Τετ12192018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 19 Δεκ 2018 2pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

"Η γεωπολιτική της ΠΓΔΜ και η Ελλάδα"

skopia greece flags

Στριμωγμένη στη μέση των Βαλκανίων, περίκλειστη και περιβαλλόμενη από δύσκολους έως εχθρικούς γείτονες, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) κατέχει μια πολύ κρίσιμη γεωπολιτική θέση στα Βαλκάνια, ειδικά από την οπτική της Ελλάδας.

Η βόρεια γειτονική μας χώρα η οποία, μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών επικύρωσης της Συμφωνίας της Πρέσπας (17.6.2018) από τα κοινοβούλια των Σκοπίων και των Αθηνών, θα αποκαλείται κι επίσημα Βόρεια Μακεδονία, και μάλιστα erga omnes, έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα.

Δεν είναι απλά ένας μικρός βόρειος γείτονας με ένα όνομα που αποτελούσε και αποτελεί “κόκκινο πανί” για πολλούς Έλληνες. Είναι μια γεωπολιτικά κομβική χώρα, κρίσιμη για τη σταθέροτητα στα Βαλκάνια και κατ' επέκταση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που η Ελλάδα φιλοδοξεί να διαδραματίσει στην ευρύτερη περιοχή.

Είναι γεγονός πως η γεωπολιτική φυσιογνωμία της βαλκανικής άλλαξε ριζικά με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (1991-1992) και τη σταδιακή ανάδυση στη θέση της επτά μικροτέρων χωρών, ορισμένες εκ των οποίων ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία τους που έγιναν ανεξάρτητες. Μια από αυτές ήταν και η ΠΓΔΜ, μια μικρή κεντροβαλκανική δημοκρατία η σταθερότητα της οποίας χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα ευάλωτη, καθώς αποτελεί το σημείο όπου τέμνονται επικίνδυνα τα δύο αντίπαλα “τόξα” (ορθόδοξο και ισλαμικό) της περιοχής, που στο πρόσφατο παρελθόν έδωσαν αιματηρές συγκρούσεις στη Βοσνία και στο Κόσοβο.

Από τη στιγμή που η ΠΓΔΜ εμφανίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος (8 Σεπτεμβρίου 1992) στο γεωπολιτικό σκηνικό της χερσονήσου μας, σχεδόν όλοι οι γείτονές της εκδήλωσαν απροκάλυπτα το ενδιαφέρον τους και προσπάθησαν να αυξήσουν την επιρροή τους στα εδάφη αυτής της νεότευκτης δημοκρατίας. Για ένα διάστημα μάλιστα (1992-2001) σχεδόν όλες οι γειτονικές της χώρες άρχισαν να "ορέγονται" τον ευαίσθητο γεωστρατηγικό της χώρο, σε σημείο ώστε οι ΗΠΑ να πάρουν την "προληπτική απόφαση" να σταθμεύουν μόνιμα αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις στα Σκόπια.

Διακηρυγμένος σκοπός της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας ήταν να λειτουργήσουν πυροσβεστικά και αποτρεπτικά για την περίπτωση μετάδοση των γιουγκοσλαβικών συγκρούσεων προς νότο -κάτι που έγινε ολοφάνερο με τον πόλεμο στο Κόσοβο (1998-1999) και τον Νατοϊκό βομβαρδισμό της Σερβίας (άνοιξη του 1999).

Με πρόφαση λοιπόν το ενδεχόμενο επέκτασης των συγκρούσεων της Βοσνίας και του Κοσόβου προς νότο, οι ΗΠΑ έβαλαν "πόδι" στην ΠΓΔΜ, την οποία θεωρούν εξαιρετικά ευάλωτη ακόμη και στην παραμικρή αποσταθεροποιητική κίνηση. Οι ανησυχίες των ΗΠΑ πηγάζουν κι από το γεγονός ότι στο έδαφος της ΠΓΔΜ τέμνονται, όπως προαναφέραμε, επικίνδυνα τα δυο αντίπαλα "τόξα" της βαλκανικής, γεγονός που θα προσέδιδε σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση και θρησκευτικό χαρακτήρα και ίσως να παρέσυρε και τους δυο άσπονδους συμμάχους του ΝΑΤΟ, την Ελλάδα και την Τουρκία, σε μια καταστρεπτική, για τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο, περιπέτεια...

Στη συνέχεια προστέθηκε στους αμερικανικούς προβληματισμούς και η ανησυχία για τη γεωπολιτική διείσδυση της Ρωσίας στα δυτικά Βαλκάνια, καθώς και ο αποσταθεροποιητικός ρόλος που θα μπορούσε να διαδραματίσει μια ανεξέλεγκτη αντιδυτική Τουρκία υπό τον Ερντογάν, η οποία φλερτάρει απροκάλυπτα με τον αυταρχισμό και τον ισλαμισμό.

