pelagornis

Τέτοιο πουλί, με άνοιγμα πτερύγων περίπου επτά μέτρων, δεν έχει ξαναπετάξει στη Γη. Ζούσε πριν από 25 έως 28 εκατομμύρια χρόνια και ονομάζεται "Pelagornis sandersi"

Το απολίθωμά του, που ανακαλύφθηκε στη διάρκεια ανασκαφών για τη δημιουργία ενός νέου αεροδρομίου στη Ν.Καρολίνα των ΗΠΑ, μελέτησαν αμερικανοί ερευνητές και, όπως είπαν, σπάει το ρεκόρ του προηγούμενου κατόχου, του πουλιού Argentavis magnificens, που έμοιαζε με κόνδορα, είχε φτερούγες εξήμισι μέτρων και ζούσε στην Αργεντινή πριν από 6 εκατ. χρόνια.

Ο εντυπωσιακός νέος κάτοχος του ρεκόρ, που ζούσε πριν από 25 έως 28 εκατομμύρια χρόνια και ζύγιζε 22 έως 40 κιλά, ήταν διπλάσιος από το «βασιλικό άλμπατρος», το μεγαλύτερο πουλί που πετάει σήμερα στους ουρανούς του πλανήτη μας και έχει άνοιγμα πτερύγων τρισήμισι μέτρα. 

Εκτιμάται ότι χάρη στις τεράστιες φτερούγες του, μήκους 6,1 έως 7,4 μέτρων, μπορούσε να ταξιδεύει μεγάλες αποστάσεις, χωρίς να τις κουνάει καθόλου, με ταχύτητα έως 60 χιλιομέτρων την ώρα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Ντάνιελ Ξέπκα του Εθνικού Κέντρου Εξελικτικής Σύνθεσης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το BBC, το πρακτορείο Ρόιτερς και το "New Scientist", ανέφεραν ότι το τεράστιο πουλί, που ονομάστηκε "Pelagornis sandersi", ανήκει στην κατηγορία των πελαγορνιθιδών, μιας προ καιρού εξαφανισμένης ομάδας γιγάντιων θαλασσοπουλιών.

Οι επιστήμονες, οι οποίοι μελετούν το καλοδιατηρημένο απολίθωμα (ανακαλύφθηκε το 1983, αλλά μόλις τώρα έγινε αντιληπτή η σημασία του), που βρίσκεται στο Μουσείο της πόλης Τσάρλεστον, απορούν πώς είναι δυνατό να σηκωνόταν στον αέρα και να πετούσε με τόσο μεγάλο μέγεθος.

Μερικά μαθηματικά μοντέλα δείχνουν ότι το εν λόγω πουλί είχε ξεπεράσει το μέγιστο δυνατό μέγεθος για να πετάει ένας οργανισμός. 

Δεν αποκλείεται ότι το πουλί, με τα κοντά και άχαρα πόδια του, έπαιρνε φόρα κατεβαίνοντας κάποια πλαγιά, ώστε να αποκτήσει την απαραίτητη ώθηση για να υψωθεί στον αέρα, ενώ μπορεί να περίμενε και τα κατάλληλα ρεύματα αέρα για να βοηθήσουν την πτήση του.

Από τη στιγμή όμως που κατάφερνε να βρεθεί στον αέρα, οι προσομοιώσεις σε υπολογιστή δείχνουν ότι ήταν ‘άσος' στο πέταγμα, συνήθως πάνω από τους ωκεανούς, κατά καιρούς βουτώντας ως την επιφάνεια του νερού για να αρπάξει την τροφή του. 

pelagornis sagonia

Από τα μακριά σαγόνια του, προεξείχαν μακριές οστέινες προβολές σαν ψευδο-δόντια, με τα οποία διαπερνούσε ψάρια, καλαμάρια και ό,τι άλλο έβρισκε.

