρέπει πια να φοβούνται...

lykavitos.

Για δεύτερη  φορά μέσα σε λιγότερο από εννέα χρόνια η μαρτυρική Κύπρος αντιστέκεται απέναντι σε όλο τον κόσμο. Την πρώτη φορά, με το σχέδιο Ανάν ο υπερήφανος Κυπριακός Λαός το απέρριψε απέναντι σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και τις ηγέτιδες δυνάμεις αλλά και απέναντι στις επιλογές μεγάλου μέρους του Ελλαδικού πολιτικού συστήματος που τότε είχε ταχθεί υπέρ του σχεδίου Ανάν.

Εχθές για  δεύτερη φορά απέναντι στην Ευρωπαϊκή Γερμανία αλλά και απέναντι στην Ελλαδική κυβέρνηση απέρριψαν τον Γερμανικό εκβιασμό. Όμως η επιλογή της Κυπριακής πολιτικής ηγεσίας να αρνηθεί τον εκβιασμό δείχνει το δρόμο και στους υπόλοιπους Λαούς της Ευρώπης να αντισταθούν και να υψώσουν το παράστημα τους και την Εθνική υπερηφάνεια απέναντι στο Γερμανικό επεκτατισμό.

Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι δε βρέθηκε  ούτε ένας βουλευτής της Κυπριακής  Βουλής να ψηφίσει ναι. Εδώ είναι αναγκαίο να αναφερθεί ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αναφέρουν τα Κυπριακά μέσα, είπε ότι δεν έχει την πλειοψηφία στη Βουλή. Αποδεχόταν δηλαδή ουσιαστικά το Γερμανικό εκβιασμό αλλά δεν του έβγαιναν τα κουκιά!!! Όπως και να έχει 36 στους 55 ψήφισαν ΟΧΙ και οι 19 του Ανανστασιάδη απείχαν. Ναι… δεν ακούστηκε…  Είναι αναπόφευκτες οι συγκρίσεις με τους εν Ελλάδι κυβερνητικούς πολιτικούς που σε κάθε ψηφοφορία για τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους κουραζόσουν από το μονότονο άκουσμα του, ΝΑΙ σε όλα…

Η ιστορική απόφαση της Κυπριακής Βουλής άφησε έκθετα τα κόμματα της συγκυβέρνησης στην Ελλάδα. Είναι γνωστό ότι ο Στουρνάρας με εντολή Σαμαρά στήριξε πλήρως στο Eurogroup όλες τις Γερμανικές απαιτήσεις- επιβολές κατοχής για την Κύπρο. Μια ακόμη παράμετρος είναι ότι η ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών με αφορμή τα προβλήματα της Κύπρου είχε κατά νου, να αρπάξει τα αποθεματικά και τα καταστήματα των Κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα να τα παραδώσει στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο το οποίο ανήκει πλέον στο ταμείο αποκρατικοποιήσεων, και έπειτα να χαρίσει το Τ.Τ. στους εκλεκτούς της Γερμανικής διαπλοκής.

Βέβαια τους χάλασε το σχέδιο η χθεσινή απόφαση.

Το ΠΑΣΟΚ στην άτυπη ενημέρωση της 16/3 ανέφερε ότι: «Έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι δεν θίγονται οι καταθέσεις στα υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών, στην Ελλάδα» ενώ η ΔΗΜΑΡ αναφέρει στις 18/3: «Η λήψη αυτού του μέτρου δημιουργεί υπαρκτό κίνδυνο δημιουργίας φόβου για τις καταθέσεις με τελικό αποτέλεσμα την επιβάρυνση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Ο κίνδυνος αυτός πρέπει να αντιμετωπιστεί με δέσμευση ότι αποτελεί έκτακτο μέτρο που αφορά μόνο την Κύπρο.» Δηλαδή το μόνο που ενδιέφερε τους Ηρακλείς του Σαμαρά ήταν να μη γίνει κούρεμα στις ελληνικές καταθέσεις.

Εδώ να σημειώσω ότι Βενιζέλος και Κουβέλης ήταν υπέρμαχοι του σχεδίου Ανάν το 2004 και πίεζαν τους Ελληνοκυρίους να το αποδεχθούν.

