lapavitsas vouli

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κ. Λαπαβίτσας μίλησε στο Βήμα FM για τη συμφωνία, τον ΣΥΡΙΖΑ και τις εκλογές: «Πότε έγιναν διαπραγματεύσεις και δεν το πήραμε χαμπάρι; - Δεν είναι το μνημόνιο συμφωνία δύο φύλλων για ενοικίαση διαμερίσματος – Οι εκλογές δεν είναι απάντηση για τίποτα – Δεν είναι δουλειά και δικαιοδοσία του Π. Λαφαζάνη η δημιουργία κόμματος» είπε μεταξύ άλλων ο Κώστας Λαπαβίτσας.

Αναλυτικά:

Για το ενδεχόμενο να ψηφίσει η Βουλή τη συμφωνία την Πέμπτη

Θεωρώ ότι δεν είναι σοβαρά πράγματα να παίζεται και να διακυβεύεται αυτή τη στιγμή η τύχη της χώρας έτσι. Να έρχεται ολόκληρο μνημόνιο αυτή τη βδομάδα... Τι είναι το μνημόνιο; Μια συμφωνία δύο φύλλων, για την ενοικίαση διαμερίσματος; Το μνημόνιο είναι σύνολο όρων και αλλαγών που θα καθορίσουν την πορεία της χώρας για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πότε έγιναν διαπραγματεύσεις και δεν το πήραμε χαμπάρι; Ποιος διαπραγματεύτηκε αυτό το πράγμα και πώς θα έρθει στη Βουλή για να ψηφιστεί, χωρίς οι βουλευτές να το διαβάσουν και να το κοιτάξουν γραμμή-γραμμή; Τι θα έχουμε; Φαινόμενα του παρελθόντος και θα βγαίνουν μετά οι βουλευτές να λένε «α, δεν πρόλαβα να το διαβάσω»; Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά...

Για το τι επιδιώκει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός

Επιτάχυνση των διαδικασιών επιχειρεί και το ίδιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απ' ό,τι καταλαβαίνω, για να γίνει αυτή η συμφωνία και να δεθεί το πράγμα πριν συνειδητοποιήσει ξεκάθαρα ο ελληνικός λαός τι συμβαίνει και να αντιδράσει.

Για τα σενάρια εκλογών

Εκλογές; Μάλιστα... Θα ακολουθήσουν με ρυθμό-εξπρές μετά από μια τέτοια διαδικασία; Θα είναι απλώς καταστροφή. Γιατί η χώρα δεν χρειάζεται άμεσα εκλογές και το έχω δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο. Ούτε χρειάζεται εκλογές σ' αυτές τις συνθήκες. Τι δηλαδή να αποφασίσει η χώρα και με ποιον τρόπο; Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι να μην μπει ξανά σε μνημονιακό δρόμο. Αυτό είναι και όχι να γίνουν εκλογές. Οι εκλογές δεν είναι απάντηση για τίποτα αυτή τη στιγμή.

Για τον Γιάνη Βαρουφάκη και το plan B του

Ο κ. Βαρουφάκης δεν είχε «σχέδιο Β». Είχε ορισμένες ιδέες για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί μια κρίσιμη κατάσταση, μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ήταν ορισμένες ωραίες ιδέες, οι οποίες ήταν ρηξικέλευθες, αλλά δεν συνιστούν εναλλακτικό σχέδιο, κατά την άποψή μου. Το έχω καταθέσει πολλές φορές αυτό το πράγμα (ως άποψη).

Για την Αριστερή Πλατφόρμα και το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη

Κατ' αρχήν, δεν θέλει κανένας μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ διάσπαση.

Δεύτερον, δεν είναι θέμα δημιουργίας κόμματος από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Δεν είναι δουλειά του αυτό ούτε είναι στη δικαιοδοσία του.

Είναι ένα πολύ σημαντικό στέλεχος της Αριστεράς, με πολύ σημαντική παρουσία στα πράγματα και θα συνεχίσει να την έχει, αλλά δεν είναι στη διακριτική του ευχέρεια να το κάνει. Αυτό που χρειάζεται σήμερα η κοινωνία δεν είναι να φτιάξει ένα νέο κόμμα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, αλλά να βρει τρόπο για να εκφραστεί πολιτικά το «όχι» (του δημοψηφίσματος).

tsipras varoufakis piso

Μια ακόμη συνέντευξη αυτή τη φορά στο περιοδικό Monthly και τον ελληνοαυστραλό πεζογράφο Χρήστο Τσιόλκα έδωσε ο Γιάνης Βαρουφάκης περιγράφοντας με εξαιρετικό λυρισμό το «διαζύγιο» του με τον Αλέξη Τσίπρα το βράδυ του δημοψηφίσματος.

Μιλώντας για το παρασκήνιο της νύχτας του δημοψηφίσματος, ο πρώην υπουργός Οικονομικών σημείωσε:

«Έκανα μία δήλωση στο υπουργείο Οικονομικών και έπειτα πήγα στο Μέγαρο Μαξίμου για να συναντήσω τον Πρωθυπουργό και το υπόλοιπο επιτελείο του υπουργείου. Ήμουν συνεπαρμένος. Το ηχηρό "όχι", μη αναμενόμενο, ήταν σαν μία αχτίδα φωτός που διαπερνούσε το πολύ βαθύ, πηχτό σκοτάδι. Περπατούσα στα γραφεία μεταφέροντας μαζί μου την απίστευτη ενέργεια των ανθρώπων έξω. Υπερνίκησαν τον φόβο.