«Αυτό το πουλί θα σκοτείνιαζε τον Ήλιο, καθώς περνούσε από πάνω. Από κοντά, μπορεί να έφερνε στο νου κάποιον δράκο. Οποιοσδήποτε με παλλόμενη καρδιά θα κεραυνοβολιόταν από δέος», δήλωσε ο Ξέπκα, ο οποίος δεν απέκλεισε να βρεθούν τα απολιθώματα ακόμη μεγαλύτερων πουλιών.

Στη Γη είναι γνωστό ότι έχουν πετάξει ακόμη μεγαλύτερα πλάσματα, οι πτερόσαυροι (με κορυφαίο τον θηριώδη Κουετζαλκοάτλους, ο οποίος είχε άνοιγμα φτερούγων περίπου 11 μέτρων), όμως δεν ήσαν πουλιά, αλλά ιπτάμενα ερπετά, που ζούσαν παράλληλα με τους δεινόσαυρους.

real

yperipologistis gr

Στη δημιουργία του πρώτου εθνικού υπερυπολογιστικού συστήματος υψηλών επιδόσεων για την υποστήριξη επιστημονικών εφαρμογών μεγάλης κλίμακας, προχωρά το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ).

Η ολοκλήρωση της εγκατάστασης του συστήματος και η έναρξη της παραγωγικής λειτουργίας του αναμένεται στο τέλος του 2014.

Η νέα υποδομή αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και προαγωγή της επιστημονικής έρευνας στη χώρα μας και γενικότερα στη Νοτιανατολική Ευρώπη. Θα ενσωματωθεί στο ευρωπαϊκό "οικοσύστημα" υπερυπολογιστών, φιλοδοξώντας να συμπεριληφθεί στους 500 ισχυρότερους υπολογιστές του κόσμου και να ενισχύσει τη συμμετοχή της Ελλάδας στην πανευρωπαϊκή υποδομή PRACE (Partnership for Advanced Computing in Europe).

Το ελληνικό σύστημα, θα βασίζεται στην πλατφόρμα NeXtScale της ΙΒΜ, θα ενσωματώνει την τελευταία γενιά επεξεργαστών Intel Xeon E5 v2 τεχνολογίας Ivy Bridge και θα προσφέρει υπολογιστική ισχύ που αγγίζει τα 180TFlops (τρισεκατομμύρια πράξεις κινητής υποδιαστολής ανά δευτερόλεπτο).

Διαθέτοντας 426 υπολογιστικούς κόμβους, θα προσφέρει συνολικά πάνω από 8.500 επεξεργαστικούς πυρήνες (CPU cores) διασυνδεμένους σε δίκτυο FDR Infiniband, μια τεχνολογία διασύνδεσης που προσφέρει πολύ χαμηλή καθυστέρηση και υψηλό εύρος ζώνης. Επιπλέον, θα προσφέρει αποθηκευτικό χώρο υψηλών επιδόσεων, μεγέθους περίπου 1 Petabyte (τετράκις εκατομμύρια bytes).

Το σύστημα θα διαθέτει επίσης λογισμικό για την ανάπτυξη εφαρμογών όπως μεταγλωττιστές, επιστημονικές βιβλιοθήκες και δημοφιλείς "σουίτες" επιστημονικών εφαρμογών.

Το νέο εθνικό υπερυπολογιστικό σύστημα θα συμβάλει στην ενίσχυση της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας, καλύπτοντας τις ανάγκες των Ελλήνων χρηστών σε πολλαπλές επιστημονικές ειδικότητες, βελτιώνοντας την πρόσβασή τους στην πανευρωπαϊκή υποδομή του PRACE. Η Υπολογιστική Χημεία, η Φυσική, η Βιολογία, η Βιοϊατρική, η Μετεωρολογία, η Σεισμολογία, η Υπολογιστική Μηχανή και οι Επιστήμες Υλικών είναι ενδεικτικά ορισμένες επιστημονικές ειδικότητες που στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στην αξιοποίηση των σύγχρονων υπερυπολογιστικών υποδομών.