Με διεθνή παρέμβαση που οδήγησε στη Συμφωνία της Αχρίδας (13 Αυγούστου 2001) οι αιματηρές εθνοτικές συγκρούσεις μεταξύ Σλαβομακεδόνων (65% του πληθυσμού) και Αλβανών (27%), που διήρκεσαν έξι μήνες (Φεβρουάριος-Αύγουστος 2001), σταμάτησαν και η αλβανική μειονότητα, αποκτώντας περισσότερα δικαιώματα στη γλώσσα και στην αυτοδιοίκηση, άρχισε να βλέπει τον εαυτό της ως “συνδιαχειριστή” ορισμένων περιοχών της ΠΓΔΜ, με αλβανική πλειονότητα, αφήνοντας έτσι κατά μέρος τις αποσχιστικές της τάσεις.

Η Ελλάδα, η οποία μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, φιλοδοξούσε να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια, έπειτα από μια τρίχρονη (1992-1995) στείρα αντιπαράθεση με αυτόν τον μικρό νεόκοπο γείτονά της, άλλαξε πολιτική επιδιώκοντας πλέον να προσδέσει την ΠΓΔΜ στο δικό της “άρμα” συμφερόντων και να τη χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο για γεωοικονομική διείσδυση προς τις αγορές της βόρειας βαλκανικής.

Έτσι η ελληνική εξωτερική πολιτική με επίκεντρο τα Σκόπια εγκαινίασε, μετά το 1995 και την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, με την οποία η Ελλάδα αναγνώριζε τη γειτονική χώρα με τη σύνθετη ονομασία “Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας”, μια νέα περίοδο “οικονομικής διπλωματίας” στα Βαλκάνια.

Σύντομα οι πολίτες της ΠΓΔΜ αντιλήφθηκαν τα οφέλη, που μπορούσαν ν' αποκομίσουν μέσα από τη βελτίωση των σχέσεών τους με την Ελλάδα. Με το τέλος του εμπάργκο το 1995 η Ελλάδα κατέστη ο σημαντικότερος οικονομικός εταίρος της χώρας και για ένα διάστημα ήταν και ο υπ' αριθμόν ένα επενδυτής σε αυτή. Από τα διυλιστήρια της ΟΚΤΑ μέχρι βιοτεχνίες και σούπερ μάρκετ, οι ελληνικές εταιρίες δημιούργησαν ευκαιρίες απασχόλησης και αύξησαν τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών προς όφελος, κυρίως, της ελληνικής οικονομίας.

Οι βόρειοι γείτονές μας συνειδητοποίησαν -με “βαριά καρδιά” είναι η αλήθεια- ότι μακροπρόθεσμα, ακόμη και η ίδια τους η επιβίωση, εξαρτάται από τη σύμπλευσή τους με τα ελληνικά γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και την, διαμέσω της Ελλάδος, πρόσδεσή τους στο ευρωατλανικό άρμα (ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση).

Όταν βεβαίως επιλυθεί και η εκκρεμότητα της ονομασίας, μαζί με όλα τα προβληματικά σημεία των διμερών σχέσεων π.χ. αλυτρωτικές ερμηνείες στο Σύνταγμά της (κάτι που προβλέπεται επακριβώς στη Συμφωνία των Πρεσπών) η ΠΓΔΜ πλέον, ως φίλη και σύμμαχος προς την Ελλάδα χώρα, θα μπορούσε αναδειχθεί σε κομβικό εταίρο και σε εφαλτήριο για την γεωπολιτική εξακτίνωση της Ελλάδας στο νέο πλουραλιστικό γεωπολιτικό περιβάλλον της Βαλκανικής.

Εκ πρώτης όψεως τα στοιχεία που αφορούν την ΠΓΔΜ δεν “γεμίζουν το μάτι” ενός απλού παρατηρητή. Με έκταση 25.713 τετραγωνικά χιλιόμετρα η ΠΓΔΜ είναι η 3η μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό (2,1 εκ. κατοίκους) χώρα των Βαλκανίων (μετά το Μαυροβούνιο και το Κόσοβο). Η πλειοψηφία (65%) των κατοίκων της είναι Σλαβομακεδόνες, ενώ υπάρχει και μια πολυάριθμη αλβανική κοινότητα (27% του πληθυσμού) που εντοπίζεται κυρίως στις βορειοδυτικές περιοχές της χώρας.

Το ΑΕΠ της ανέρχεται σε 12 δισ. ευρώ και το κατά κεφαλήν της εισόδημα είναι μόνον 5.000 ευρώ, δηλαδή είναι μία από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, μόλις στο 36% του κατά κεφαλήν μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρόλα αυτά, έχοντας 228 χιλιόμετρα συνόρων με την Ελλάδα, η ΠΓΔΜ αποτελεί τη βασική φυσική χερσαία πύλη διασύνδεσης της Ελλάδας με τον βορρά, με τη Σερβία και την κεντρική Ευρώπη.

Συνδέει αλλά και μπορεί να αποκόψει την επαφή της Ελλάδας με τον παραδοσιακό της σύμμαχο στα Βαλκάνια, τη Σερβία, αλλά και το αντίστροφο.

Η ελεύθερη πρόσβαση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι, ως γνωστόν, βασική προτεραιότητα της σερβικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή μας, πράγμα που καθιστά αυτομάτως την ΠΓΔΜ πολύτιμο συνδετικό κρίκο της σερβικής ενδοχώρας με το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Και αντίστροφα πολλαπλασιάζει τη δυναμική του λιμανιού της Θεσσαλονίκης και της βόρειας Ελλάδας προς τη βαλκανική ενδοχώρα. Ως γνωστόν η Θεσσαλονίκη είναι ιστορικά και γεωγραφικά προσανατολισμένη προς τις κοιλάδες του Αξιού-Μοράβα, έχει δηλαδή μια ξεκάθαρη φυσική κατεύθυνση προς βορρά, προς τη ΠΓΔΜ και τη Σερβία. Είναι το φυσικό επίνειο ολόκληρης της βαλκανικής χερσονήσου.