Όμως από τη στιγμή που εισήλθα στο Μέγαρο Μαξίμου, όλη αυτή η αίσθηση απλώς εξαφανίστηκε. Εκεί επικρατούσε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, αλλά αρνητικά φορτισμένη. Ήταν σαν η ηγεσία να έχει ξεπεραστεί από τον λαό. Και η αίσθηση που έλαβα ήταν αυτή του τρόμου. "Τι κάνουμε τώρα;"».

Μιλώντας για την αντίδραση του Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα τόνισε: «Μπορώ να πω πως ήταν αποκαρδιωμένος. Ήταν μια μεγάλη νίκη την οποία πιστεύω ότι γεύτηκε κατά βάθος, αλλά που δεν μπορούσε να τη διαχειριστεί. Γνώριζε πως το υπουργικό του συμβούλιο δεν μπορούσε να τη διαχειριστεί. Ήταν ξεκάθαρο πως άνθρωποι μέσα στην κυβέρνηση ήδη άρχισαν να τον πιέζουν. Ήδη μέσα σε ώρες, πιέστηκε από υψηλόβαθμους αξιωματούχους μέσα στην κυβέρνηση να μετατρέψει ουσιαστικά το "όχι" σε "ναι", να παραδοθεί».

«Από την πίστη του στον Τσίπρα, και για να τιμήσει την υπόσχεση που έδωσε, ο Βαρουφάκης δεν θα αναφέρει ονόματα. Αλλά μου είπε ότι υπήρχαν άνθρωποι εντός της εύθραυστης κυβέρνησης συνασπισμού "οι οποίοι εκλάμβαναν το δημοψήφισμα ως μια στρατηγική εξόδου, όχι ως μια στρατηγική πάλης"» σημειώνει ο συντάκτης του άρθρου.

«Όταν το αντιλήφθηκα αυτό, του επεσήμανα πως είχε μία ξεκάθαρη επιλογή: Να χρησιμοποιήσει αυτό το 61,5% ως μία αναζωογονητική δύναμη, ή να παραδοθεί. Και του είπα πριν καν απαντήσει, ότι εάν κάνει το δεύτερο, "εγώ θα παραιτηθώ". Θα παραιτηθώ εάν επιλέξεις μια στρατηγική παράδοσης. Δεν θα σε υπονομεύσω αλλά θα χαθώ μέσα στη νύχτα», προσθέτει ο κ. Βαρουφάκης.

Και του είπα πριν καν απαντήσει, ότι εάν κάνει το δεύτερο, "εγώ θα παραιτηθώ". Θα παραιτηθώ εάν επιλέξεις μια στρατηγική παράδοσης. Δεν θα σε υπονομεύσω αλλά θα χαθώ μέσα στη νύχτα

«Πάντα πιστεύαμε ότι το ευρωπαϊκό σχέδιο, παρά τις αδυναμίες του θα ήταν μία ευκαιρία για την Ευρώπη να ενωθεί, ότι ίσως υπάρξει μια ευκαιρία να ανατρέψει τις αρχικές της προθέσεις και να μετατραπεί σε ένα είδος Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο να κινηθούν προς αριστερές προοδευτικές πολιτικές. Αυτή ήταν η ιδεολογία μας, ο τρόπος που γαλουχηθήκαμε από πολύ νεαρή ηλικία» ανέφερε ο πρώην υπουργός Οικονομικών. Και πρόσθεσε:

«Ο Τσίπρας με κοίταξε και μου είπε: "Αντιλαμβάνεσαι ότι δεν πρόκειται να δώσουν συμφωνία σε εμένα και σε σένα. Θέλουν να μας ξεφορτωθούν ". Και στη συνέχεια μου είπε την αλήθεια, ότι υπήρχαν άλλα μέλη της κυβέρνησης που πίεζαν προς την κατεύθυνση της παράδοσης. Ήταν πραγματικά στεναχωρημένος.

Του απάντησα: Κάνε το καλύτερο στο πλαίσιο της απόφασης που έλαβες, μία απόφαση με την οποία διαφωνώ από καρδιάς, αλλά δεν είμαι εδώ για να σε υπονομεύσω».

eurogroup varoyfakis

Αποκαλύψεις για το παρασκήνιο του Eurogroup της περασμένης Πέμπτης κάνει μέσω άρθρου του στους Irish Times ο Γιάνης Βαρουφάκης υποστηρίζοντας ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν επέτρεψε να παρουσιάσει τις ελληνικές προτάσεις στη συνεδρίαση του Λουξεμβούργου.

«Το Eurogroup της Πέμπτης πέρασε στην ιστορία ως μια χαμένη ευκαιρία για να υπάρξει μια ήδη καθυστερημένη συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της. Ίσως το πιο αποκαλυπτικό σχόλιο από κάθε άλλο υπουργό Οικονομικών έκανε ο Μάικλ Νούναν (στμ. υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας). Διαμαρτυρήθηκε γιατί οι υπουργοί δεν είχαν γίνει κοινωνοί των προτάσεων των δανειστών πριν να τους ζητηθεί να συμμετέχουν στη συζήτηση.