Είναι τουλάχιστον  τραγικό η ελληνική κυβέρνηση  να λέει ΝΑΙ σε όλα, να λειτουργεί με το δόγμα «η Κύπρος είναι μακριά»  όπως θρυλείται ότι είπε ο «μεγάλος Εθνάρχης» τότε με την τουρκική εισβολή, και να έχει γίνει πειθήνιο όργανο των Γερμανικών συμφερόντων χρησιμοποιώντας την κατοχική φιλοσοφία των δοσίλογων: οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας!!

Οι Ελληνοκύπριοι  έδειξαν τον άλλο δρόμο. Το δρόμο  της αξιοπρέπειας και της Εθνικής  κυριαρχίας. Έδωσαν ανάσα ζωής σε όλο  τον Ευρωπαϊκό νότο. Από σήμερα τίποτε δεν είναι ίδιο ούτε για την ελληνική κυβέρνηση που θα πρέπει να εξηγήσει πολλά πλέον στον Ελληνικό Λαό, ούτε για την Ε.Ε. Βρέθηκε ένα μικρό νησί με μεγάλη ψυχή, ακρωτηριασμένο, παρατημένο για δεύτερη φορά από την Ελλάδα μετά τον Αττίλα στην τύχη του, να υψώσει το παράστημά του απέναντι στη Γερμανική μηχανή, και έχοντας και τον Τουρκικό επεκτατισμό έτοιμο να επέμβει. Υποκλίνομαι στο σθένος των Κυπρίων. ΜΠΡΑΒΟ ΑΔΕΡΦΙΑ.

Υ.Γ.1 Εμφανίστηκαν τα γνωστά παπαγαλάκια της Μέρκελ στην Ελλάδα και είπαν ότι στην Κύπρο διακινείται μαύρο χρήμα και πρέπει να πληρώσουν όσοι το κατέχουν. Μάλιστα. Ενώ στο Λουξεμβούργο, στο Λιχνενστάιν, στην Ελβετία, στη Γερμανία το χρήμα που κυκλοφορεί είναι «κάτασπρο»!!! Οι κυρίαρχες εταιρείες διακίνησης μαύρου και βρώμικου χρήματος και μίζα; στην Ελλάδα είναι Γερμανικές. Αυτό δεν πειράζει τα παπαγαλάκια. Ούτε βέβαια υπάρχει πρόβλημα όταν το βρώμικο χρήμα των Γερμανικών εταιρειών κατευθύνεται σε κομματικά ταμεία… Αλήθεια εάν πληρώσουν φόρο θα γίνει άσπρο και νόμιμο το χρήμα;Υ.Γ.2 Έμαθα ότι αρκετοί βουλευτές της Ελληνικής κυβέρνησης ήταν στενοχωρημένοι καθώς δεν έβρισκαν με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία της Κυπριακής Βουλής για να ψηφίσουν ΝΑΙ!!!

Στάθης Διομήδης, αρθρογράφος, με σπουδές στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, εθελοντής διασώστης, αλλά και συντονιστής της εθελοντικής ομάδας ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.

eyro thilia

Ο Ράινερ Μπρούντερλε επικεφαλής των Γερμανών Φιλελευθέρων και, αν μπει στη γερμανική βουλή, κύριος υποψήφιος κυβερνητικός εταίρος της Αγκελα Μέρκελ, δήλωσε χθες ότι δεν αποκλείει «ακόμη και έξοδο της Ιταλίας από τη ζώνη του ευρώ.

Η Ιταλία θα πρέπει να αποφασίσει», είπε, «εάν θέλει να προσαρμοστεί στο ενιαίο νόμισμα και αν οι Ιταλοί δεν το επιθυμούν, θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες». Είναι προφανές ότι έχουν πλέον χάσει κάθε μέτρο στο Βερολίνο και έτσι τους Ιταλούς τους… πάνε γρήγορα. Γιατί με εμάς, ίσως να μη το θυμούνται πια πολλοί, ήταν διαφορετικά.