Η εθνική υπερυπολογιστική υποδομή, αναπτύσσεται στο πλαίσιο του έργου «PRACE-GR - Ανάπτυξη Εθνικής Υπερυπολογιστικής Υποδομής και Παροχής Συναφών Υπηρεσιών στην Ελληνική Ερευνητική και Ακαδημαϊκή Κοινότητα», το οποίο συγχρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Αττική», και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ).

skai

 

ellinas supernovas

Ελληνική υπογραφή φέρει μια νέα μεγάλη ανακάλυψη στον χώρο της αστροφυσικής και της κοσμολογίας! Ο μεταπτυχιακός φοιτητής Ανδρέας Παπαδόπουλος, που εργάζεται σε βρετανικό πανεπιστήμιο, εντόπισε και κατέγραψε μια γιγαντιαία αστρική έκρηξη στα βάθη του σύμπαντος. Η ανακάλυψή του ίσως δώσει απαντήσεις για το σπάνιο αυτό φαινόμενο, που παραμένει μυστήριο για τους επιστήμονες.

Ο απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών σήμερα είναι μεταπτυχιακός φοιτητής-ερευνητής στο Ινστιτούτο Κοσμολογίας του Πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ και συμμετέχει στο νέο πρόγραμμα Ερευνας Σκοτεινής Ενέργειας (Dark Energy Survey-DES), που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2013. Η παρατήρηση της τεράστιας έκρηξης ήταν η πρώτη επιτυχία του προγράμματος και πιστώνεται στον νέο Ελληνα επιστήμονα, ο οποίος παρουσίασε τα ευρήματα της δουλειάς του σε συνέδριο της Βασιλικής Εταιρίας Αστρονομίας την περασμένη Τετάρτη.

Αυτό που κατέγραψε ο Ανδρέας Παπαδόπουλος είναι μία από τις πιο ισχυρές και φωτεινές εκρήξεις σουπερνόβα (υπερκαινοφανών αστέρων), που έχουν παρατηρηθεί στο σύμπαν. Η έκρηξη, που σημειώθηκε σε έναν γαλαξία ο οποίος βρίσκεται 7,8 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη, φέρει την επιστημονική ονομασία DES13S2cmm και ήταν τόσο μεγάλη που εύκολα θα μπορούσε να κρύψει με τη λάμψη της τους περισσότερους γαλαξίες του σύμπαντος, ενώ ήταν ορατή από τα τηλεσκόπια για έξι ολόκληρους μήνες.

Οι υπερκαινοφανείς αστέρες ή σουπερνόβα είναι άστρα που έχουν φτάσει στο τελευταίο στάδιο της «ζωής» τους και «πεθαίνουν» εκλύοντας τεράστιες ποσότητες ενέργειας με τη μορφή φωτός. Συνήθως η λάμψη τους είναι ισχυρότερη από 100.000.000 έως μερικά δισεκατομμύρια φορές από εκείνη του δικού μας Ηλιου. Ωστόσο, αυτοί οι εντυπωσιακοί αστρικοί «θάνατοι» είναι γνωστοί στην επιστήμη και καθόλου σπάνιοι, καθώς τα τελευταία 20 χρόνια οι ειδικοί έχουν παρατηρήσει χιλιάδες τέτοιες εκρήξεις, ενώ ο όρος σουπερνόβα καθιερώθηκε πριν από 80 χρόνια.

Εκείνο που είναι καινούργιο, σπάνιο και έως τώρα ανεξήγητο είναι τα υπέρλαμπρα σουπερνόβα, όπως εκείνο που βρήκε ο Ανδρέας Παπαδόπουλος. Τα υπέρλαμπρα σουπερνόβα είναι μια πρόσφατη ανακάλυψη, που αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή κατηγορία κοσμικών αντικειμένων μόλις πριν από πέντε χρόνια. Στο αποκορύφωμά τους, αυτές οι κοσμικές εκρήξεις είναι από 10 έως 50 φορές φωτεινότερες από τα «συνηθισμένα» σουπερνόβα. Σε αντίθεση με τα τελευταία, τα αίτια αυτών των υπέρλαμπρων εκρήξεων παραμένουν άγνωστα στους επιστήμονες.