Στη διαμαρτυρία του να προσθέσω τη δική μου: Δεν μου επετράπη να μοιραστώ με τον κ. Νούναν ή με οποιονδήποτε άλλο υπουργό Οικονομικών τις γραπτές μας προτάσεις. Όπως, μάλιστα, επιβεβαίωσε αργότερα ο Γερμανός ομόλογός μας, κάθε γραπτή πρόταση σε υπουργό Οικονομικών είτε από την Ελλάδα είτε από τους θεσμούς ήταν «μη αποδεκτή» καθώς θα έπρεπε να την θέσει στη Bundestag αναιρώντας τη χρησιμότητά του ως διαπραγματευτικό χαρτί» γράφει ο κ. Βαρουφάκης.

«Η ευρωζώνη κινείται μυστυριωδώς. Βαρυσήμαντες αποφάσεις λαμβάνονται από υπουργούς Οικονομικών οι οποίοι παραμένουν στο σκοτάδι για τις λεπτομέρειες, την ώρα που μη εκλεγμένοι αξιωματούχοι ισχυρών θεσμών συνεχίζουν σε μονόπλευρες διαπραγματεύσεις με μια μοναχική κυβέρνηση που βρίσκεται σε ανάγκη» συνεχίζει.

«Είναι σαν η Ευρώπη να έχει καθορίσει ότι οι υπουργοί Οικονομικών δεν είναι ικανοί να ανταπεξέλθουν σε τεχνικές λεπτομέρειες αφήνοντας το έργο αυτό σε "ειδικούς" που αντιπροσωπεύουν όχι ψηφοφόρους αλλά θεσμούς. Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς σε ποια έκταση τέτοιου είδους συμφωνίες είναι αποτελεσματικές για να μην πω ελάχιστα δημοκρατικές».

«Δυστυχώς την παρουσίασή μου ακολούθησε εκκωφαντική σιωπή. Με την εξαίρεση της παρατήρησης του Μάικλ Νούναν όλες οι άλλες παρεμβάσεις αγνόησαν τις προτάσεις μας και τόνισαν την ενόχληση των υπουργών επειδή η Ελλάδα... δεν είχε προτάσεις» συνεχίζει την περιγραφή όσων συνέβησαν στο Λουξεμβούργο.

Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη αυτό που χρειάζεται τώρα η Ελλάδα δεν είναι περισσότερες περικοπές ή υψηλότεροι φόροι που θα συνθλίψουν ό,τι έχει απομείνει από την οικονομική δραστηριότητα. Αυτά τα παραμετρικά μέτρα αποδείχθηκαν υπερβολικά με αποτέλεσμα τώρα ένα έθνος να έχει γονατίσει, γράφει ο υπουργός Οικονομικών.

«Όχι αυτό που τώρα χρειάζεται η Ελλάδα απελπισμένα είναι σοβαρές και απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Χρειαζόμαστε ένα νέο φορολογικό σύστημα που θα μας επιτρέψει να καταπολεμήσουμε την φοροδιαφυγή, διαδικασίες έκδοσης αδειών φιλικές προς τους επιχειρηματίες, μεταρρυθμίσεις στη δικαιοσύνη, εξάλειψη των σκανδαλωδών πρακτικών πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, ρύθμιση του χώρου των ΜΜΕ και της χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων κτλ» προσθέτει ο κ. Βαρουφάκης.

Ο κ. Βαρουφάκης χαρακτήριζει τη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών ως ένα «παράξενο φόρουμ λάθος εξοπλισμένο να παράγει καλές, σκληρες αποφάσεις όταν η Ευρώπη τις χρειάζεται». «Η Ελλάδα και η Ιρλανδία δέχθηκαν ένα ισχυρό χτύπημα στην αρχή της κρίσης γιατί το eurogroup δεν ήταν σχεδιασμένο να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις κρίσεις. Και ακόμα δεν μπορεί να το κάνει».

Θέτει, τέλος, το ερώτημα στους Ιρλανδούς αναγνώστες: Είναι πιο πιθανό η ευρωζώνη να γίνει μια καλύτερη ένωση να βρίσκεται κανείς αν η Ελλάδα πέσει στους λύκους παρά τις προτάσεις που τέθηκαν στη συνάντηση της Πέμπτης; Ή μια συμφωνία που περιστρέφεται γύρω από τις προτάσεις αυτές θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη δημοκρατία;»

xrisogonos

Αίσθηση προκαλεί η δήλωση στα Παραπολιτικά του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Χρυσόγονου, ο οποίος μιλώντας θεωρητικά και κάνοντας λόγο για ένα απευκταίο σενάριο στο οποίο δεν θα υπήρχε συμφωνία, τότε θα έπρεπε να συγκεντρώσουν ότι χρήματα υπάρχουν σε φυσική μορφή στα χέρια των Ελλήνων.