Όταν πριν από τρία χρόνια ξεκίνησε η σύγχρονη ελληνική οδύσσεια, το φόβητρο που καθήλωνε τη χώρα και οδήγησε την κυβέρνηση Παπανδρέου στις διαβόητες συμφωνίες που αμαχητί και πλήρως παραδιδόμενη υπέγραψε δεν ήταν η ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Αυτή η συζήτηση κυριάρχησε αργότερα, καθοδηγούμενη φυσικά από το Βερολίνο που τότε δεν ένιωθε ακόμα έτοιμο, για τους δικούς του λόγους, να τη «ρίξει στο τραπέζι».

Τότε το φόβητρο ήταν η πτώχευση που, παρά τα όσα λέγονται, επήλθε πλήρης συνεπειών παρά τις ωραιοποιήσεις ή τις τερατολογικές κινδυνολογίες. Μετά ακολούθησε το φόβητρο της «εξόδου», όταν πια η χρεοκοπία είχε συντελεσθεί και όταν η Γερμανία θεωρούσε ότι είχε προετοιμάσει τις άμυνές της στο ενδεχόμενο ελληνικής εξόδου και έπρεπε πια να βρει μία νέα έκφραση του τρόμου.

Σήμερα, σχεδόν τρία χρόνια μετά, αν και η χρεοκοπία έχει επέλθει, δεν τη λέμε καθαρά με το όνομά της. Το ίδιο, σε ένα άλλο επίπεδο, έχει συμβεί και με τη σχέση μας με το ευρώ: η Ελλάδα είναι ακόμα μέσα στο «κοινό» ευρωπαικό νόμισμα, αλλά αυτό δεν είναι μέσα στην Ελλάδα: η νομισματική κυκλοφορία στη χώρα έχει καταβαραθρωθεί σε αδιανόητα επίπεδα. Στην πραγματικότητα έχει ελαχιστοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που η Ελλάδα κοντεύει να μείνει σε μία ιδιότυπη, πρωτοφανή κατάσταση: περίπου, χωρίς νόμισμα. Επί της ουσίας, η Ελλάδα «έμεινε», κυριολεκτικά και μεταφορικά, όμως το ευρώ «έφυγε» - αυτό κυριολεκτικά.

Πρόκειται για κάτι πολύ πιο βαθύ και σοβαρό από εκείνο που κομψά ονομάζουμε «έλλειψη ρευστότητας». Αυτή η ορολογία είναι τόσο ουδέτερη και τόσο μερική, που, εν τέλει, είναι βαθειά παραπλανητική της πραγματικότητας.

Όταν αναφερόμαστε στην «έλλειψη ρευστότητας», υποδηλώνουμε ότι κάπου υπάρχει χρήμα, αλλά είναι απλώς μπλοκαρισμένο, δεν διοχετεύεται, δεν κινείται στην αγορά. Δεν είναι αλήθεια. Η «έλλειψη ρευστότητας» είναι απλώς ένα σύμπτωμα του τι πραγματικά συμβαίνει, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου.

Εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα θα αρχίζει να αντιμετωπίζεται με την περίφημη (μάλλον διαβόητη) ανακαιφαλαιοποίηση των τραπεζών, ή παραπλανούνται, ή παραπλανούν. Αυτή, όποτε κι όπως γίνει, δεν θα λύσει το πρόβλημα. Δεν θα αντιμετωπίσει ούτε το σύμπτωμα, που είναι η έλλειψη ρευστότητας, ούτε, πολύ περισσότερο, το ίδιο το «παγόβουνο» στο οποίο έχουμε προσαράξει, δηλαδή την πραγματική απουσία χρήματος από την Ελλάδα.