«Λιγότερες από 40 τέτοιες εκρήξεις σουπερνόβα έχουν έως σήμερα βρεθεί και ποτέ δεν περίμενα να βρω μία από αυτές μελετώντας τις πρώτες εικόνες της Ερευνας Σκοτεινής Ενέργειας» δήλωσε σχετικά ο Ανδρέας Παπαδόπουλος και πρόσθεσε: «Καθώς είναι τόσο σπάνιες, κάθε νέα ανακάλυψη φέρνει μαζί της νέες δυνατότητες κατανόησης του φαινομένου ή περισσότερες εκπλήξεις».

Ολες οι πληροφορίες που θα συλλέξουν οι επιστήμονες

Αξίζει να σημειωθεί ότι η έκρηξη που παρατήρησε ο Ελληνας επιστήμονας είναι υπερβολικά φωτεινή ακόμη και γι' αυτήν την κατηγορία των υπέρλαμπρων εκρήξεων, καθώς η λάμψη της ξεθωριάζει με πολύ πιο αργό ρυθμό από τις περισσότερες άλλες εκρήξεις που έχουν έως σήμερα ενταχθεί στην ίδια κατηγορία. Αυτή η μεταβολή της φωτεινότητας με το πέρασμα του χρόνου («καμπύλη φωτός») δίνει πληροφορίες σχετικά με τον μηχανισμό που προκάλεσε την κοσμική έκρηξη και τη σύνθεση της ύλης που εκτοξεύτηκε. Πάντως η έκρηξη DES13S2cmm ήταν τόσο μεγάλη και λαμπερή, που κανείς επιστήμονας δεν έχει καταφέρει να δώσει κάποια εξήγηση.

Η παρατήρηση του φαινομένου έγινε μέσω του τηλεσκοπίου Victor M. Blanco στη βόρεια Χιλή.

espressonews

alos

Eνα σπάνιο ηλιακό φαινόμενο, το λεγόμενο ηλιακό άλως, εμφανίστηκε σήμερα πάνω από τον ελληνικό ουρανό.

Στη Μετεωρολογία με τον όρο Άλως νοείται το φαινόμενο εκείνο που προκαλείται από τη διάθλαση και ανάκλαση του ηλιακού ή σεληνιακού φωτός πάνω στους παγοκρυστάλλους των νεφών.

Συνεπώς απαντώνται δύο είδη άλω, οι ηλιακές και οι σεληνιακές. Επειδή βασική προϋπόθεση είναι η ύπαρξη παγοκρυστάλλων, τα νέφη που μπορούν να προκαλέσουν το φαινόμενο αυτό βρίσκονται σε ύψος πάνω από 6.000μ.

Με τον όρο «άλως» παρατηρούνται πολλά φαινόμενα ατελή, κύρια όμως εικόνα της άλω είναι εκείνη που παρατηρείται ως μέγας κύκλος σε απόσταση (ακτίνα) 22° έως 46° από το κέντρο της πηγής (Ηλίου ή Σελήνης).

Στη πρώτη περίπτωση ο κύκλος έχει χρώμα λευκό, όταν όμως είναι έντονο το φαινόμενο το εσωτερικό είναι ερυθρό με διάφορες χρωματικές ζώνες (πορτοκαλί, κίτρινη και σπανίως πράσινη) προς το εσωτερικό. Πολύ σπάνια παρατηρείται και κυανή εξωτερική άλως.

cosmos foto

Ξαφνικά πριν από λίγους μήνες εμφανίστηκε η είδηση ότι δύο ευρωπαίοι μαθηματικοί, χρησιμοποιώντας έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και τη σχετική θεωρία του αυστριακού μαθηματικού Κουρτ Γκέντελ, κατάφεραν να αποδείξουν μαθηματικά την ύπαρξη του Θεού!

Το τι ακριβώς απέδειξαν και με ποιον τρόπο σχετίζεται άμεσα με την κατανόηση της Μαθηματικής Λογικής και των κανόνων που τη διέπουν.

Το θεώρημα του Θεού:

Λίγο πριν από τον θάνατό του ο μεγάλος αυστριακός μαθηματικός Κουρτ Γκέντελ (Kurt Gödel) δημοσιοποίησε μια μαθηματική απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού την οποία επεξεργαζόταν επί 30 χρόνια.