Ειδικότερα ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, είπε ότι «σε ένα θεωρητικό και απευκταίο σενάριο στο οποίο δεν θα υπήρχε συμφωνία τότε μπορεί να προέκυπταν έκτακτες συνθήκες και οι αρχές που θα αναλάμβαναν εκτός κοινοβουλευτικού πλαισίου θα έπρεπε να συγκεντρώσουν ότι χρήματα υπάρχουν σε φυσική μορφή στα χέρια των Ελλήνων – περίπου 55 δισεκατομμύρια όπως είπε - προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευση της χώρας».

Και συνέχισε ο κ. Χρυσόγονος πως «Ένα άλλο σενάριο τόνισε θα ήταν να βρεθεί χορηγός – που θα μπορούσε να είναι η Κίνα- ο οποίος θα παρέχει στην Ελλάδα 20 δισ. για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και άλλα 25 προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η οικονομία για τη μετάβαση σε άλλο νόμισμα».

Με αφορμή την δήλωση του κ. Παππά για την επιβολή κομματικής πειθαρχία σε ότι αφορά την ψήφιση της συμφωνίας ο κ. Χρυσόγονος σημείωσε: «Είναι λογικό. Βέβαια όταν λέμε κομματική πειθαρχία δεν εννοούμε διαγραφές με μονομερή απόφαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, εννοούμε προφανώς ότι κάποιοι που δεν θα στοιχηθούν προς τη γραμμή του κόμματος θα πρέπει να δώσουν λόγο στα προβλεπόμενα από το καταστατικό συλλογικά Όργανα. Εκτός αν αποφασίσουν οι ίδιοι να ανεξαρτητοποιηθούν και βέβαια αν ως αποτέλεσμα της διαφοροποίησης κάποιων βουλευτών χαθεί η δεδηλωμένη και τυχόν οδηγηθούμε σε εκλογές επίσης για τη σύνθεση των ψηφοδελτίων αρμόδια είναι η Κεντρική Επιτροπή. Θέλω να πω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα με διαδικασίες και πρέπει να γίνουν σεβαστές, δεν πρέπει να ακολουθήσουμε την πεπατημένη κομμάτων που άσκησαν εξουσία πριν από εμάς».

Για να μπορεί να γίνει ρήξη με όρους στοιχειωδώς αποδεκτούς δηλαδή όρους συνέχισης μιας στοιχειώδους κανονικότητας στην κοινωνική οικονομική και πολιτική ζωή πρέπει να βρεθεί «χορηγός». Δηλαδή να βρεθεί κάποιος για να μας χορηγήσει κατά κυριολεξία γιατί για δάνειο δεν μπορεί να μιλάμε πλέον αν έχουμε κάνει παύση πληρωμών, να μας κάνει μια χορηγία καμιά 20αρια δισ. ίσως και λίγο παραπάνω για να ξεπληρώσουμε το ΔΝΤ σε ένα βάθος δύο-τριών ετών όποτε ωριμάζουν οι δόσεις του. Διότι το ΔΝΤ κανένας στον κόσμο δεν έχει καταφέρει να μην το πληρώσει στο τέλος. Το πολύ –πολύ που κατάφεραν κάποιες χώρες της Αφρικής ήταν να το καθυστερήσουν από 3 ως 5 χρόνια.

Ένα αυτό και δεύτερον άλλα τόσα περίπου τουλάχιστον 20 με 25 για να μπορέσουμε να σχηματίσουμε συναλλαγματικά αποθέματα που θα είναι απολύτως απαραίτητα τουλάχιστον τους πρώτους μήνες που η ισοτιμία της νέας δραχμής θα είναι εντελώς αβέβαιη άρα κανείς δεν θα παίρνει το νόμισμά σου στο εξωτερικό άρα δεν θα μπορείς να εισάγεις τα στοιχειωδώς απαραίτητα, θα καταρρεύσει τελείως η οικονομία σου. Αν δεν βρεθεί τέτοιος «χορηγός»...

Μιλώντας για τη συμφωνία και τη λογική του μονόδρομου ο Κώστας Χρυσόγονος ανέφερε χαρακτηριστικά ότι "μονόδρομος δεν είναι τίποτα στην ζωή. Φοβάμαι ότι δεν μπορεί να γίνει διαχείριση αυτού του πράγματος, της εξόδου μέσα στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος" ενώ στην ερώτηση αν βλέπει εκτροπή αποκρίθηκε "Μιλάμε τελείως θεωρητικά.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν γύρω στα 50-45-43 λένε άλλοι, δισεκατομμύρια ευρώ σε φυσική μορφή στα χέρια των ελλήνων εάν υπήρχε ένα καθεστώς το οποίο θα έστελνε την Αστυνομία, δεν ξέρω ποιους μηχανισμούς θα έστελνε στα σπίτια για να τα μαζέψει αυτά θεωρητικά θα μπορούσε να σχηματίσει συναλλαγματικά αποθέματα και να ξεπληρώσει το ΔΝΤ με αυτό τον τρόπο. Αυτό είναι κάτι υποθέτω που δεν το θέλουμε, εγώ τουλάχιστον δεν το θέλω"