Ας μην κοροιδευόμαστε άλλο: εμείς μπορεί να μη φύγαμε από το ευρώ, όμως το ευρώ de facto έφυγε πια από την Ελλάδα. Η χώρα ζει πλέον χωρίς το ευρώ. Οι αδιανόητου ύψους δημόσιες και ιδιωτικές συσσωρευμένες ληξιπρόθεσμες οφειλές πάσης μορφής έχουν πια ως κινούμενη άμμος «ρουφήξει» ότι υπήρχε και δεν υπήρχε από πραγματικό χρήμα στην Ελλάδα χωρίς όμως να μειωθούν σε στοιχειωδώς βιώσιμα επίπεδα. Αντιθέτως, νέο δημόσιο χρέος δημιουργείται διαρκώς. Ιδιωτικό ίσως δεν δημιουργείται: ούτε οι τράπεζες δανείζουν, ούτε άλλα αποθέματα υπάρχουν. Τη θέση του νέου ιδιωτικού χρέους (το παλιό υπάρχει), παίρνει απλώς τώρα η μαζικοποίηση της εξαθλίωσης.

Ετσι, τρία χρόνια μετά την αρχή της κρίσης, η Ελλάδα και έχει πτωχεύσει – η πρώτη «απειλή» έχει μεταταχθεί σε πραγματικότητα – και δεν έχει ευρώ: αυτή η δεύτερη απειλή που έγινε ασφυκτική ένα και πλέον χρόνο μετά την ένταξη της χώρας στο σχετικό μηχανισμό «διάσωσης» έγινε κι αυτή πραγματικότητα, τουλάχιστον ως προς το σκέλος της νομισματικής κυκλοφορίας στη χώρα. Δεν έγινε ως προς το άλλο σκέλος, της εξωτερικής ευστάθειας του «κοινού» νομίσματος. Η εσωτερική χρεοκοπία «προστάτευσε» το ευρώ στην εξωτερική του ισορροπία.

Αυτό, αποτελεί προσωρινά λύση για το ευρώ (προσωρινά επειδή το πρόβλημα είναι στην απόλυτη οξύτητά του στην Ελλάδα, αλλά αναφύεται όλο και πιο τρομακτικά και σε άλλες χώρες), αλλά δεν αποτελεί λύση για την Ελλάδα η οποία ασφυκτιά πλέον σε τέτοιο βαθμό που κανείς δεν μπορεί να πει το πότε και το πώς ακριβώς θα σκάσει, όμως οι πάντες γνωρίζουν και, ιδιωτικά τουλάχιστον, παραδέχονται ότι θα σκάσει.

Τα παραμύθια περί δήθεν επερχόμενης ανάκαμψης δεν τα πιστεύουν ούτε εκείνοι που τα λένε. Και αυτή είναι η βαθύτερη ιστορική ευθύνη της ελληνικής πολιτικής τάξης: ότι δεν λέει αυτά που ξέρει και αυτά που πιστεύει. Ότι εν γνώσει της κατασκευάζει μια ψεύτικη, ανύπαρκτη, εντελώς φανταστική «αλήθεια»…

Πρόκειται για μία εντελώς λανθασμένη συνταγή θανάτου. Η Ελλάδα πρέπει να αντιληφθεί ότι είναι πλέον όχι απλώς ώριμες αλλά περίπου… σάπιες πια οι συνθήκες για να περάσει πια στην αντεπίθεση: όχι λεκτικά, αλλά πραγματικά. Να λάβει αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο που θα προκαλέσουν τους δανειστές, που θα τους πετάξουν το μπαλάκι την ώρα που όλος ο νότος βράζει. Να τολμήσει και να τους παρακούσει. Και ας συντάξουν ότι έκθεση θέλουν. Ας πάρουν τα ρίσκα τους. Εχουν ακόμα πολύ περισσότερα να χάσουν από ότι εμείς, που παρά τους τερατολόγους, τα έχουμε χάσει σχεδόν όλα.

Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να λειτουργεί με ελπίδες που αρμόζουν μόνον σε «παιδιά των λουλουδιών», ας τολμήσει να ετοιμάσει τη χώρα για τα χειρότερα όσο πιο αποτελεσματικά μπορεί και ας περάσει, πλέον, στην αντεπίθεση. Εμεις, ζούμε ήδη χωρίς ευρώ. Να δούμε αν θα μπορέσουν οι Γερμανοί να ζήσουν το κύμα της θεσμικής και πολιτικής αμφισβήτησης που μπορεί να ξεκινήσει από την Ελλάδα, αν αυτή προστατεύσει τον εαυτό της…

Γ. Μαλούχος

Περισσότερα Άρθρα...