Γι' αυτό τόσο η Σερβία, όπως και η Ελλάδα, συγκλίνουν διαχρονικά στη στρατηγική επιλογή της διαφύλαξης της ακεραιότητας της ΠΓΔΜ. Οι δύο σύμμαχες βαλκανικές χώρες (Ελλάδα και Σερβία) κατά βάθος επιθυμούν τη διαφύλαξη της ξεχωριστής οντότητας και ταυτότητας της ΠΓΔΜ ως μέσο αποτροπής του ενδεχόμενου συνειδησιακής προσκόλλησης των Σλαβομακεδόνων στο βουλγαρικό έθνος -με το οποίο έχουν στενές ιστορικές και πολιτιστικές σχέσεις- και μελλοντικής ένωσης της χώρας με τη Βουλγαρία, κάτι που θα ανέτρεπε όλους τους ελληνικούς σχεδιασμούς στον βαλκανικό χώρο.

Από το έδαφος της ΠΓΔΜ διέρχεται ο στρατηγικής σημασίας οδικός άξονας Ε75, που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με το Βελιγράδι και τη Βουδαπέστη, καθώς και η αντίστοιχη σιδηροδρομική γραμμή, που αποτελούν τους βασικότερους χερσαίους άξονες διασύνδεσης της Ελλάδας με την κεντρική Ευρώπη και το αντίστροφο.

Υπάρχουν επίσης σχέδια για κάθετους ενεργειακούς αγωγούς που θα συνδέουν την Ελλάδα με την κεντρική Ευρώπη μέσω της ΠΓΔΜ, καθώς και το φαραωνικό σχέδιο κατασκευής μιας “υδάτινης λεωφόρου” που θα συνδέει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης μέσω του πλωτού Αξιού και Μοράβα με τον Δούναβη.

Η σημασία της φάνηκε το 2015 κι από το κλείσιμο της λεγόμενης "βαλκανικής οδού" διέλευσης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, που εγκλώβισε ξαφνικά στην Ελλάδα δεκάδες χιλιάδες Σύρους πρόσφυγες, δημιουργώντας τον τεράστιο προσφυγικό καταυλισμό της Ειδομένης -ένα αίσχος και στίγμα για την πολιτισμένη Ευρώπη.

Για όλους αυτούς τους λόγους βασική εθνική στρατηγική επιλογή της Ελλάδας, την οποία υιοθέτησε με ιδιαίτερη σοβαρότητα η σημερινή κυβέρνηση, είναι, παρά τις όποιες εθνικιστικές κραυγές που ακούγονται για λόγους μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και εσωτερικής κατανάλωσης, να συμβάλλει στη σταθεροποίηση του αδύναμου "κρίκου" της βαλκανικής που λέγεται ΠΓΔΜ και να εγγυηθεί την ασφάλεια, εξασφαλίζοντας την πρόσδεσή του στις ευρωατλαντικές δομές.

Στη συνέχεια θα πρέπει να προχωρήσει σε όλες τις απαιτούμενες κινήσεις (επίλυση της εκκρεμότητας της ονομασίας κ.ά., μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις, ενεργειακή εξάρτηση, φιλική πολιτική "ήπιας ισχύος" κ.α.), ώστε να προσδέσει αυτή τη μικρή κομβική χώρα στο άρμα των ελληνικών γεωπολιτικών συμφερόντων και της νέας στρατηγικής συνανάπτυξης που προτάσσει η μεταμνημονιακή Ελλάδα, για να ανακτήσει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στα Βαλκάνια.

Από γεωπολιτικής άποψης ισχύει απόλυτα για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα πως “αν δεν υπήρχε αυτή η χώρα θα έπρεπε να την εφεύρουμε”. Ακόμη και με ένα όχι και τόσο επιθύμητο όνομα.

Πόσο μάλιστα με το όνομα “Βόρεια Μακεδονία” (Severna Makedonija) που είναι μια ονομασία που ανταποκρίνεται πλήρως στην ελληνική εθνική γραμμή της “σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό”, υιοθετημένης το 2008 από όλα τα τότε ελληνικά πολιτικά κόμματα πλην του ακροδεξιού ΛΑ.ΟΣ.

Τέτοιες ευκαιρίες εμφανίζονται συνήθως μια φορά στον αιώνα και η Ελλάδα ορθώς επιχειρεί να την αδράξει, κλείνοντας έτσι ένα κακοφορμισμένο μακροχρόνιο ζήτημα κι ανοίγοντας μια νέα σελίδα ειρήνης, σταθερότητας και συνανάπτυξης για την ίδια και τα Βαλκάνια.

Γιώργος Στάμκος, συγγραφέας και δημοσιογράφος, ειδικός για τα βαλκανικά ζητήματα.