Στη συνέχεια ερωτώμενος για το αν υπάρχει ενδεχόμενο να υπάρξει ένα σχέδιο για να μαζευτούν τα λεφτά από τους πολίτες απάντησε " Δεν ξέρω να υπάρχει τέτοιο σχέδιο και δεν ξέρω αν το υποστηρίζει κανείς επαναλαμβάνω, θεωρητικώς πάντως είναι κάτι. Το λέω, επαναλαμβάνω, όχι ως απλώς απευκταίο αλλά ως μη πραγματοποιήσιμο. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποιος που θα έκανε τέτοια θηριωδία διότι αυτό καταλαβαίνετε ότι θα ήταν σενάριο ουσιαστικά"

euro2day

nikos papasvouli

Τα σενάρια περί εκλογών είναι λογικό να ανακυκλώνονται όταν το κυβερνητικό κόμμα έχει τόσες κοινοβουλευτικές απώλειες, δηλώνει ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Επένδυση.

Απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με τιςδιαφοροποιήσεις μεγάλου αριθμού βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες ψηφοφορίες για τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές επισημαίνει ότι «η ψήφιση ή μη της συμφωνίας είναι μια οριακή στιγμή» και «ηκαταψήφιση σημαίνει και άρση της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση».

«Η χώρα δεν θα μπορεί να πορεύεται με κυβέρνηση μειοψηφίας για πολύ. Χρειάζονται καθαρές συμπαγείς και σταθερές λύσεις» τονίζει, ενώ στην ερώτηση αν σε ενδεχόμενες εκλογές θα συμπεριληφθεί στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ η Αριστερή Πλατφόρμα, απαντά:«Αν πάμε σε εκλογές θα πάμε για να εξασφαλιστεί η απολεσθείσα σταθερότητα και πλειοψηφία».

Σε ερώτηση για το πώς μπορεί να αντιστοιχηθεί ο "κομματικός" με τον "κοινωνικό" ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχει πει ο πρωθυπουργός, απαντά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα κόμμα και η μορφή, η μαζικότητα και η λειτουργία του αφορά συνολικά τη δημοκρατία.

«Είμαστε το μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα. Το πως εμείς λειτουργούμε επηρεάζει και διαμορφώνει και τον τρόπο που λειτουργεί συνολικά η δημοκρατία μας».

Απωθητική εικόνα στη Βουλή

Σχετικά με τη στάση της προέδρου της Βουλής και την σχέση της με το Μαξίμου, σημειώνει ότι η λειτουργία του κοινοβουλίου, οι πολύωρες καθυστερήσεις και η διαρκής ανακάλυψη διαδικαστικών ζητημάτων δημιουργούν μια εικόνα απωθητική και πρέπει να μας προβληματίσει όλους. 

Επισημαίνει ότι η κ. Κωνσταντοπούλου «έχει εκφράσει καθαρά τη διαφωνία της με τις κυβερνητικές επιλογές» και προσθέτει ότι «η κάθετη διαφωνία και η κατοχή μιας τόσο σημαντικής θέσης είναι έναςαπολύτως ασυνήθιστος συνδυασμός. Ειδικά όταν καταγγέλλονται διάφορα με λεκτικές ακρότητες ανοίκειες στις αναλύσεις αριστεράς».

«Η αριστερά ποτέ δε θεώρησε ότι θα λύσει κοινωνικά προβλήματα στέλνοντας σε δικαστήρια πολιτικούς αντιπάλους εντός και εκτός της χώρας. Είναι άλλο να προτάσσουμε και απαιτούμε την απόδοση δικαιοσύνης για διάφορα σκάνδαλα και άλλο να υποκρινόμαστε ότι εάν πάμε στα διεθνή δικαστήρια τον ένα και τον άλλο θα καταφέρουμε να αποκαταστήσουμε τα εισοδήματα του λαού. 

Η αριστερά προέταξε πάντα τον πολιτικό αγώνα τη συγκρότηση συμμαχιών για την κατάκτηση της πλειοψηφίας του λαού. Τη διεθνοποίηση του οικονομικού ζητήματος της Ελλάδας με όρους πολιτικής και όχι δικαστηρίων» συμπληρώνει.

Και προσθέτει: «Δυστυχώς βλέπουμε να αναπαράγεται μια λογική που λέει ότι "η κυβέρνηση είχε δυνατότητα να διαγράψει όλο το χρέος και δε το έκανε". Πρόκειται για απόλυτη ανακρίβεια.

Η αριστερά, ποτέ δεν έθεσε το θέμα του χρέους ως πρόβλημα λογιστικής αποτύπωσης, αλλά ως πολιτικό ευρωπαϊκό και διεθνές πρόβλημα που απορρέει από κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις και ταυτόχρονα τις αναπαράγει. Αυτή η ανάλυση επέτρεψε στην Αριστερά να πλειοψηφήσει, όχι οι πρόβες δικαστηρίου και οι λεκτικές υπερβολές».

Σε ερώτηση για το σενάριο του Grexit, απαντά ότι συνεχίζει να προωθείται από ακραίους γερμανικούς κύκλους και δυστυχώς και από κάποιους στην Ελλάδα και προσθέτει ότι αυτό «είναι όμως το ερώτημα και το ενδεχόμενο της φάσης που πάμε να αφήσουμε πίσω μας. Το ερώτημα της νέας φάσης είναι όχι το "μέσα ή έξω από την Ευρώπη", αλλά το "Ποια Ελλάδα, σε ποια Ευρώπη"». 