Η απόδειξη αυτή βασίζεται στη σύγχρονη αξιωματική θεμελίωση των Μαθηματικών, η οποία με τη σειρά της αποτελεί συνέχεια της αρχαιοελληνικής μαθηματικής παράδοσης και της Γεωμετρίας του Ευκλείδη.

Σε αυτόν τον τρόπο θεμελίωσης ξεκινάμε με τη διατύπωση αξιωμάτων, δηλαδή υποθέσεων που δεν αποδεικνύονται αλλά φαίνονται προφανείς.

Στη συνέχεια, με τη βοήθεια των αξιωμάτων και της Μαθηματικής Λογικής, μπορούμε να αποδείξουμε θεωρήματα και να οικοδομήσουμε μια ολόκληρη θεωρία. Για παράδειγμα, ένα από τα πέντε αξιώματα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας είναι το ότι όλες οι ορθές γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους.

Ο Γκέντελ προσπάθησε να «αποδείξει» την ύπαρξη του Θεού ως ένα θεώρημα ξεκινώντας από ένα σύνολο πέντε αξιωμάτων που φαίνονται «προφανή» στο πλαίσιο της Μαθηματικής Λογικής.

Η «απόδειξη» αυτή φάνηκε εξαρχής ότι είχε δύο αδύνατα σημεία. Πρώτον, είναι άραγε τα αξιώματα όντως προφανή και, δεύτερον, είναι άραγε συμβατά μεταξύ τους ώστε να μην έχουν κρυφές ασυνέπειες;

Για το πρώτο δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, αφού τα αξιώματα στα Μαθηματικά μπορεί να φαίνονται «λογικά» αλλά κατά τα άλλα είναι αυθαίρετα, οπότε ο Θεός υπάρχει αν τα αξιώματα αυτά αληθεύουν.

Το δεύτερο όμως αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας για πάνω από 40 χρόνια επειδή έπρεπε να αποδειχθεί ότι τα πέντε αυτά αξιώματα δεν περιέχουν κρυφές αντιφάσεις και άρα είναι αυτοσυνεπή.

Το κατόρθωμα των δύο ευρωπαίων μαθηματικών, του Γερμανού Κρίστοφ Μπεντζμίλερ (Christoph Benzmüller) και του Αυστριακού Μπρούνο Βολτσενλόγκελ Παλέο (Bruno Woltzenlogel Paleo), ήταν ότι κατάφεραν να αναπαραστήσουν τα αξιώματα του Γκέντελ και τους συλλογισμούς του με μαθηματικά σύμβολα.

Στη συνέχεια, με τη βοήθεια εξειδικευμένου λογισμικού που χειρίζεται έννοιες λογικής σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, μπόρεσαν αφενός μεν να διαπιστώσουν ότι τα αξιώματα δεν περιέχουν κρυφές αντιφάσεις και αφετέρου να επιβεβαιώσουν την απόδειξη του θεωρήματος.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, πέρα από το καθαρά μαθηματικό μέρος, η βάση της απόδειξης του Γκέντελ περί της υπάρξεως του Θεού δεν ήταν εντελώς καινούργια αφού έμοιαζε με το επιχείρημα του άγγλου θεολόγου και φιλοσόφου του 11ου αιώνα Ανσέλμου του Καντέρμπουρι, το οποίο, με τη σειρά του, βασίζεται στη μέθοδο της «εις άτοπον απαγωγής» των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και μαθηματικών.

Ο συλλογισμός του Ανσέλμου ήταν ο εξής:

1. Ο Θεός είναι η υπέρτατη ύπαρξη.

2. Η ιδέα του Θεού υπάρχει στη σκέψη μας.

3. Μια ύπαρξη που υπάρχει τόσο στη σκέψη όσο και στην πραγματικότητα είναι ανώτερη από μια ύπαρξη που υπάρχει μόνο στη σκέψη.