Γιατί η Τουρκία απέτυχε να «γκριζάρει» την κυπριακή ΑΟΖ

KYPRIAKH AOZ XARTES

Η Λευκωσία έκανε το πρώτο βήμα το 2011 με τη γεώτρηση της μικρής αμερικανικής εταιρείας Noble Energy στο τεμάχιο 12. Οι Τούρκοι ακολούθησαν την ίδια τακτική, επιδιώκοντας το ίδιο αποτέλεσμα. Η Κυπριακή Δημοκρατία, όμως, δεν είχε τη δυνατότητα να αντιπαρατεθεί στην Τουρκία. Έτσι, αγνόησε την πρόκληση και προχώρησε το ενεργειακό της πρόγραμμα.

Οι Τούρκοι δεν τόλμησαν να την εμποδίσουν, όπως έκαναν χρόνια αργότερα με το γεωτρύπασνο της ΕΝΙ, ακριβώς επειδή πίσω από την εταιρεία ήταν οι ΗΠΑ.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η Λευκωσία, προσαρμόζοντας την τακτική της στις δυνατότητές της, απέφυγε να στρατικοποιήσει την αντιπαράθεση. Αγνοεί τις έρευνες που πραγματοποιούν τουρκικά ερευνητικά σκάφη στη δική της ΑΟΖ (τελευταίως το “Μπαρμπαρός”), θεωρώντας πως δεν δημιουργούν τετελεσμένο. Οι Ελληνοκύπριοι δίνουν έμφαση στην εφαρμογή του ενεργειακού προγράμματός του και μέχρι στιγμής το επιτυγχάνουν.

Ο βασικός λόγος που το επιτυγχάνουν είναι ότι ειδικά μετά την ανακάλυψη του γιγαντιαίου κοιτάσματος Zor στην αιγυπτιακή ΑΟΖ και πλησίον των θαλασσίων συνόρων με την κυπριακή ΑΟΖ, εκδήλωσαν έντονο ενδιαφέρον πετρελαϊκοί κολοσσοί. Από τη στιγμή που μπήκαν στο παιχνίδι εταιρείες όπως η ExxonMobil και η Total, η Άγκυρα είχε σχεδόν χάσει το παιχνίδι.

Πλέγμα ασφαλείας στην κυπριακή ΑΟΖ

Βεβαίως, προηγουμένως η Κυπριακή Δημοκρατία είχε φροντίσει να συνάψει συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ της με τις γειτονικές χώρες, κυρίως την Αίγυπτο και το Ισραήλ, ώστε να υπάρχει ξεκάθαρο πλαίσιο νομιμότητας. Εξάλλου, οι αδειοδοτήσεις αφορούν τη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου, η οποία καταφανώς ανήκει στους Ελληνοκυπρίους ακόμα και με την τουρκική λογική της ύπαρξης δύο κρατών στο νησί.

Οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός στρατιωτικού πλέγματος ασφαλείας, όπως συνέβη στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν υπήρχαν στο Αιγαίο. Εκεί, η Ελλάδα ήταν μόνη της απέναντι στην Τουρκία, με τους Δυτικούς σε ρόλο διαιτητή και μάλιστα διαιτητή, ο οποίος ευνοούσε την πλευρά που τότε στα μάτια του ήταν σημαντικότερη από στρατηγικής απόψεως. Τα πράγματα, ωστόσο, στην περιοχή μας αλλάζουν κι αυτό ενδεχομένως με κάποιον τρόπο να επηρεάσει και τις ισορροπίες στο Αιγαίο. Προς το παρόν, πάντως, δεν είμαστε εκεί.

Από τα ανωτέρω προκύπτει σαφώς πως η στρατιωτικοποίηση μετατρέπεται σε προνομιακό πεδίο για την Αθήνα όταν ξεφεύγει από το διμερές επίπεδο και στο πλαυρό της Ελλάδος τάσσονται ισχυρές δυνάμεις. Προφανώς, κανείς δεν πρόκειται να πολεμήσει για λογαριασμό σου, αλλά η Άγκυρα θα σκεφθεί πολύ πριν ενεργήσει επιθετικά εάν είναι απομονωμένη, εάν φοβηθεί πως μπορεί να εμπλακεί σε μία περιπέτεια με αβέβαιη κατάληξη. Για να φθάσουμε, όμως, σε ένα τέτοιο σημείο, δεν αρκεί η βούληση και η διπλωματική ικανότητα της Αθήνας. Απαιτούνται και άλλου τύπου προϋποθέσεις, οι οποίες αρχίζουν να διαμορφώνονται, λόγω της συνεχιζόμενης αμερικανοτουρκικής αντιπαραθέσεως.

Άγγελος Συρίγος, slpress

"Η χώρα του ατέλειωτου χαβαλέ"

 molotof

Κατά σύμπτωση, λίγες ημέρες πριν από τα γνωστά επεισόδια της 6ης Δεκεμβρίου που ακολουθούν πλέον σταθερά τα επεισόδια της 17 Νοεμβρίου, και θα έπρεπε να μπούν στο εορτολόγιο ώς “σταθερές εορτές”, κάηκε το Παρίσι από τα “κίτρινα γιλέκα”. Κίνημα το οποίο κανένα πολιτικό κόμμα της Γαλλίας δεν υιοθετεί και φυσικά κανένα δεν τολμά να “καπελώσει”.