«Η Ελλάδα κατάφερε να αναδείξει τα πραγματικά διλήμματα πολιτικής. Θα ήταν ευχής έργο, αν στην Ελλάδα οι πολιτικές δυνάμεις συντόνιζαν τις αναλύσεις τους με αυτό το κρίσιμο δίλημμα», επισημαίνει.

 

lapavitsas

Αν η ελληνική κυβέρνηση αποδεχθεί τις προτάσεις των δανειστών, θα είναι σαν να αυτοκτονεί, αναφέρει σε άρθρο του στον Guardian ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Λαπαβίτσας.

Ο κ. Λαπαβίτσας χαρακτηρίζει ανεφάρμοστες τις προτάσεις των δανειστών, σημειώνοντας ότι αναπαράγουν την καταστροφική λιτότητα των προηγούμενων ετών.

Όπως σημειώνει, τα προτεινόμενα μέτρα που πλήττουν εκ νέου τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού, ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά στην αναδιάρθρωση του χρέους.

«Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεχθεί μία τέτοια συμφωνία τότε υπογράφει όχι μόνο τη δική του αυτοκτονία αλλά και την αυτοκτονία της χώρας.

Το ελληνικό χρέος πρέπει να αναδιαρθρωθεί, πρέπει να εφαρμοστεί ένα βιώσιμο επενδυτικό πρόγραμμα και μία βαθιά μεταρρύθμιση της οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας.

Έχει καταστεί σαφές ότι αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν εντός της ευρωζώνης», αναφέρει ο κ. Λαπαβίτσας.

SEVASTAKIS

Ο Νικόλας Σεβαστάκης μιλά στο LIFO.gr για το αδιέξοδο του Σύριζα, τους τυχοδιωκτισμούς του τώρα και τον κίνδυνο ανόδου μιας μνησίκακης, λαϊκής Δεξιάς:

Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο, ο Νικόλας Σεβαστάκης ασχολήθηκε με την ποίηση, το φιλοσοφικό δοκίμιο, την κριτική και την πολιτική θεωρία. Τον συναντήσαμε στη Θεσσαλονίκη και μιλήσαμε για την πολιτική, την κοινωνία, τη νοσταλγία, τη λογοτεχνία και τη ρουτίνα.    

Στα κείμενά σας ασκείτε κριτική στη νοσταλγία, αντιθέτως τη συναντάμε τόσο στα λογοτεχνικά σας κείμενα όσο και στις μουσικές που διαλέγετε και ανεβάζετε στο facebook.

Ζούμε μια κρίση. Είναι μια φάση όχι ακριβώς μετάβασης αλλά στασιμότητας. Αυτό που βλέπω είναι ότι δε βγήκε κανένα νέο παράδειγμα όχι απλώς διακυβέρνησης, αλλά ακόμα και απλής διαχείρισης...

Αυτό δε είναι κάπως αντιφατικό;

Νομίζω δεν υπάρχει αντίφαση γιατί το πρόβλημα είναι να μη μεταβάλλεται κάτι σε ιδεολογία. Από τη στιγμή που ο τόπος, η ιδιαίτερη πατρίδα, οι σχέσεις μεταβληθούν σε ιδεολογία και κατασκευάσεις ένα πρόταγμα, υπάρχει πρόβλημα. Γίνεται ιδεολογική χρήση του βιώματος. Γίνεται εθνοφολκλόρ. Αν, αντίθετα, αποδραματοποιήσεις τη νοσταλγία και τη δεις σαν μια ατομική σχέση που μπορεί να εμπλουτίσει την κατανόηση του παρόντος είναι κάτι άλλο.   Ας μιλήσουμε λοιπόν για το παρόν και την κατανόησή του Ζούμε μια κρίση. Είναι μια φάση όχι ακριβώς μετάβασης αλλά στασιμότητας.

Αυτό που βλέπω είναι ότι δε βγήκε κανένα νέο παράδειγμα όχι απλώς διακυβέρνησης, αλλά ακόμα και απλής διαχείρισης       Το «εμείς ή αυτοί» λειτούργησε καταστροφικά. Δε μπορεί να παράγει τις συναινέσεις ή τις συναντήσεις που χρειάζεται οποιαδήποτε στιγμή κρίσης για να ξεπεραστεί. Δε μπορείς να λειτουργείς με όρους ενός μεταφυσικού εμφυλίου, ενοχοποιώντας την αντίπαλη άποψη ως εθνικά και κοινωνικά ύποπτη.   

Υπάρχει κάποια εξήγηση γι αυτό;

Είμαστε στη λογική της ευκολίας. Ο ριζοσπαστισμός που γεννήθηκε μέσα στα τελευταία χρόνια ως αντίδραση, ως άρνηση του προηγούμενου συστήματος εξουσίας των ανθρώπων, δε γονιμοποίησε κάτι καινούργιο, πραγματικές αλλαγές, αλλά δημιουργεί ουσιαστικά μια τάση παλινόρθωσης του προμνημονιακού καθεστώτος ή πλευρών του προμνημονιακού συστήματος.   Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί δε συνοδεύτηκε από μια αυτοκριτική, από μια σκέψη για το τι πάει άσχημα στο εσωτερικό σύστημα. Η κυβερνητική λογική λειτούργησε και λειτουργεί με όρους μνημόνιου-αντιμνημόνιου. Αυτός ο όρος, το «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», παράγει αντιπολιτική ή επιστροφή σε πλευρές ενός παρελθόντος, χωρίς να δημιουργεί κάτι μεταρρυθμιστικό, έστω αριστερά μεταρρυθμιστικό με όρους του κοινωνικού ζητήματος.