4. Αν ο Θεός υπήρχε μόνο στη σκέψη μας, τότε θα μπορούσαμε να συλλάβουμε την ιδέα μιας ανώτερης ύπαρξης η οποία υπάρχει και στην πραγματικότητα.

5. Αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε μια ύπαρξη ανώτερη από τον Θεό.

6. Άρα ο Θεός υπάρχει στην πραγματικότητα.

Η βασική συνεισφορά του Γκέντελ ήταν η μαθηματική περιγραφή του παραπάνω συλλογισμού και ειδικά των σημείων 3 και 4. Εκεί χρησιμοποίησε την έννοια της πιθανής αλήθειας μιας πρότασης, η οποία επεκτείνει την αριστοτελική λογική που δέχεται ότι μια πρόταση είναι είτε αληθής είτε ψευδής.

1+1 κάνουν 2;

Ο Γκέντελ έγινε διάσημος σε νεαρή ηλικία όταν διατύπωσε το περίφημο «θεώρημα της μη πληρότητας».

Συνέπεια του θεωρήματος αυτού είναι ότι, στο πλαίσιο της «Απλής Αριθμητικής» των ακεραίων αριθμών, η οποία βασίζεται σε αξιώματα όπως το γνωστό «1+1=2», υπάρχουν προτάσεις που δεν είναι δυνατόν να διαπιστώσουμε αν αληθεύουν ή όχι βασιζόμενοι μόνο στα αξιώματα αυτά.

Οι προτάσεις αυτές χαρακτηρίζονται από μια αυτοαναφορά και το πιο γνωστό ανάλογό τους στο πλαίσιο της απλής λογικής είναι το παράδοξο του αρχαίου έλληνα φιλοσόφου Ευβουλίδη, σύμφωνα με το οποίο «αν κάποιος παραδεχθεί ότι ψεύδεται, αυτό που λέει είναι αλήθεια ή ψέμα;».

Η πρόταση αυτή οδηγεί σε φαύλο κύκλο, αφού αν η πρόταση είναι αληθής συμπεραίνουμε ότι ο συνομιλητής μας ψεύδεται ενώ αν η πρόταση είναι ψευδής συμπεραίνουμε ότι ο συνομιλητής μας λέει την αλήθεια.

Το θεώρημα της μη πληρότητας του Γκέντελ είχε σοβαρότατες συνέπειες στη θεμελίωση των Μαθηματικών με βάση την αξιωματική μέθοδο, η οποία στη δεκαετία του 1920 φαινόταν ότι θα κατάφερνε να ενοποιήσει όλους τους κλάδους αυτής της επιστήμης σε ένα ενιαίο οικοδόμημα.

Παράλληλα όμως υπήρξε ο λόγος που του προσφέρθηκε το 1940 μια θέση στο Ινστιτούτο Προχωρημένων Σπουδών του Πρίνστον, όπου και παρέμεινε ως καθηγητής ως τον θάνατό του το 1978.

Η συνεισφορά του Γκέντελ στη θεμελίωση της Μαθηματικής Λογικής αναγνωρίστηκε επανειλημμένως, με σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου το βραβείο Αϊνστάιν του Ινστιτούτου που του απονεμήθηκε το 1951 από τον ίδιο τον Αϊνστάιν, ο οποίος ήταν συνάδελφός του σε αυτό το ίδρυμα και στενός φίλος του.

Οι συνθήκες θανάτου του Γκέντελ ήταν πολύ ασυνήθιστες και αποτέλεσαν την έμπνευση για το θεατρικό έργο «Δέκατη έβδομη νύχτα» του Απόστολου Δοξιάδη.

Ο Γκέντελ έπασχε από έλκος του δωδεκαδακτύλου και ακολουθούσε, με δική του πρωτοβουλία, μια πολύ αυστηρή δίαιτα. Σιγά-σιγά άρχισε να πιστεύει ότι τον δηλητηριάζουν και κατέληξε να αρνείται να φάει το φαγητό του.