Τα κίτρινα γιλέκα, μαζευόντουσαν και διαδήλωναν τακτικά κάθε Σαββατοκύριακο προκαλώντας επεισόδια στη γαλλική πρωτεύουσα. Αντιδρούσαν στην πολιτική Μακρόν, πολιτική λιτότητας και αυξημένων φόρων. Αφορμή για τα επεισόδια στη Γαλλία ήταν η πρόθεση του Μακρόν να αυξήσει τους φόρους στα πετρελαιοειδή. Τελικά ο Μακρόν υποχώρησε και ανέβαλε την αύξηση των φόρων λαμβάνοντας παράλληλα και μερικά άλλα ανακουφιστικά μέτρα.

Τα κίτρινα γιλέκα εξέδωσαν και μια ανακοίνωση με τα αιτήματα τους. Αιτήματα κατά της λιτότητας, ζητούν να πάει ο κατώτατος μισθός στα 1300 Ευρώ, και η σύνταξη στα 1.200, ζητούν να περιορισθεί ο ανώτατος μισθός στα 15.000 Ευρώ το μήνα, ζητούν να γίνουν πιο αναλογικοί οι φόροι, ζητούν βελτίωση του ασφαλιστικού συστήματος, ζητούν να μην παίρνει ο Πρόεδρος μισθό εφ όρου ζωής, ζητούν να φτιαχτούν αυτοκίνητα υδρογόνου, ζητούν να αξιοποιούνται τα διόδια για βελτίωση των δρόμων και όχι για άλλους σκοπούς, ζητούν πολλά, έχουν 42 πολύ συγκεκριμένα γραπτα αιτήματα.

Και αναρωτιέμαι: Οι δικές μας “μαύρες κουκούλες” τι ακριβώς ζητάνε; Για ποιό λόγο καίνε την Αθήνα; Δεν έχουν κανένα αίτημα. Τα σπάνε για να τα σπάνε. Για χαβαλέ.

Και μετά συνειδητοποίησα πως όπως οι κουκουλοφόροι δεν έχουν κανένα αίτημα να προβάλουν, έτσι είναι και η δική μας κυβέρνηση.

Έτσι έκανε την ψευτοδιαπραγμάτευση της με την τρόικα, έτσι υποτίθεται οτι διαπραγματεύεται ακόμη. Δεν ζητάει τίποτα. Ζητούσε το αδύνατο. Διαγραφή του χρέους, σώνει και καλά και τίποτα άλλο. Και κατέληξε να παραλαμβάνει οδηγίες από τους εταίρους, δεν έχει να αντιπροτείνει τίποτα και παρακαλάει να αναβληθούν κάποια μέτρα που έχουν πολιτικό κόστος. Δεν έχει η κυβέρνηση κανένα σχέδιο για τη χώρα. Ακολουθεί με κακό τρόπο, κουτσά , στραβά και τοξικά τα σχέδια που κάνουν οι ξένοι για εμάς.

Και αυτό είχε εκφραστεί και στις προεκλογικές ανοησίες που έλεγε, όπως οτι θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν. Επειδή προφανώς, όσο βαρούσαν τα νταούλια ώς κουκουλοφόροι πρίν γίνουν κυβέρνηση, το κράτος καθόταν και τους χάζευε. Δεν είναι όμως έτσι ο υπόλοιπος κόσμος. Όταν ένα κίνημα δημιουργείται στους δρόμους, έχει κάποια συγκεκριμένα αιτήματα. Το Παρίσι οι Γάλλοι δεν το καίνε για τον χαβαλέ όπως καίνε τα δικά μας “παιδιά” την Αθήνα.

Και μια και μιλάμε για καψίματα και φωτιές, θα αναφέρω και κάτι ακόμη: Στην πρόσφατη επίσκεψη του στο Μάτι, ο Πρωθυπουργός, εκτός του “τι να τα κάνεις τα 2.000, θα τα σπαταλήσεις” που απήντησε όταν ρωτήθηκε γιατί δεν έδωσε στους πυρόπληκτους τα 2.000 Ευρώ που είχε ανακοινώσει, προσπάθησε να πεί και άλλα. Δεν κατάφερε και πολλά όμως γιατί είχε πάει αδιάβαστος.

Όποιος παρακολουθήσει το βίντεο με όλη τη στιχομυθία θα διαπιστώσει οτι ο Πρωθυπουργός αντί για τα 2.000 προτείνει διάφορα ακατανόητα. Λέει για παράδειγμα, “να φτιάξουμε στέκια, σχολεία, υποδομές”. Τρίχες κατσαρές δηλαδή.

Πρώτον στο Μάτι και στη Ραφήνα υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και αυτές οι καταστάσεις αντιμετωπίζονται με άμεσα μέτρα και όχι με υποδομές που παίρνουν χρόνια για να φτιαχτούν. Δεύτερον διότι δεν έχει λεφτά για υποδομές. Τα χρήματα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων με τα οποία φτιάχνονται οι υποδομές, η κυβέρνηση Τσίπρα τα κρατάει ώς υπερπλεόνασμα για να προσλάβει Καρανίκες και να εξαγοράσει ψήφους. Πώς θα φτιάξει λοιπόν υποδομές όταν δεν εκτελεί τις δημόσιες επενδύσεις που έχει προγραμματίσει;

Όταν λοιπόν ο Πρωθυπουργός, έξι μήνες μετά τις φονικές πυρκαγιές επισκέπτεται την πυρόπληκτη περιοχή και δεν έχει απολύτως τίποτα να πεί, δεν έχει εκπονήσει κανένα σχέδιο, μιλάει για “στέκια” και αφηρημένα τάζει υποδομές, τι να περιμένει κανείς από τους κουκουλοφόρους; να έχουν επιχειρήματα;

Εδώ είναι η χώρα της ασάφειας, της καφενειακής κουβέντας και του χαβαλέ.