Στην Ελλάδα υπήρξε κοινωνικό ζήτημα. Υπήρξε διεύρυνση της φτώχειας, των ανισοτήτων, της ανεργίας. Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα πολιτισμικό ζήτημα, με πρόβλημα κοινωνικών συμπεριφορών και λαϊκισμού. Υπήρξε κοινωνική οδύνη. Η απάντηση δε θα μπορούσε να είναι λοιπόν συμβατική. Έπρεπε να πάει κανείς παραπέρα, να επινοήσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Αυτό το πράγμα δεν έγινε και η κύρια δύναμη που της ανέθεσε η δυναμική των πραγμάτων να το φέρει εις πέρας, ο ΣΥΡΙΖΑ, -όχι μόνη της, αλλά σε διάλογο με άλλες δυνάμεις-, πήγε στην ευκολία. Πήγε σε έναν ιδιότυπο εθνικισμό βασισμένο περισσότερο στη μνήμη, τη νεανική μνήμη, τη μνήμη του ΕΑΜ ή σε άλλες μνήμες, όπως τον αντιφασισμό. Όμως αυτό δεν παράγει κάτι καινούργιο, δεν είναι δημιουργικό και κατέληξε σε αυτό το υβρίδιο με τους ΑΝΕΛ. Και αυτό ως λογική κατάληξη του αντιμνημονιακού.

Έχουμε καταλήξει στα πολιτικά αδιέξοδα της στιγμής επειδή δε φτιάχτηκε μια πραγματική κατάφαση στο «τι θέλω εγώ να συμβεί στο ελληνικό σύστημα εξουσίας, στην ελληνική οικονομία, στο ελληνικό πανεπιστήμιο». Η επένδυση έγινε σε μια εύκολη αρνητική προσέγγιση, στην απόρριψη του άλλου ως κακού, μειοδότη ή προδότη.  

Αυτές οι διαπιστώσεις σας ενοχλούν σήμερα;

Το λέω με στενοχώρια γιατί το 2010 και το 2011 έκανα την υπόθεση ότι χρειάζεται μια αλλαγή παραδείγματος και ότι δε μπορούσες να πας προς αυτή την αλλαγή με όρους κέντρου ή συναίνεσης. Υπέθετα ότι χρειάζεται να τραβήξεις τη διαπραγμάτευση προς τη ριζοσπαστικότητα. Όχι όμως προς τον εθνικισμό, όχι προς την αθώωση της ελληνικής κοινωνίας συνολικά. Το να μιλάς για την κοινωνία απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό είναι ένα εξαιρετικά αφηρημένο πράγμα. Γιατί μέσα στην κοινωνία υπάρχει το μεγάλο τμήμα των μεσοστρωμάτων που αναπαρήγαγε ανισότητες, αναπαρήγαγε πολιτική διαφθορά, εκμεταλλευτικά συστήματα.

Και ξαφνικά τι γίνεται; Υπάρχει μια συνολική οπισθοδρόμηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρει την αντίληψη μητρόπολης -περιφέρειας. Ξαναγυρίζουμε στην ανάλυση που έκανε το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ το 75-77. Η μητρόπολη και η περιφέρεια, ο ιμπεριαλισμός - ο λαός, σχήματα που μας γυρίζουν στις πιο παρωχημένες εκδοχές της αριστεράς και κεντροαριστεράς. Είναι σχήματα που λειτούργησαν και έφεραν ψήφους, αλλά δεν προκύπτει από αυτά καμία σκέψη για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.    

Η δική σας ανάλυση θα ήταν αποτελεσματική για ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει;

Ομολογώ ότι αν εισακουγόταν η δική μου ανάλυση μπορεί να μην έβγαινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί έπρεπε να μιλήσει διαυγώς και ορθολογικά, να κάνει μια πιο ζόρικη ανάλυση της ελληνικής κοινωνίας βγάζοντας ευθύνες και προς τα κάτω, όχι μόνο προς τα πάνω, χωρίς όμως ισοπεδωτισμούς.   Αυτό προφανώς και δεν εξυπηρετεί μια μελλοντική κυβέρνηση. Όχι, δεν εξυπηρετεί. Εξυπηρετούν άλλες απλουστεύσεις όπως η λογική που επικράτησε τα τελευταία χρόνια, το «εμείς ή αυτοί».