Αν δεν έτρωγε, ήταν σίγουρο ότι ο Γκέντελ θα πέθαινε από ασιτία. Αν έτρωγε ίσως να πέθαινε από δηλητηρίαση - αλλά και ίσως όχι. Ο Γκέντελ, πέρα από κάθε λογική, διάλεξε ενσυνείδητα την πρώτη επιλογή - και πέθανε από ασιτία.

Ο κ. Χάρης Βάρβογλης είναι καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ.

Aναρτηθηκε ατο διαδικτυο απο τον Γιαννη Τσαρπαλη, Εκπαιδ. Οργανσμού ΡΟΜΒΟΥ

 

galaxias spiroridis

Eνα ενδιαφέρον στοιχείο που ίσως μας δώσει περισσότερες πληροφορίες για ένα μυστηριώδες «συστατικό» του Σύμπαντος, τη σκοτεινή ύλη, ανακάλυψαν αστρονόμοι που παρακολουθούν τα παρατηρητήρια υψηλής ενέργειας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) και της NASA.

Στην αστρονομία και στην κοσμολογία, η σκοτεινή ύλη είναι ένας υποθετικός τύπος ύλης που συνεισφέρει σε πολύ μεγάλο ποσοστό στη συνολική μάζα του σύμπαντος. Ησκοτεινή ύλη δεν μπορεί να παρατηρηθεί απευθείας από τηλεσκόπια. Προφανώς δεν εκπέμπει ούτε απορροφά φως ή άλλη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε σημαντικό βαθμό. Αντίθετα, η ύπαρξη και οι ιδιότητές της συνάγονται από τις βαρυτικές επιδράσεις πάνω στην ορατή ύλη, την ακτινοβολία και τη μεγάλης κλίμακας δομή του σύμπαντος (αστέρια, γαλαξίες κλπ).

Στηριζόμενοι σε αυτή την έμμεση απόδειξη, οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι η σκοτεινή ύλη είναι το κυρίαρχο είδος της ύλης στο Σύμπαν.

Ωστόσο, μια ένδειξη για την παρουσία της σκοτεινής ύλης βρέθηκε μέσα από τη μελέτη των σμηνών των γαλαξιών, των μεγαλύτερων κοσμικών συγκεντρώσεων ύλης που συνδέονται μεταξύ τους με τη βαρύτητα.

Τα σμήνη των γαλαξιών δεν περιέχουν μόνο εκατοντάδες γαλαξίες, αλλά και μια τεράστια ποσότητα θερμού αερίου που γεμίζει το διάστημα μεταξύ τους.

Ωστόσο, η μέτρηση της βαρυτικής επίδρασης αυτών των συσπειρώσεων δείχνει ότι οι γαλαξίες και το αέριο αποτελούν μόνο το ένα πέμπτο της συνολικής μάζας. Το υπόλοιπο εκτιμάται ότι είναι σκοτεινή ύλη.

Το αέριο είναι κατά κύριο λόγο υδρογόνο και βρισκόμενο σε θερμοκρασίες πάνω από 10 εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου είναι αρκετά θερμό ώστε να εκπέμπει ακτίνες-Χ. Ίχνη άλλων στοιχείων εκπέμπουν επιπλέον «γραμμές» ακτίνων-X σε συγκεκριμένα μήκη κύματος.

Εξετάζοντας τις παρατηρήσεις των διαστημικών τηλεσκοπίων XMM-Newton της ESA και Chandra της NASA, πάνω σε αυτές τις χαρακτηριστικές «γραμμές» σε 73 σμήνη γαλαξιών, οι αστρονόμοι εντόπισαν μια ενδιαφέρουσα αχνή γραμμή σε ένα μήκος κύματος που κανένας δεν είχε δει ποτέ πριν.

Μυστηριώδες σήμα στο γαλαξιακό σμήνος του Περσέα

«Αν το σήμα είχε προκληθεί από γνωστό στοιχείο που υπάρχει στο ενδιάμεσο αέριο θα έπρεπε να είχε αφήσει διαφορετικό ίχνος στο φως των ακτίνων-X και μάλιστα σε άλλα γνωστά μήκη κύματος. Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν καταγράφηκε» λέει η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Δρ Έζρα Μπούλμπουλ από το Κέντρο Αστροφυσικής Σμιθσόνιαν του Χάρβαρντ.