Και ένα ακόμη κωμικοτραγικό στιγμιότυπο από τη συζήτηση αυτή του Τσίπρα με τους πυρόπληκτους, που “έσβησε” μπροστά στο “θα τα σπαταλήσεις” είναι όταν κάποιος από τους πολίτες του λέει: "Θέλουμε φωτισμό, δεν έχουμε φωτισμό". Και ο Τσίπρας του απαντά “θα τα δούμε όλα, θα δούμε όλα τα προβλήματα”. Και ο άλλος, προφανώς απηυδησμένος του ανταπαντά: "Πώς θα τα δούμε αφού δεν έχουμε φώς";

Έτσι λοιπόν κυλάει η κατάσταση και έτσι κατρακυλάει η χώρα, χαβαλέ οι κουκουλοφόροι, χαβαλέ οι Καρανίκες με τα λεφτά των φορολογουμένων, χαβαλέ ο Πρωθυπουργός με τους πυρόπληκτους, χαβαλέ τελικά και οι πυρόπληκτοι με τον Πρωθυπουργό.

Καταρρέουμε δηλαδή χαβαλεδιάζοντας.

Γρηγόρης Νικολόπουλος, reporter

 

Οι «μικροί» στον «ντορβά» του δικομματισμού

dikomatismos palio skitso

Δειλά, μοιραία κι’ άβουλα αντάμα, τα «μικρά» κόμματα πασχίζουν στην Βουλή και στην κοινωνία, προσμένοντας «κάποιο θάμα...».

Ο δικομματισμός επανακάμπτει μετά, από ένα μικρό σχετικά διάστημα, και κυριαρχεί στην δημοσκοπική αλλά και την πραγματική πολιτική. Και οι λεγόμενοι «μικροί», μοιάζει να μην έχουν πραγματικά αποφασιστικό ρόλο στο σημερινό προεκλογικό-κι’ όπως ανησυχούν- και στο αυριανό πολιτικό σκηνικό.

Δεν είναι ευχάριστο, και δεν είναι σίγουρα διόλου ενθαρρυντικό για την δημοκρατική ομαλότητα, αλλά ΚΙΝ.ΑΛ, Ποτάμι, Κεντρώοι, για να μείνουμε μόνο στα κόμματα του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου και τα οποία σήμερα εκπροσωπούνται στην Βουλή, έχουν εκ των πραγμάτων χαρακτηρισθεί ως «συμπληρωματικές δυνάμεις», που θα κληθούν να στηρίξουν την επόμενη κυβέρνηση. Όποιο κι’ αν είναι το πρώτο κόμμα, που σήμερα δημοσκοπικά δεν αμφισβητείται ότι θα είναι η ΝΔ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως, που αντιλαμβάνεται (άλλο που, φυσικά, δεν μπορεί να το παραδεχθεί ούτε στον... εαυτό του, σε συνθήκες σκληρής μάχης) ότι θα είναι, στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση δεύτερο κόμμα, έχει κάνει κεντρική του προεκλογική στρατηγική την πόλωση μέχρις εσχάτων, το «εμείς και οι άλλοι»,προβάλλει μηνύματα και αρθρώνει λόγο εμφυλιοπολεμικό, καλεί καθημερινά Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ (το ΚΙΝ.ΑΛ, δηλαδή...), ακόμη και τον Λεβέντη, να ξεκαθαρίσουν από τώρα «με ποιόν θα πάνε και ποιον θ’ αφήσουν» την επαύριο των εκλογών...

Λόγω ταραχής κι αμηχανίας, εκβιάζει αυτά τα κόμματα, πώς είτε θα δηλώσουν... προκαταβολικά ότι θα «παίξουν κεντροαριστερά», μ’ ότι κι’ αν αυτό σημαίνει, είτε θα το αφήνουν αδιευκρίνιστο, οπότε τα χαρακτηρίζει... εκ προοιμίου «ακροδεξιούς συνοδοιπόρους» της... ακροδεξιάς ΝΔ! Φυσικά και ξέρει ότι σε προεκλογικό χρόνο, το να δηλώσει κάποιο κόμμα ποιόν θα στηρίξει (αν χρειασθεί) για να σχηματίσει κυβέρνηση, είναι ... συνταγή αυτοκτονίας! Που ουδείς εχέφρων πολιτικός αρχηγός θ’ ακολουθήσει. Γιατί είναι σαν να λέει στον δυνητικό ψηφοφόρου του «εγώ μ’ αυτόν θα συνεργαστώ, άρα μπορείς να επιλέξεις στην κάλπη απ’ ευθείας αυτόν, χωρίς διαμεσολάβηση!»