Το αποδομώ γιατί το θεωρώ ένα πολύ μοιραίο και αρνητικό σύνθημα. Παίρνεις την πολυπλοκότητα της κατάστασης και φτιάχνεις ένα δυαδικό σχήμα, μανιχαϊστικό, το οποίο -για να μιλήσω ρεαλιστικά- συναθροίζει και συνασπίζει τις δυσαρέσκειες, τις δυσφορίες, τις αρνήσεις. Αυτή είναι η μισή δουλειά. Η υπόλοιπη είναι η θέση και η σύνθεση. Εκεί λοιπόν το «εμείς ή αυτοί» λειτούργησε καταστροφικά. Δε μπορεί να παράγει τις συναινέσεις ή τις συναντήσεις που χρειάζεται οποιαδήποτε στιγμή κρίσης για να ξεπεραστεί. Δε μπορείς να λειτουργείς με όρους ενός μεταφυσικού εμφυλίου, ενοχοποιώντας την αντίπαλη άποψη ως εθνικά και κοινωνικά ύποπτη.  

Αυτά τα χρόνια βγήκαν εντάσεις που πέρασαν και στο προσωπικό. Χάσαμε και μαλώσαμε με φίλους, με ανθρώπους που ήταν κοντά μας. Το πολιτικό μπήκε στο προσωπικό ξανά. Στη δεκαετία του ‘90 ή του 2000, στην εποχή της ευημερίας, το πολιτικό και το προσωπικό είχαν μια απόσταση... Φωτo: Γιώργος Πλανάκης/LIFO     Εννοείτε την καχυποψία που διαπερνά και την κοινωνία σήμερα; Όλες οι ύστερες μοντέρνες κοινωνίες, ακόμα και αυτές με ιδιόμορφες ή αρχαϊκές πλευρές όπως η ελληνική, είναι κοινωνίες της καχυποψίας και όχι της δημιουργικής αμφιβολίας. Δε θέτουν σε διερώτηση μια πραγματικότητα ή προηγούμενες θέσεις. Υπάρχει η κουλτούρα της καχυποψίας και της διαβολής. Η καχυποψία παράγει μόνο ένα μικρομίσος, έναν κοινωνικό φθόνο.    

Πού πιστεύετε ότι οδηγούμαστε;

Ο φόβος μου είναι ότι οι αδεξιότητες, οι ανεπάρκειες, οι αποτυχίες, οι τυχοδιωκτισμοί του τώρα μπορεί να οδηγήσουν σε μια άλλη ριζοσπαστικότητα νέου τύπου. Στο εκκρεμές, όπου ο εθνικισμός θα χάσει αυτά τα εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά και θα γίνει σκέτα μνησίκακος. Θα δούμε, ενδεχομένως, μια στροφή, γιατί η ματαίωση προσδοκιών στα λαϊκά στρώματα τείνει συχνά προς μια λαϊκή δεξιά και όχι προς μια δημιουργική και έλλογη κεντροαριστερά η οποία θα συνδιαλεγόταν με την αριστερά.    

Το παιχνίδι της κεντροαριστεράς συγκρότησης θεωρείτε ότι χάθηκε;

Είναι πολύ δύσκολο. Δε θεωρώ ότι χάθηκε οριστικά, είναι όμως δύσκολο γιατί υπάρχει υποκειμενισμός και αγώνας δικαίωσης για ομάδες και πρόσωπα. Ο καθένας μπαίνει στην αρένα της πολιτικής ή της ιστορίας γιατί πρέπει να δικαιώσει την ταυτότητά του και το άτομό του. Και θεωρώ μοιραίο ή πολύ αρνητικό -που αποδείχτηκε αυτά τα χρόνια- ότι δε σκεφτόμαστε τα προβλήματα, αλλά την ταυτότητά μας. Η αριστερά πολλές φορές σκέφτεται με όρους δικαίωσης της ιστορίας ή της ήττας της. Επιχειρεί να αναπληρώσει τις απώλειες του παρελθόντος ή να δικαιώσει το παρελθόν της και υποτιμά το καθήκον του να απαντήσει στο σημερινό πρόβλημα, το οποίο περνά σε δεύτερο πλάνο. Αυτό το συναντά κανείς και στην κεντροαριστερά αλλά και σε πιο μετριοπαθείς χώρους.

Στην Ελλάδα παίζουν ρόλο και τα πρόσωπα και οι παρέες. Και τι άλλο είναι ο εύκολος εθνικισμός και η κοινωνική δημαγωγία παρά το να επαναπαύεται κάποιος σε αυτό που του φέρνει κέρδος και τον κολακεύει. Είναι όμως πολύ εύθραυστο το ελληνικό καφενείο. Η επιβράβευση μπορεί την επόμενη στιγμή να είναι απόρριψη. Φοβάμαι ότι αριστερά και κεντροαριστερά μπορεί να βρεθούν χαμένες από μια συντηρητική παλινόρθωση με ακραία χαρακτηριστικά.     Δε θέλω να πω ψέμματα, ούτε στον εαυτό μου ούτε στους άλλους. Ούτε να αποσιωπήσω πράγματα που είναι άβολα ή ενοχλητικά για το κοινό, στα αμφιθέατρα, τις συγκεντρώσεις, στα κοινωνικά κέντρα. Γιατί ο άλλος περιμένει τον εχθρό. Αυτό σημαίνει πολιτική μέσα στην κρίση. Να ονοματίζει κανείς τον εχθρό του.  

lifo

Περισσότερα Άρθρα...