«Γι 'αυτό και έπρεπε να αναζητήσουμε μια εξήγηση σε μια σφαίρα διαφορετική από αυτή της γνωστής, συνηθισμένης ύλης», πρόσθεσε.

Οι αστρονόμοι προτείνουν ότι η εκπομπή μπορεί να δημιουργηθεί από τη διάσπαση ενός υποατομικού σωματιδίου εξωτικού τύπου που είναι γνωστό ως «στείρο νετρίνο», η ύπαρξη του οποίου έχει αποδειχθεί θεωρητικά, αλλά όχι και εμπειρικά.

Τα συνήθη νετρίνα είναι σωματίδια πολύ μικρής μάζας που αλληλεπιδρούν σπάνια με την ύλη μέσω της λεγόμενης ασθενούς πυρηνικής δύναμης, καθώς και μέσω της βαρύτητας.

Αντίθετα, τα στείρα νετρίνα πιστεύεται ότι αλληλεπιδρούν με την κοινή ύλη αποκλειστικά μέσω της βαρύτητας, ιδιότητα που τα καθιστά πιθανούς υποψηφίους για να αποτελούν σκοτεινή ύλη.

«Αν η ερμηνεία των νέων παρατηρήσεων μας είναι σωστή, τουλάχιστον ένα μέρος της σκοτεινής ύλης σε σμήνη γαλαξιών θα μπορούσε να αποτελείται από στείρα νετρίνα» κατέληξε η Δρ Μπουλμπούλ.

econews

erth like planet

Ένας πλανήτης που πληροί όλες τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της ζωής ανακαλύφθηκε από τους επιστήμονες σε απόσταση 490 ετών φωτός

Για πρώτη φορά οι αστρονόμοι φαίνεται πως ανακάλυψαν αυτό που τόσο καιρό αναζητούσαν: μια δεύτερη Γη! 

Όπως ανακοίνωσαν, βρήκαν έναν εξωπλανήτη με μέγεθος παρόμοιο με αυτό της Γης και ο οποίος, επιπλέον, βρίσκεται στη λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη», δηλαδή στην κατάλληλη απόσταση από το μητρικό άστρο του για να έχει νερό σε υγρή μορφή και άρα δυνητικά μπορεί να φιλοξενήσει ζωή- κάτι πάντως που δεν μπορεί ακόμη να επιβεβαιωθεί. Ένας πλανήτης στην κατοικήσιμη ζώνη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι όντως έχει υγρό νερό και φιλοξενεί ζωή, όμως αυτό -κρίνοντας από τη Γη- είναι πιθανό.

Ο πλανήτης, με την ονομασία Κέπλερ-186f, έχει διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από της Γης (1,1 φορές ή 10%) και βρίσκεται σχετικά κοντά, σε απόσταση περίπου 490 ετών φωτός, στην κατεύθυνση του αστερισμού του Κύκνου. Κινείται γύρω από το αχνό άστρο - ερυθρό νάνο Κέπλερ-186, αποτελώντας το πέμπτο και πιο εξωτερικό μέλος του εν λόγω συστήματος (πράγμα που σημαίνει ότι το τυχόν υγρό νερό στην επιφάνειά του κινδυνεύει να παγώσει).

Το έτος του πλανήτη (η διάρκεια μιας πλήρους περιφοράς του γύρω από το άστρο του) διαρκεί 130 γήινες μέρες. Η μάζα του και η πυκνότητά του, προς το παρόν, παραμένουν άγνωστες, αλλά οι πρώτες εκτιμήσεις δείχνουν ότι ο εξωπλανήτης είναι βραχώδης. Δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία για τη σύσταση της ατμόσφαιράς του, κάτι που ίσως ανακαλύψουν μελλοντικά τα υπό κατασκευή μεγαλύτερα τηλεσκόπια, όπως το «Τζέημς Γουέμπ» της NASA.

Περισσότερα Άρθρα...