Πιο «της πιάτσας», και φυσικά πολύ πιο ήρεμη και ασφαλής,η ΝΔ ακολουθεί άλλη τακτική, περισσότερο δημοκρατική, συμφιλιωτική, ελκυστική: δηλώνει από τώρα, ότι και με την αυτοδυναμία που ελπίζει να εξασφαλίσει, θα σαλπίσει «σάλπισμα εθνικής συναίνεσης και συνεννόησης” και σ άλλες πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου να υπάρξει μια από κοινού εθνική προσπάθεια, στο δύσκολο και απαιτητικό «αύριο» που εκ των πραγμάτων καλείται να αντιμετωπίσει η χώρα.

Πιέζοντας με μεγαλύτερη ένταση προς τον δικομματισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ παραβλέπει ότι αυτή η πολωτική στρατηγική, εμπεριέχει ένα πολύ συγκεκριμένο κίνδυνο:

Iκανός αριθμός από τους ψηφοφόρους των μικρών αυτών κομμάτων, να... ακούσουν την «λογική» του και να ψηφίσουν... αδιαμεσολάβητα κάποιον από τους δύο μονομάχους, με αποτέλεσμα (και με βάση τις «τάσεις» των δημοσκοπήσεων) να... ενισχύσουν ακόμη περισσότερο την ΝΔ!

Και παράλληλα, στο ενδεχόμενο κάποια από τα κόμματα αυτά να μείνουν εκτός Βουλής, ν’ αυξηθεί κατακόρυφα η πιθανότητα αυτοδυναμίας του Μητσοτάκη! Και η άνεσή του, ως αυριανή κυβέρνηση, να κάνει περισσότερα (και εκ του ασφαλούς!) «ανοίγματα» σε όσα δημοκρατικά κόμματα εξασφαλίσουν είσοδο στην Βουλή.

Για αυτονόητους λόγους, από το σκεπτικό μας αφήσαμε εκτός το φασιστικό μόρφωμα (το οποίο, πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ που...πασχίζει να ενισχύσει, ποντάροντας σε τυχόν αφαίρεση ψήφων από την ΝΔ-δεν είναι τυχαίο ότι 4 χρόνια δεν λέει να τελειώσει την δίκη της ΧΑ.!!!..), και τους σε... αλλοφροσύνη και παροξυσμό ΑΝΕΛ.

Ο κ. Τσίπρας, αν και θεωρεί τον κ. Καμμένο «τελειωμένο», κάνει και τα πλέον «τρελά» προκειμένου να κρατήσει κάποιο ποσοστό αυτό το... συμπούρμπουλο κόμμα, ευελπιστώντας ότι έστω και με ένα 2% οι «ψεκασμένοι» μπορεί μεν να μην μπουν στην Βουλή (σιγά που τον νοιάζει!), αλλά τουλάχιστον θα έχει «κόψει» ψήφους από την ΝΔ...

Ο ταραγμένος άνθρωπος, δεν μπορεί παρά να κάνει ταραγμένα όνειρα...

ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ένα παλιό γεοπολιτικό Γερμανικό σχέδιο του Georg Siemens που δείχνει να αναβιώνει

siemens sxedio balkan
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, η Οθωμανική αυτοκρατορία ενεργοποίησε το σχέδιο κατασκευής του Σιδηρόδρομου της Βαγδάτης κάτω από γερμανικό έλεγχο, με πιστώσεις γερμανικών τραπεζών.

Ήδη από το 1888, η Εταιρεία Ανατολικών Σιδηροδρόμων της Αυστρίας είχε πετύχει τη σύνδεση της πρωτεύουσας των Αψβούργων Βιέννης, με την έδρα της Υψηλής Πύλης Κωνσταντινούπολη μέσω Βουδαπέστης, Βελιγραδίου και Σόφιας «Orient Express».

Για την ανάληψη του κολοσσιαίου έργου που θα συνέδεε την Κωνσταντινούπολη με τη Βαγδάτη και τον Περσικό κόλπο, μια απόσταση 2200 χλμ., υποβλήθηκαν αιτήματα από διάφορες ευρωπαϊκές εταιρείες (αγγλικές, γαλλικές, ρωσικές, γερμανικές).

Το 1899, ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίντ Β’ ανέθεσε το έργο στην γερμανική Εταιρεία Σιδηροδρόμων Ανατολίας (Anatolian Railway Company), που υποστηριζόταν από την Deutsche Bank.

Η ισχυρή ομάδα των λεγομένων «νέων βιομηχανιών», υπό τον φιλόδοξο Georg von Siemens, ανέπτυξε, ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που θα μετέτρεπε τη Γερμανική βιομηχανία σε κυρίαρχο του κόσμου. Αυτό προέβλεπε τα εξής:

Δημιουργία ενός ενοποιημένου κεντροευρωπαϊκού Χώρου («Μεσευρώπη») ως βάσης της γερμανικής οικονομικής επέκτασης.

Εκμετάλλευση της Νοτιοανατολικής Ευρώπης διά μιας Τελωνειακής ένωσης με την «Μεσευρώπη».

Στενή πολιτική και οικονομική σύνδεση της Οθωμανικής Τουρκίας με τον γερμανοκρατούμενο Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο.

Πρόσβαση μέσω Τουρκίας, στα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Μοσούλης (Ιρακινό Κουρδιστάν) και στον Περσικό Κόλπο.

Πλαγιοκόπηση του ανταγωνιστικού Δυτικού (Αγγλικού) Ιμπεριαλισμού και στρατηγική περικύκλωση της Ρωσίας.

Ρωσία, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία αντιλήφθηκαν με καθυστέρηση τις επιπτώσεις και τις επιδιώξεις του γερμανικού σχεδίου.

Ένας σιδηρόδρομος λοιπόν που θα συνέδεε το Βερολίνο με τον Περσικό Κόλπο, θα παρείχε στην Γερμανία ασφαλείς εμπορικούς διαύλους για εξαγωγή προϊόντων προς Μ. Ανατολή και από εκεί προς την Ινδία και τις αποικίες στην Αφρική, καθώς επίσης άφθονο και φτηνό πετρέλαιο. Έτσι θα ελευθερώνονταν από τους περιορισμούς που επέβαλλαν ο ισχυρός βρετανικός στόλος που έλεγχε τις κύριες θαλάσσιες οδούς.

Αυτός ο ανταγωνισμός, θεωρείται από ορισμένους ιστορικούς η κύρια αιτία του Α’Π.Π.

Τα Βαλκάνια συνέδεαν λοιπόν τη Γερμανία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον Περσικό Κόλπο, μέσω της συμμάχου της Αυτοκρατορίας της Αυστροουγγαρίας. Με τους Βαλκανικούς Πολέμους όμως, η Ελλάδα, η Σερβία, και η Βουλγαρία, προσάρτησαν στα εδάφη τους όλα σχεδόν τα Ευρωπαϊκά εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έτσι σχηματίστηκε ένα τείχος ανάμεσα στην Αυστροουγγαρία και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το τείχος αυτό έσπασε με την διάλυση της Γ/Β, ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων το 1991, και την επίθεση του ΝΑΤΟ στην Σερβία το 1998, που οδήγησε στην αυτονόμηση του Κοσόβου. Η Γερμανία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο ηγεμονισμός της Γερμανίας ισοπεδώθηκε δύο φορές, αλλά έχει επανακάμψει μέσω Ε.Ε. Επιδιώκει εκ νέου να εντάξει τα Βαλκάνια στη σφαίρα επιρροής της, μέσω της Ευρωπαϊκής ένωσης και να πετύχει διέξοδο προς τη Μεσόγειο αποφεύγοντας έτσι τον κλοιό των θαλασσίων δυνάμεων. Το σχέδιο πανομοιότυπο με αυτό του Siemens στα τέλη του 19 ου αιώνα.

Η συμφωνία των Πρεσπών εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, που συμπίπτουν με αυτά του NATO/ΗΠΑ.

Γερμανοί αναλυτές και ινστιτούτα ισχυρίζονται ότι η Μακεδονία εξελληνίστηκε το 1912, ενώ ταυτόχρονα ανακαλύπτουν δεκάδες δήθεν μειονότητες (πόντιοι, βλάχοι κ.λπ.). Στο γερμανικό Wikipedia αναφέρεται ότι δεν είναι εξακριβωμένη η ελληνικότητα των Μακεδόνων.

Οι προσπάθειες των Γερμανών εστιάζουν στην πίεση για μείωση ακόμα περισσότερο της όποιας ελληνικής ισχύος έχει απομείνει.

Εδώ εντάσσεται και η αποδυνάμωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας, η μεγάλη ιστορική κληρονομιά και η ταύτιση μας μ’ αυτήν. Έτσι δικαιολογείται η εμμονή για το ζήτημα και το όνομα της Μακεδονίας και η βιαστική παύση των ανασκαφών στην Αμφίπολη, με ευθύνη της σημερινής Ελληνικής κυβέρνησης, επειδή θα ενίσχυε τη «Μακεδονικότητα » των Ελλήνων.

Παρότι η περιφέρεια Κ. Μακεδονίας έχει εξασφαλίσει 2,5 εκ ευρώ για την ολοκλήρωση των εργασιών και ανάδειξη του μνημείου, το ΥΠΠΟ κωλυσιεργεί.

Η επιμονή της Μέρκελ προς Σαμαρά, που ζητούσε ενημέρωση και φωτογραφίες από τις ανασκαφές στην Αμφίπολη, όπως είχε αποκαλύψει η κ. Βούλτεψη, είναι ενδεικτική των μειλίχιων σκέψεών τους.

Η ένταξη στην Ε.Ε. χωρών, με τη δικαιολογία της σταθερότητας και άμβλυνσης των διαφορών, που δήθεν θα εξισορροπηθούν εντός της συμμαχίας, είναι πρόφαση, για να μας κάνει να εφησυχάσουμε και να υποχωρήσουμε, καταργώντας έτσι το δίλημμα ασφαλείας που πρέπει να διακατέχει κάθε ανεξάρτητο κράτος.

Ο εθνομηδενισμός στη χώρα μας καλά κρατεί, προς όφελος μάλιστα του αναδυόμενου εθνικισμού άλλων κρατών, γειτονικών και όχι μόνο. Η παγκοσμιοποίηση δεν ισχύει για όλους. Κοιμίζει τους χαζούς και αδύναμους λαούς προς όφελος των δυνατών.

Του Απόστολου Τσιμογιάννη, Υπτγου ε.α